Ηθοποιός σημαίνει φως - e-Stage.gr
Nov 25, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Ηθοποιός σημαίνει φως

Κατηγορία: Αφιέρωμα

Ο Αγγελής επισκεπτόταν κάθε καλοκαίρι το νησί του από τότε που έφυγε στην Αθήνα για να σπουδάσει. Το μέρος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε αποτελούσε γι αυτόν τόπο δράσης και δημιουργίας, μοναδικό προορισμό.

Η ζωή του όλη περιστρεφόταν γύρω από τις Τέχνες. Προερχόταν από μια λαϊκή οικογένεια και αγωνίστηκε με πάθος να υποστηρίξει αυτό που αγαπούσε, στερήθηκε απολαύσεις της ηλικίας του αλλά η μεγαλύτερη ηδονή για κείνον ήταν το θέατρο.

Δεν υπηρέτησε απλά τη Τέχνη, η ύπαρξή του ολόκληρη παλλόταν να κάνει πάντα μια υπέρβαση. Και τα κατάφερνε. Είχε γύρω του ανθρώπους που τον στήριζαν και μ αυτούς πορεύτηκε. Με τους γονείς του όμως δε τα πήγαινε καλά. Δε δέχτηκαν ποτέ το γιο τους ηθοποιό, τον χλεύασαν, τον αρνήθηκαν, ντρέπονταν και κείνος τους τιμώρησε με το πιο σκληρό τρόπο. Όχι μόνο έκανε αυτό που ονειρευόταν αλλά συνυπήρξε μαζί τους μόνο σε επίπεδο συνεργασίας. Τους έκανε σχεδόν υπαλλήλους του στην επιχείρηση που διατηρούσαν και τους αποκαλούσε μόνο με τα μικρά τους ονόματα. Όχι μητέρα και πατέρα.

Από μικρός αποτελούσε το παιδί θαύμα αλλά η κλειστή κοινωνία και η έλλειψη μόρφωσης δυσκόλευαν την αποδοχή, την αναγνώριση ενός ταλέντου. Από πολύ νωρίς οραματιζόταν, οργάνωνε παραστάσεις, διάβαζε, έγραφε, ζωγράφιζε, έπαιζε. Αυτά ήταν παράλογα πράγματα για ένα παιδί της επαρχίας.« Από πού πήρε καλέ; Τι είναι τούτο; » Μα όταν έγινε πια ηθοποιός, είχε πίσω του ήδη μια πορεία και μπορούσε να συνεχίσει στο χώρο με γνώση και αφοσίωση.

 Σπούδασε θέατρο στην Αθήνα και παράλληλα είχε τις δράσεις του στο νησί. Έμοιαζε πάντα μεγαλύτερος από την ηλικία του, μικρός σοφός. Οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του ήξεραν καλά πώς οι γονείς μπορούν εύκολα να τεμαχίσουν τα όνειρα ενός παιδιού. Πόσο εύκολο είναι να το αποθαρρύνουν, να το μυήσουν στην αντίληψη πως αυτό που θέλει είναι κακό πράγμα. Κι αν το παιδί δεν έχει το σθένος να αντιδράσει, τη βούληση να καταλάβει τότε θα υπάρξουν πολλά παιδιά με σπασμένες τις χορδές των ονείρων τους. Δε θα μάθουν ποτέ να παίζουν το αγαπημένο τους όργανο για να μην ενοχλούν τους άλλους.

  Ο Αγγελής δεν έκανε οικογένεια. Τα βιώματά του  αποτελούσαν για άλλους παράδειγμα προς μίμηση για άλλους προς αποφυγή. Η ανασφάλεια κι ο φόβος ρίζωναν βαθιά μέσα του. Θα γινόταν καλός πατέρας; Ενώ έδειχνε τόσο σίγουρος για όσα έπραττε και είχε αποθέματα προσφοράς ίσως ήθελε να παρατείνει τη τιμωρία των γονιών του. Να μην υπάρξουν ποτέ παππούς και γιαγιά. Οι ρυθμοί της ζωής του απαιτούσαν εγκλεισμό της εκάστοτε αγαπημένης στον επίγειο παράδεισό του και δεν ήταν εύκολο πράγμα. Εκτός αν κι εκείνη είχε την ίδια τρέλα κι αποφάσιζε να αφιερωθεί σε αυτόν τον τρόπο ζωής.

Ο Αγγελής όσο ευαίσθητος και συναισθηματικός ήταν τόσο σκληρός μπορούσε να γίνει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Φτάνοντας στο σημείο της υπερβολής και κατακριτέος από μια άλλη μερίδα ανθρώπων δε μετάνιωσε στιγμή για αυτή του τη συμπεριφορά. Έφτασε μάλιστα να λέει πως όσα κι αν έχει κάνει τόσα χρόνια πάλι τίποτα δε μπορεί να αποδείξει στους γονείς του, πάλι τίποτα δε του αναγνωρίζουν. Μόνο οι ξένοι τον επαινούν .

Η φιλοδοξία του να διαπρέψει και στην Αθήνα δεν ευοδώθηκε καθώς για το σύστημα θα αποτελούσε απλώς άλλον έναν απόφοιτο δραματικής σχολής. Όμως ο Αγγελής ήταν πολύ άξιος για να παραμείνει απλώς άλλος ένας ηθοποιός. Έτσι μετά από λίγα χρόνια έμεινε ξανά μόνιμα στο νησί με μοναδικό σκοπό να μεταδίδει μαζί με την ομάδα του τη τέχνη του θεάτρου στους αδαείς. Να διδάσκει τη θεατρική πράξη, να σκηνοθετεί, να παρουσιάζει εκδηλώσεις ποικίλων περιεχομένων. Να ταξιδεύει στο πιο μακρινό χωριό, εκεί που οι άνθρωποι ξέρουν μόνο να δουλεύουν να τρώνε και να κοιμούνται, που το θέατρο είναι «καραγκιόζης στη πλατεία» και οι θεατρίνοι τιποτένια ράτσα. Σε πείσμα του χλευασμού των γονιών του αλλά με την αγάπη του κόσμου κατάφερε να είναι διάσημος στον τόπο του. Δε χρειαζόταν μεγαλύτερη αναγνώριση. Συνεργάστηκε με τοπικούς φορείς, διεύρυνε την επιχείρηση σε χώρο πολιτισμού, ένιωσε τη πληρότητα και τη χαρά της προσφοράς.

Αργότερα όταν οι γονείς του πέθαναν μοιράστηκε τη διαχείριση με την αδερφή του αλλά αυτό δε κράτησε πολύ. Οι υποχρεώσεις μεγάλωναν, εκείνη θέλησε να συνεχίσει τη ζωή της σε μια άλλη επαρχιακή πόλη, να μην ασχοληθεί ξανά με τα καλλιτεχνικά, να κάνει οικογένεια. Τα χρόνια πέρασαν, ο Αγγελής έζησε μόνος του στο χωριό, μεγάλωσε κι εκείνος και κάποτε αρρώστησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα.

Έτσι τα καλοκαίρια το μέρος ερήμωσε. Έμεινε 7 χρόνια μακριά από το θέατρο, μακριά από τη ζωή. Αναπολούσε συνεχώς τα περασμένα, σκεφτόταν τα λάθη του, τις αγωνίες του, τι μένει μετά από όλα αυτά. Μήπως όλα είναι αέρας; Η υγεία του κλονιζόταν κατά διαστήματα αλλά επανερχόταν και πάλι. Τα προβλήματα όρασης θα ήταν καταστροφικά αν τον τυραννούσαν νέο και οι συνηθισμένες διαταραχές των καρδιακών παλμών δυσχέραιναν την κινητικότητά του. Σκεφτόταν όμως πως το χειρότερο θα ήταν να έχανε το μυαλό του. Ευτυχώς αυτό του απέμεινε ως ζωοποιός δύναμη.

 Στο τελευταίο του ταξίδι ο γέρο-Αγγελής ένιωσε ένα σφίξιμο στη καρδιά σαν έμπαινε το πλοίο στο λιμάνι. Ο δρόμος μέχρι το σπίτι του ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια αφότου θα κατέβαινε από το λεωφορείο. Περπάτησε αυτά τα δεκαπέντε βασανιστικά λεπτά κάτω από τον καυτό ήλιο στηριζόμενος στο κεχριμπαρένιο του μπαστούνι που είχε αγοράσει όταν είχε περάσει «απέναντι» μία και μοναδική φορά. Δεν άλλαζε τη γλώσσα του, τη πατρίδα του με καμία άλλη.

Η διαδρομή από το μικρό καφέ ως το θεατράκι του που φωτιζόταν τη νύχτα, δε θύμιζε σε τίποτα τα περασμένα μεγαλεία. Ανέβηκε στη σκηνή και κάθισε στη κόκκινη φθαρμένη πολυθρόνα. Το τηλέφωνο με το παλιό καντράν κουδούνισε. Κανείς δεν αποκρίθηκε.  Το πικάπ άρχισε να παίζει. Η φωνή του ακούστηκε σαν ψίθυρος «Λες να υπάρξει μετά θάνατον αναγνώριση; Μπούρδες μάτια μου»

Ήταν κάποτε ένας ρόλος αυτός ο παππούς, μόλις είχε αποφοιτήσει από τη σχολή. Τώρα τα άσπρα μαλλιά ήταν αληθινά, οι ρυτίδες ανεξίτηλες, το κύρτωμα του σώματος αμετάβλητο. Ο παππούς πέθανε στ αλήθεια. Στη σκηνή. Στον τόπο του. Καληνύχτα κυρ Αγγελή. Καληνύχτα.


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας