Ένας Ηλιόπουλος ονόματι Ντίνος - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Ένας Ηλιόπουλος ονόματι Ντίνος

Κατηγορία: Αφιέρωμα

Ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του θεάτρου και του κινηματογράφου της χώρας μας υπήρξε ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Ιούνιο του 1913 από Έλληνες γονείς απέκτησε τέσσερα αδέρφια.

Οι οικονομικές δυσκολίες του 1929 ανάγκασαν τον έμπορο πατέρα να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Μασσαλία. Ο μικρός Ντίνος τελείωσε εκεί το σχολείο με άριστα έχοντας τα Γαλλικά ως δεύτερη φύση του. Το 1935 επιστρέφοντας στην Ελλάδα σπούδασε εμπορικές επιστήμες με σκοπό να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. Τελειώνοντας τη στρατιωτική του θητεία εν καιρώ πολέμου εργάστηκε για λίγο διάστημα πάνω στο αντικείμενό του. Όμως οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις έκαναν την εμφάνισή τους..

Αλλάζοντας δουλειές «σαν τα ξυραφάκια» όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος, ήρθε η αγάπη για το θέατρο. Έτσι μετά τη πρώτη αποτυχία στις εξετάσεις της Δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου, ο Ντίνος δε το έβαλε κάτω. Γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη κι ο δρόμος άρχισε να ανοίγεται μπροστά του. Έκανε το ντεμπούτο του το 1944 στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη στο έργο του Λεντς «Κυρία σας αγαπώ».

Μετέπειτα έπαιξε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν αποκομίζοντας θετικές κριτικές. Χαρακτηριστικά ο Βασίλης Λογοθετίδης είχε πει για το Ντίνο Ηλιόπουλο «Τι σπουδαίος. Τι φανταστικός κλόουν. Αυτό θα πει θέατρο».

Στον κινηματογράφο η πρώτη του επιτυχία ήρθε με το «εκατό χιλιάδες λίρες» το 1948. Η αναγνώριση ξεκίνησε και το 1953 ο Ηλιόπουλος ηγήθηκε του θιάσου στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ με τη κωμωδία «Θανασάκης ο πολιτευόμενος».

Το 1963 δημιούργησε τη δική του θεατρική στέγη πλέον σαν επιχειρηματίας, στο θέατρο Γκλόρια. Με κωμωδίες ελλήνων κα ξένων συγγραφέων που μετέφερε έπειτα και στον κινηματογράφο όπως «Ξύπνα Βασίλη», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» κ.α διέγραψε τη γνωστή πορεία του στον κόσμο που τον αγάπησε.

Έπαιξε με το Εθνικό θέατρο στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο με έργα κλασσικού ρεπερτορίου γιατί ένας μεγάλος ηθοποιός δεν είναι μόνο αυτό που ευρύτερα γνωρίζουμε. Έχει πολλές πτυχές και ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος.

Το 1972 συνεργάστηκε με την Έλλη Λαμπέτη στο μιούζικαλ «Γλυκιά Ίρμα» αφήνοντας πάλι ένα διαφορετικό στίγμα, χαρίζοντας την απαλή χροιά του μαζί με το υποκριτικό του ταλέντο. Το 1974 περιόδευσε στην Αμερική και τον Καναδά με το «Ζητείται ψεύτης» και τις Θεσμοφοριάζουσες κάνοντας μεγάλη επιτυχία. Έγραψε μουσικά έργα, σατυρικά δοκίμια καθώς και τη βιογραφία του «Ένας Ηλιόπουλος ονόματι Ντίνος».

Απλός και συμπαθής, μικρός και τεράστιος, κωμικός και τραγικός, υπήρξε γεννημένος θεατρίνος. Αγαπήθηκε από κοινό και συναδέλφους, δημιουργώντας με την αξία του τον δικό του αληθινό μύθο. Κύριος και τζέντλεμαν ο αγαπημένος γυαλάκιας της ασπρόμαυρης τηλεόρασης, έφυγε από κοντά μας τον Ιούνιο του 2001. «Με συγχωρείτε κυρίες μου που δε μπορώ να σηκωθώ» η επιγραφή στο μνήμα του συγκινεί για την απαράμιλλα ευγενική ψυχή που υπήρξε. Τιμήθηκε με διακρίσεις για τη προσφορά του, απέκτησε εκτός από τους πολλούς φίλους και θαυμαστές δύο κόρες και τρία εγγόνια. Γεμάτος μας χαμογελάει από ψηλά και μας θυμίζει πως είναι «ο κλόουν που δραπέτευσε από το φεγγάρι». Πως ένας σημαντικός κωμικός κρύβει πάντα μια μελαγχολία και μια σοβαρότητα, πως η ερμηνεία του στο «Δράκο» του 1956 θα παραμείνει εξαίσιο παράδειγμα μιας εκκωφαντικής σιωπής. Εκτελώντας εξαίσια τα όργανα του μυστικού θιάσου όπως θα έλεγε κι ο Αλεξανδρινός ποιητής που είχε επιλέξει να τον συνοδεύσει στις πρώτες του εξετάσεις, πέτυχε με το παραπάνω.

Καληνύχτα σπουδαίε Ντίνο μας. Ο τόπος αυτός θα αποκτά πάντα λίγο νόημα παραπάνω όποτε θυμόμαστε τη παρακαταθήκη μας.