Είδαμε τη παράσταση "Εθνικότητα μου το χρώμα του ανέμου" στο θέατρο ΠΚ - e-Stage.gr
Nov 24, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Είδαμε τη παράσταση "Εθνικότητα μου το χρώμα του ανέμου" στο θέατρο ΠΚ

Η θεατρική ομάδα Σαρδάμ μας καθήλωσε με το έργο του Ρουμάνου συγγραφέα Matei Visniec που ήταν ένας χείμαρρος αλήθειας και πληροφοριών διεγείροντας ανάμεικτα συναισθήματα.

Το σύγχρονο θέατρο έχει πολλά να δώσει και αυτή η παράσταση είναι ένα άρτιο παράδειγμα ότι μας είναι απαραίτητο.

Η σκηνοθεσία της Ελένης Ορφανού σε εκπλήσσει, με τις λιτές εφευρέσεις που αποδίδουν ισχυρές εικόνες. Με το χορογραφημένο λόγο να δυναμώνει απίστευτα τα νοήματα, τη κινησιολογία της Κατερίνας Κώτσου να λειτουργεί κάθε στιγμή  και να ζωντανεύει τα σώματα που πασχίζουν. Και ο λόγος αυτών των προσώπων να είναι τόσο άμεσος, να μας αφορά τόσο, να μας θυμώνει, να μας συγκινεί, που και πού να μας κάνει να χαμογελάμε.

Η μετάφραση της Έρσης Βασιλικιώτη παίζει σίγουρα ρόλο σ’ αυτήν την αμεσότητα όπου νιώθεις πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε το ίδιο. Πως μπορούμε να βρεθούμε στη θέση του θύματος, πως οι ισχυροί κατέχουν τα ηνία και καταργούν την αξιοπρέπεια. Πως η πλύση εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τη δυστυχία μας, είναι πολύ ύπουλη. Βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε μια εκάστοτε κοινωνία, αναζητούμε ένα καλύτερο αύριο. Δεχόμαστε μετανάστες που τους κάνουμε εχθρούς χωρίς να ξέρουμε την ιστορία τους.

Πόσοι γενναίοι μπορούν να πάνε κόντρα στο σύστημα και πόσο θα αντέξουν να το κάνουν; Πόσες τύψεις υπάρχουν, πόσος φόβος για μια προδοσία, ένα φόνο. Η ελευθερία υπάρχει; Απειλούμαστε, βρισκόμαστε σε υπαρξιακό χάος. Η επανάσταση μοιάζει με μακρινό όνειρο. Οι χαρακτήρες βρίσκονται σε παραλήρημα, σωματική εξουθένωση, ακόμα και μετά το θάνατο αναζητούν κάποια δικαίωση. Μία ιεραρχία.

Μια γυναίκα πρόσφυγας αρνείται να περάσει τα σύνορα. Χιλιάδες γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά. Δεν έχει διαβατήριο. Δεν αντιμετωπίζεται σαν άνθρωπος. Εθνικότητά μου είναι αυτό το παιδί που κουβαλάω φωνάζει. Εθνικότητά μου  είναι ο ουρανός πάνω απ’ το κεφάλι μου. Τα πουλιά που πετάνε  πάνω από τα σύνορα. Οι νιφάδες του χιονιού για να φτάσουν στη γη δε χρειάζονται διαβατήριο. Θέλω να χω την αξιοπρέπεια των νιφάδων του χιονιού.

Διαδρομές, στόχοι, πολλοί άνθρωποι που γίνονται ένας κι ύστερα πάλι διαφορετικοί. Ο καθένας στο πόστο του. Ένας αγώνας που δε τελειώνει ποτέ. Η βία γαργαλάει ακόμα και σαν ήρεμη δύναμη. Είμαστε σκουπιδοτενεκέδες που μαζεύουμε ο ένας τα σκουπίδια του άλλου. Είμαστε στόχοι στα παράθυρά μας, στο δρόμο, στη χώρα μας. Τα παιδιά μας μπορούν να παίζουν αμέριμνα όπως παλιά; Ποιος θα λυπηθεί ποιον. Η αγανάκτηση βρίσκεται από τα πιο μεγάλα ως τα πιο μικρά. Χιλιάδες ερωτήματα ξεπηδούν από το έργο του Visniec που θεωρείται λογοκριμένος συγγραφέας γιατί χτυπά το κατεστημένο. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα οικουμενικό θέμα που πάντα θα απασχολεί και θα συνταράζει. Η επικαιρότητα στο μεγαλείο της. Καταστάσεις που προσπερνάμε ή δε θέλουμε να έχουμε άποψη.

Για να μη πληθαίνουν λοιπόν οι νεκροί, κι επειδή κανένας δολοφόνος δεν είναι μικρός θεός, ας βγουν τα κλουβιά από τα κεφάλια, ας πάψει ο απολυταρχισμός. Που δε θα πάψει. Αλλά τουλάχιστον μέσα από τη τέχνη show must go on. Μία παράσταση που πρέπει να συνεχιστεί ως αφύπνιση συνειδήσεων.

Επιστρέφει 23 Απριλίου έως 28 Μαίου κάθε Κυριακή στις 18.00 στο θέατρο ΠΚ, Κασομούλη 30 Ν. Κόσμος. Με τους: Δάφνη Ατία, Μαίρη Δημουλέα, Ορέστη Ζακυνθινό, Ηλία Κοβάνη, Νεκτάριο Μεταλλίδη, Υρώ Πυρένη, Νεφέλη Τουλιάτου, Νικόλα Φουρτζή.

Επιβάλλεται!

Δείτε λεπτομέρειες της παράστασης πατώντας εδώ


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας