Αφιέρωμα στην Έλλη Λαμπέτη "Η δική μου Έλλη" - e-Stage.gr
Nov 25, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Αφιέρωμα στην Έλλη Λαμπέτη "Η δική μου Έλλη"

Κατηγορία: Αφιέρωμα

Τη γνώριζα από τις ασπρόμαυρες ταινίες, θυμόμουν τη μορφή και τη φωνή της, χωρίς να έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στο πρόσωπό της. Την είχα ταυτίσει με το Δημήτρη Χορν αναπόφευκτα και τους είχα κατατάξει στους μεγαλύτερους ηθοποιούς των δεκαετιών που πέρασαν και έλαμψαν.

Μια Κυριακή του Σεπτέμβρη,  2004 ήταν, μια τυχαία ή όχι Κυριακή, θέλησα να επισκεφτώ για πρώτη φορά το Α' Νεκροταφείο, ξέροντας ότι εκεί βρίσκονται πολλοί μεγάλοι του θεάτρου μας.

Στο μυαλό όμως για κάποιο λόγο υπήρχε πρωτίστως η Λαμπέτη σα στόχος. Μη ξέροντας καν πού είναι το κοιμητήριο, ρωτώντας, πέρασα τη πύλη του. Στάθηκα και από κει και πέρα σ’ αυτόν τον αχανή ιερό χώρο οδηγήθηκα αμέσως, δε ξέρω από τι, κατευθείαν στα σκαλάκια κάτω δεξιά και ένα στενάκι πριν δω τη φωτογραφία της.

Ε δε γίνονται αυτά είπα. Κι έμεινα αρκετή ώρα ακίνητη κοιτώντας το ταπεινό, χαμηλό μνήμα της. Βρέθηκα μπροστά της σα να με οδήγησε ένα αόρατο χέρι. Κοίταζα το πετρωμένο χώμα σα να ήταν φρέσκο. Ποτέ δε τη σκέπασε μαρμάρινη πλάκα.

Η μέρα εκείνη ήταν η επέτειος του θανάτου της. Δεν αναγραφόταν ολόκληρη η ημερομηνία ούτε το γνώριζα. Αυτή ήταν η πρώτη αίσθηση που με έκανε να την ανακαλύψω.  Άρχισα να πηγαίνω τακτικά και να τη φροντίζω. Να διαβάζω για τη ζωή της και να συγκλονίζομαι. Να τη μελετώ και να τη θαυμάζω απεριόριστα για τη δύναμη της ψυχής της. Πήγα σε μέρη που έζησε, της έφερα πέτρες από θάλασσες που αγαπούσε.

Το πρόσωπό της δε μπόρεσε να αποτυπωθεί σε κανένα άγαλμα και σε κανένα πορτραίτο. Πάντα ξέφευγε μια λεπτομέρεια. Το βλέμμα αυτό δε φυλακιζόταν ούτε στο πλάνο της κάμερας ούτε στη μάσκα του ηθοποιού. Το σώμα της αέρινο, κινούνταν νωχελικά κι όταν χόρευε γινόταν η ίδια το βιολί. Πολλές πένες έγραψαν για τη τέχνη της, τη πολυτάραχη ζωή της, την βασανισμένη ύπαρξή της.

Μίλησε μέσα μου σχεδόν μεταφυσικά, μέσα από μια σειρά συμπτώσεων που με φόβισαν και με δυνάμωσαν. Ήρθε στα όνειρά μου και μου κράτησε το χέρι λέγοντάς μου ευχαριστώ ανασηκώνοντας το κεφάλι. Ανέβηκα ξημερώματα στο λόφο του Φιλοπάππου για να τη βρω με το άσπρο φουστάνι από το Τελευταίο ψέμα. Χάιδεψα το κοστούμι της από τη Φιλουμένα Μαρτουράνο στο Πανόραμα Ελλήνων Ηθοποιών του 20ου αιώνα, επισκέφτηκα πολλές φορές το καμαρίνι της στο Θεατρικό μουσείο. Έψαχνα εκείνα τα μελαγχολικά μάτια, το κορίτσι με τα μαύρα.

Ξαφνικά άρχισαν όλοι να τη θυμούνται. Αφιερώματα, εκπομπές, σήριαλ για τη ζωή της. Ο κόσμος άρχισε να μιλάει για το θέατρο, τις ταινίες, τους έρωτες, το μεγαλείο της. Αγάπησα τα ενδιαφέροντά της, τις τέχνες, τον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα.  Σταδιακά οδηγήθηκα στο δρόμο του θεάτρου χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Στην αρχή παραπλεύρως, με ανησυχίες και μια γλυκιά άρνηση. Πιστεύω ότι της οφείλω αυτό το δρόμο κι αυτές τις γραμμές που ξεκίνησαν να γράφονται κάπου στο 2010. Θέλησα να το μοιραστώ γιατί ο Απρίλης είναι ο μήνας που γεννήθηκε και δεν πρόκειται για βιογραφικό αφιέρωμα αλλά για μια προσωπική κατάθεση που ίσως ενδιαφέρει ίσως και όχι. Αποτελεί όμως ένα δυνατό αναμνησιακό που είχε ανάγκη να βγει.

Τότε ήταν 3 Σεπτεμβρίου. Τώρα πλησιάζοντας στις 13 Απρίλη, τα λουλούδια θα είναι πολύχρωμα και μια πασχαλίτσα θα περπατάει στο πεζούλι. Θα μείνει ολοζώντανη στη καρδιά όσων την αγάπησαν και τη θαύμασαν. Το όνομά της Έλλη Λαμπέτη. Για μένα Ηθοποιός σημαίνει Εκείνη.


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας