Κουβέντα με την κυρία Καίτη Φίνου - e-Stage.gr
Nov 25, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Κουβέντα με την κυρία Καίτη Φίνου

Κατηγορία: Συνεντεύξεις

Φίλες και φίλοι του περιοδικού,  γεια σας και χρόνια που  να’ ναι  όσο το δυνατόν, καλύτερα.

Διανύουμε τις γιορτές του 2016 και είθισται να ανταλλάσουμε δώρα. ‘Έτσι, με την πολύτιμη ματιά της Αλεξάνδρας Αλεξίου, δημιουργήθηκε το παρών θέμα, για όλους και όλες εσάς.

Τετάρτη λίγο πριν το μεσημέρι και ήταν από τις πιο κρύες αλλά ηλιόλουστες μέρες.

Το τηλεφώνημα στην κυρία Καίτη Φίνου, ήταν σύντομο, σαφές και κόντρα στον καιρό, ζεστό και με χαμόγελα.

Ορίσαμε την συνάντησή μας, για καφέ, κουβέντα κι ευχές, στο Σπίτι του Ηθοποιού.

Θυμάμαι τότε, όλοι θέλανε να τα «φτιάξουν», με κάποια σαν εκείνη. Μας είχε συστηθεί, σαν ένα όμορφο κορίτσι με τρόπους.  Ήταν άλλοτε ένα «τρελλοκόριτσο (που) πρόσεχε καλά» και άλλοτε το «κορίτσι του Μάη», σε μια άνοιξη που είχε διάρκεια σχεδόν δέκα χρόνια και σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή μας.  Φίλοι του e-stage, η κυρία Καίτη Φίνου!

Καλησπέρα σας. Η πρώτη φορά που είπατε: «θέλω να γίνω ηθοποιός».

Τεσσάρων πέντε χρονών..έτσι νομίζω. Πως?  Είχαμε ένα θερινό κινηματογράφο, εκεί κοντά όπου έμενα, με την γιαγιά και τη θεία μου, στην Καλλιθέα. Μιλάμε για το 1965 περίπου και οι δρόμοι ήταν ακόμα με χαλίκια. Τα παιδιά τότε έβγαιναν τσούρμο και έπαιζαν. Πήγαιναν και στο  «Διονύσια», που ήταν επί της Λεωφόρου Συγγρού. Ένα από αυτά τα έργα που είχα δει ήταν με την Ούρσουλα Άντρες. Μια ταινία που την βρήκαν και μου την ξαναέδειξαν, σε μια εκπομπή στην τηλεόραση.  Εκεί λοιπόν, η ξανθιά πρωταγωνίστρια, με ένα ολόλευκο φόρεμα έπεφτε στη φωτιά και έβγαινε γριά, για να σώσει τον άντρα που αγαπούσε. Μου έμεινε αυτή η σκηνή. Το ξανθό μαλλί και το αραχνοΰφαντο φόρεμα. Την άλλη μέρα, η γιαγιά μου άκουσε της φωνές μου. Είχα τυλιχθεί με ένα λευκό σεντόνι και είχα πέσει από ένα σκαμπό. Η απορία της λύθηκε από τα ατράνταχτα επιχειρήματα που της είπα σχετικά με την ταινία. Η μητέρα μου κατάλαβε. Εργαζόταν σαν σχεδιάστρια στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων, και την έβλεπα τα Σαββατοκύριακα. Αλλά απέφευγε να με πηγαίνει στο θέατρο. Με πήγαινε λυρική, μπαλέτο αλλά όχι θέατρο. Θυμάμαι όλοι θαύμαζαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη.  Αλλά και την Τζένη Καρέζη. Την μητέρα μου την παρακαλούσα επίμονα. Και εκεί γύρω στα επτά μου πήγα πρώτη φορά θέατρο. «Μια ιστορία από το Ιρκούτσκ», Καρέζη, Καζάκος και Γαλανός. Τον Γαλανό τον ερωτεύτηκα από τότε. Βέβαια, ήμουν θαυμάστρια της Αλίκης. Οπότε δυο εβδομάδες μετά πήγαμε και είδαμε Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ. «Επτά χρόνια γάμου». Από τότε ήξερα ότι ήθελα να παίξω και εγώ. Τα παιδιά τότε, παίζαμε αυτοσχέδια θεατρικά. Στήναμε παραστάσεις. Μάλιστα μας έδιναν και από ένα πενηνταράκι. Εγώ ζήτησα κάποια στιγμή δύο δραχμές. Γιατί έπαιζα πολλούς ρόλους. Κάπως έτσι τελείωσε το Δημοτικό και μετά το εξατάξιο Γυμνάσιο. Δεν ήμουν και πολύ πρόθυμη να το τελειώσω. Πήγα μέχρι το σημερινό Γυμνάσιο. Είμαι παιδί της Τρίτης Γυμνασίου. Έδωσα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Ήταν αυτό που ήθελα αν και πιστεύω ότι η μόρφωση έρχεται μέσα από τη ζωή την ίδια. Διάβασα πολύ, πολλά έργα μέχρι που έφτασα στο σημείο να χρειάζεται να ζήσω από την τέχνη. Έκανα τα πρώτα βήματα. Στο εμπορικό λεγόμενο θέατρο. Επιθεώρηση. Θέατρο Μπουρνέλη καλοκαίρι  1982, «Τρίχες κατσαρές και πράσινα άλογα». Έπαιζαν:  Παπαμιχαήλ, Χρονοπούλου, Παράβας,  Στυλιανοπούλου,  Καφετζόπουλος, Ψάλτης,  Πεζιρκιανίδης και άλλοι που δεν θυμάμαι τώρα. Εγώ είχα λίγες ατάκες στο νούμερο του Καφετζόπουλου. Γνωρίζω ότι στο θέατρο χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια. Πέρασαν σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια για να κερδίζω το χειροκρότημα. Κάθε βράδυ.  Δεν κερδίζεις εύκολα το χειροκρότημα. Είμαι σαράντα χρόνια στο θέατρο δηλαδή ογδόντα σεζόν. Από αυτές έχω δουλέψει πάνω από τις εξήντα. Αυτά εν συντομία.

Είσαστε χειμαρρώδης και καταπληκτική στην απόδοση της πορείας. Παρόλα αυτά έχω σημειώσει κάποια πράγματα που θέλω έτσι, δυο κουβέντες. Η γυναίκα που σας επηρέασε από το Hollywood.

Ήταν η  Μπριζίτ Μπαρντό, η Κατρίν Ντενέβ και η Βίρνα Λίζυ. Κυρίως ευρωπαίες γιατί ας μην ξεχνάμε ότι μεγάλη επιτυχία της εποχής γνώριζαν οι ήρωες της Τσινετσιτά. Λιγότερο η Σοφία Λόρεν και αργότερα κάπως και η Ελίζαμπεθ Τέϊλορ.  Μου άρεσαν ανάλαφρες κι όχι βαριές ερμηνείες τότε.

Μιας και λέμε για ανάλαφρα, θα σας παρακαλούσα να διηγηθείτε το αστείο  λογοπαίγνιο που συνέβη με το όνομα του Κοκτώ.(γέλια)

Λοιπόν, ο γαμπρός μου είναι ένα λαϊκό παιδί. Μάλλον και οι δύο γαμπροί μου. Έχω δύο αδελφές παντρεμένες. Όταν με γνώρισαν ήταν ότι καλύτερο για εκείνους να έχουν ένα μέλος της οικογένειας, που ανέβαινε στη σκηνή. Μετά από κάποια χρόνια έφτασα να παίζω από Στρίμπεργκ και Κορνάρο μέχρι Λαζαρίδη, που παίζω και τώρα, αλλά και Κοκτώ. Έκανα με την Άννα Φόνσου κάποια μονόπρακτα εδώ, στο Σπίτι του Ηθοποιού, κι ένα από αυτά ήταν «το φάντασμα της Μασσαλίας» του Κοκτώ. Λέω λοιπόν στον έναν από τους γαμπρούς μου, έλα να με δεις στο φάντασμα της Μασσαλίας. Θα κάνεις το φάντασμα, ήταν η ερώτηση. Και ποιος το έχει γράψει και τα λοιπά. Του λέω λοιπόν, ο Κοκτώ. Ποιος? Ο πρωκτό?(γέλια).

Πρόσωπα, περσόνες, σταρ, άνθρωποι. Θα σας πω επτά. Τέσσερις γυναίκες, τρεις άντρες Δυο λόγια.

- Σωτήρης Μουστάκας.
- Τεράστιο ταλέντο. Η πρώτη μου συνεργασία κινηματογραφική.

- Γιάννης Δαλιανίδης.
- Μεγάλο σχολείο.

- Μελίνα Μερκούρη.
- Η μόνη, που ενδιαφέρθηκε για τον ηθοποιό, επί υπουργίας της.

- Αλίκη Βουγιουκλάκη.
- Η Σταρ.

- Ρένα Παγκράτη
- Αχ..έφυγε άδικα.

- Στάθης Ψάλτης
- Αν ακολουθούσε τις συμβουλές που μου έδινε, τα μαθήματα, τη θεατρική διδασκαλία…

- Άννα Φόνσου
- Λιμάνι, καταφύγιο, σπουδαία ηθοποιός και αδικημένη από το χώρο.

Χριστούγεννα 2016. Που σας βρίσκουμε και αν υπάρχει κάτι για το 2017.

Σεζόν 16-17, Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Χατζηχρήστου. Σάββατο 3μ.μ. και Κυριακή 11π.μ. και 3μ.μ..παιδικό θέατρο, «τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, κάνω τη δασκάλα. Δευτέρα  8μ.μ.και Τρίτη  9μ.μ.στο Θέατρο Χατζηχρήστου, «Δεν είναι αυτό που νομίζεις» του Λαζαρίδη.  Για της 18 Ιανουαρίου, εδώ στο Σπίτι του Ηθοποιού, κάθε Τετάρτη με τον μονόλογο του Ζαν Κοκτώ, «Ανθρώπινη Φωνή» με τον Γιώργο Τσακίρη, σε σκηνοθεσία Ε. Δούναβη. Στις 8μ.μ.

Τρείς ευχές

Υγεία για όλους. Να υπάρχει αλληλεγγύη. Και μην ξεχνάμε ότι είμαστε Έλληνες.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Η Καίτη Φίνου γεννήθηκε στη Έδεσσα και σε πολύ μικρή ηλικία μετακόμισε στην Αθήνα. Το 1982 αποφοίτησε από την δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη και το ντεμπούτο της στο κινηματογράφο το έκανε στην ταινία «ο παρθενοκυνηγός» μαζί με τον Σωτήρη Μουστάκα. Έχει στο ενεργητικό της περί τις πενήντα παραγωγές (ταινίες και βιντεοκασέτες), κρατώντας τον Α’ γυναικείο ρόλο. Θεωρείτε από τις πιο εμβληματικές παρουσίες, στο χώρο του ελληνικού σινεμά της δεκαετίας του 80.

Μείνετε συντονισμένοι και πολύ αγαπημένοι. Χαρούμενες γιορτές! Καλή χρονιά!

photo by: Alexandra Alexiou

 


Στηρίξτε μας με το like σας!!!