Sep 26, 2017 Last Updated 12:21 AM, Sep 26, 2017

Γιάννης Κότσιρας «Μόλις νικήσουμε το κακό μας το κεφάλι, τότε θα τα καταφέρουμε όλα!»

Κατηγορία: Συνεντεύξεις

Ανυπομονούσα και αγωνιούσα για αυτή τη συνέντευξη. Ανέκαθεν θαύμαζα τους καλλιτέχνες που δεν ξεχωρίζουν μόνο για αυτό που πρεσβεύουν στα επαγγελματικά τους, αλλά και για το θάρρος να εκφράζονται ως ευφυείς άνθρωποι δημόσια με ισχυρό πολιτικό λόγο και άποψη.

Με τον Γιάννη Κότσιρα έχεις πολλές αφορμές για να πιάσεις μια συζήτηση, είτε αυτό λέγεται μουσικά "Ψεύτης καιρός"-ο τίτλος της νέας δισκογραφικής του δουλειάς- είτε αυτός ο τίτλος καθορίζει την παράνοια και την υποκρισία που ζούμε τα τελευταία χρόνια λόγω των πνιγηρών καταστάσεων στη χώρα μας. Εμείς μιλήσαμε και για τα δύο και ενδόμυχα μαζί του συμφώνησα σε πολλά, ειδικότερα στον τρόπο που πορεύεται και αντιλαμβάνεται τα σημαντικά της ζωής. Δεν ξέρω τελικά αν φταίει που προέρχομαι και 'γω από οικογένεια με πατέρα ναυτικό -όπως και εκείνος- και μεγαλώσαμε με κάποια συγκεκριμένα "πιστεύω" γι' αυτό και ένιωσα να τον αντιλαμβάνομαι απόλυτα, όμως σίγουρα έφυγα από το καμαρίνι της "Ακτής Πειραιώς" πλήρης και ικανοποιημένη που η κουβέντα μας αυτή κατάφερε να γίνει μια δυνατή ανάμνηση στον χρόνο, με πολλούς όμορφους λόγους για να την θυμάμαι. 

Kαινούργιος δίσκος με τίτλο "Ψεύτης καιρός". Τι σε απασχόλησε ιδιαίτερα σε αυτό το καινούργιο βήμα;

Γιάννης Κότσιρας: Κοίταξε, η βασικότερη δυσκολία αυτού του δίσκου ήταν η επιλογή των τραγουδιών. Υπήρχαν ήδη αρκετά και επιπλέον ήρθανε πάρα πολλά τραγούδια καλά, από διάφορους ανθρώπους. Αυτό μας ζόρισε πάρα πολύ, όσο περίεργο κι αν ακούγεται... Γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο όταν αγαπάς κάποια τραγούδια να πεις "αυτό πρέπει να μείνει απέξω γιατί δεν χωράει". Γι' αυτό το λόγο αυτός ο δίσκος έχει πιο πολλά τραγούδια απ' ότι συνήθως. Έχει 14 τραγούδια, συγκεκριμένα 13+1. Έχουν μείνει παραπάνω, από τόσα ακόμα, για τον επόμενο. Και επειδή ακριβώς είναι πολύ αυστηρά επιλεγμένα, προφανώς θα βγουν σε δύο περίπου χρόνια -ίσως και τρία- τα υπόλοιπα τραγούδια αυτού του δίσκου. 

Θυμάμαι την Μαργαρίτα Μάτσα στη παρουσίαση του νέου δίσκου τον Νοέμβριο που έλεγε ότι δεν ήσουν καθόλου συμβιβασμένος με την ιδέα να βγάλεις ένα-ένα τραγούδι και να έχεις υλικό για τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια. Ποια η ανάγκη σου να πας κόντρα στον καιρό και να κυκλοφορήσεις ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά πάση θυσία; Με δεδομένο φυσικά σε μια εποχή που ο κόσμος νοιάζεται περισσότερο για το αν θα πληρώσει τη δόση της ΔΕΗ παρά αν και πότε θα αγοράσει ένα cd...

