Έλενα Ναθαναήλ: Η γοργόνα του ελληνικού σινεμά - e-Stage.gr
Jun 19, 2018 Last Updated 12:17 PM, Jun 19, 2018

Έλενα Ναθαναήλ: Η γοργόνα του ελληνικού σινεμά

Κατηγορία: Αφιέρωμα

Η Έλενα Ναθαναήλ, γεννημένη τον Ιανουάριο του 1947, καθιερώθηκε με το επίθετο της μητέρας της, κάτι που ήταν ιδέα του δαιμόνιου Γιάννη Δαλιανίδη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η Έλενα Ναθαναήλ, γεννημένη τον Ιανουάριο του 1947, καθιερώθηκε με το επίθετο της μητέρας της, κάτι που ήταν ιδέα του δαιμόνιου Γιάννη Δαλιανίδη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η δεσποινίς Δεληβασίλη (μας είναι γνωστό και αυτό το όνομα εσκεμμένα) καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Η μητέρα της, από τις ωραιότερες κυρίες της κοσμικής Αθήνας. Ο πατέρας της μποέμ, αποσυρμένος στο δικό του τοπίο. Ως παιδί χωρισμένων γονιών, τάχθηκε κατά του γάμου, ζώντας μεγάλους έρωτες κι αποκτώντας και την αγαπημένη της κόρη Ίνκα.

Στα δεκαέξι της, βρέθηκε στα γυρίσματα μιας ταινίας του Δαλιανίδη όπου ο σκηνοθέτης μόλις είδε το μικρό πανέμορφο κορίτσι του είπε με ενθουσιασμό  «η θέση σου είναι μπροστά στη κάμερα κι όχι πίσω απ’ αυτή!». Και την έστειλε κατευθείαν στα γραφεία της Φίνος Φιλμ. Έτσι η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στο «Κάτι να καίει» το 1963 δίπλα σε Ηλιόπουλο, Βουτσά, Βλαχοπούλου. Η πρώτη έγχρωμη ταινία και η νεαρή καλλονή άναψε τις πρώτες φωτιές .

Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και το 1968 βραβεύτηκε στο φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη ταινία «Ραντεβού με μια άγνωστη». Άλλες ταινίες που συμμετείχε 1966 «Έρωτας στη καυτή άμμο», την ίδια χρονιά ο Φόβος, «Ντάμα σπαθί», 1969 «Ξύπνα Βασίλη» (θρυλική), 1971 «Εκείνο το καλοκαίρι». (αγαπημένη).

Το κορίτσι που ξεκίνησε να εργάζεται το 1966 σαν μοντέλο κάνοντας μια υψηλής αισθητικής φωτογράφιση για το περιοδικό Paris Match, δε πρόλαβε να γίνει η Ηλέκτρα του Γιάννη Τσαρούχη στα τέλη του ογδόντα. Με επιλεγμένες τηλεοπτικές εμφανίσεις και κάποιες θεατρικές παραστάσεις μετά τη πτώση του ελληνικού κινηματογράφου, μας άφησε καταγραφές άλλοτε μιας γεμάτης σιωπής, άλλοτε ενός γεμάτου βλέμματος, άλλοτε μιας απροσδόκητης ερμηνείας. Αποσύρθηκε νωρίς από τα φώτα, πάντα με τη διακριτική γοητεία της και την ευγένειά της. Η αισθαντική φωνή, τα μεγάλα εκφραστικά μάτια, όλες οι λεπτομέρειες πάνω της, προσέδιδαν κάτι το ξεχωριστό.

Τα τελευταία χρόνια επέλεξε να τα περάσει σε ένα κτήμα στην Εύβοια, κάνοντας αγροτικές δουλειές και δηλώνοντας αυτάρκης. Με χιούμορ και καθόλου έπαρση, στάθηκε και αποδέχτηκε τα κάλλη και το ταλέντο της. Έφτιαξε το δικό της κρασί, ασχολήθηκε με τη συγγραφή του βιβλίου «Πώς έμαθα να βλέπω», συνδέθηκε με ανθρώπους των γραμμάτων, αποστασιοποιήθηκε από τη καλλιτεχνική ζωή, έγινε σχεδόν μύθος που δεν είχε ποτέ πρόθεση να προκαλέσει.

Δήλωσε πως «ως άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στην αρρώστια και στο θάνατο» κι αυτό δε σημαίνει πως απλά όλοι είμαστε θνητοί αλλά πως το μεγαλείο είναι η αξιοπρέπεια και η δύναμη. Να μη φθείρεσαι αλλά να υπηρετείς. Να αφήνεις την εικόνα σου ζωντανή . Να δίνεις στο φως μόνο αυτά που του αναλογούν.

Ο Καλλίστρατος, το αγαπημένο της άλογο που πάλεψαν μαζί την ίδια ασθένεια, την ακολούθησε μια βδομάδα μετά στη γειτονιά των αγγέλων. Ήταν ο πιο πιστός της φίλος μετά την οικογένειά της.

Ήταν 4 Μαρτίου του 2008 όταν άφησε τη τελευταία της πνοή και αξίζει να αναφέρουμε πως αυτό το αφιέρωμα συμπτωματικά ή μη, γράφτηκε στις 4 Μαρτίου 2018. Κάτι τέτοιες στιγμές, μας κάνουν να πιστεύουμε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ιδίως όταν πρόκειται για σπουδαίους ηθοποιούς και ό, τι έχει σχέση με μνήμη και τέχνη.

Καληνύχτα γοργόνα. Δε σε ξέχασε κανείς δέκα χρόνια μετά..


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας

Χορηγός Επικοινωνίας

 #Φιλικά Site

 

English Act

Tutoring Certificates Translations