 Γ.Κ.: Με αυτή τη λογική, ούτε σε τρία χρόνια θα τρέξει να πάρει ένα cd. Ο λόγος που δεν ήμουνα συμβιβασμένος είναι γιατί ακριβώς δεν ξέρω πώς θα είμαι του χρόνου... Δεν ξέρω τι θα μου συμβαίνει στη ζωή μου σε δύο χρόνια, δεν ξέρω τι θα γίνεται στην Ελλάδα σε τρία χρόνια. Οπότε, εφόσον είχα τα τόσο καλά τραγούδια σήμερα, ήθελα να τα βγάλω σήμερα. Η Μαργαρίτα ζητούσε να αφαιρέσουμε δυο-τρία τραγούδια για να γίνει η δουλειά πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Εγώ δεν μπορώ να συμβιβάζομαι. Δεν συμβιβάστηκα από τότε που ξεκίνησα, δεν θα συμβιβαστώ τώρα στα 47 μου...

Εξάλλου τώρα πλέον περνάει και παραπάνω ο λόγος σου σε σύγκριση με το ξεκίνημά σου, έτσι δεν είναι;

Γ.Κ.: Δεν είναι μόνο αυτό και θα σου πω το εξής... Έχω ξανακάνει πολυσυλλεκτικό δίσκο σε πιο εύκολες εποχές -το 2007- με το "Ταξίδια Φιλιά". Ήρθανε πάλι ωραία τραγούδια, όχι όμως τόσα πολλά. Και μένα δεν μου αρέσει να προδίδω την εμπιστοσύνη των δημιουργών.  Όταν ένας δημιουργός σου δίνει ένα τραγούδι -και ένας συνάδελφός σου τις περισσότερες φορές- και σου λέει "παρ' το και κάν'το ότι θες" και είναι και ωραίο τραγούδι, δεν υπάρχει λόγος να το κρατάς στο συρτάρι. Ούτε για εκείνον είναι σωστό, ούτε για μένα. Αυτή τη φορά ο λόγος που κρατήσαμε κάποια τραγούδια είναι λόγω διαφορετικού ύφους: ο επόμενος δίσκος θα είναι λίγο πιο εσωστρεφής από αυτόν. Aυτά δηλαδή που έχουν "περισσέψει" είναι τα πιο εσωστρεφή. Κάποιος θα τα έλεγε "έντεχνα". Εγώ τα λέω πιο εσωστρεφή. 

Σε σχέση με το συναίσθημα, έτσι; Γιατί ο "Ψεύτης Καιρός" ως αποτέλεσμα συμπεριλαμβάνει όλα τα είδη...

Γ.Κ.: Σαφώς.

Αλλά κατά ένα "μαγικό" τρόπο, είναι ομοιόμορφος στο σύνολό του...

Γ.Κ.: Ακριβώς. Γιατί το συναίσθημα είναι ομοιόμορφο και οι άνθρωποι που δουλέψαμε μαζί και όλοι οι δημιουργοί δεν μου έδωσαν τα τραγούδια και φύγανε. Ήταν εκεί, στη δουλειά και "κλείναμε" όλοι προς την ίδια πορεία. Είναι μια παρεΐστικη δουλειά, από τον πρώτο εώς τον τελευταίο και από εμένα που ζήτησα και είχα ανάγκη να κάνω αυτό τον δίσκο μέχρι τον άνθρωπο που έκανε το εξώφυλλο, μέχρι αυτόν που μας φωτογράφισε και μέχρι τον άνθρωπο που έριξε μια ιδέα τελευταία στιγμή στο τραπέζι για το πού θα γίνει η παρουσίαση! Όλοι είμαστε πολύ δεμένοι με αυτή τη δουλειά και το αισθάνομαι αυτό, έχει βγει... 

Το εξώφυλλο πάντως είναι τόσο αισθητικά προσεγμένο που έμοιαζε σαν να κρύβει από πίσω του ολόκληρο "concept"! Είναι έτσι;

Γ.Κ.: Όχι, όλοι ήρθαν και άρχισαν να προτείνουν πράγματα. Και βγήκε και η φωτογραφία ωραία μες στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα καταπληκτικό χώρο με πολύ ωραίους καφέδες και τελικά όλο το πράγμα είναι μια εξαιρετική συγκυρία... Ήταν μια χρονιά καταπληκτική!

Θεωρείς πως η αλήθεια των τραγουδιών, είναι αυτή που οδηγεί και στην επιτυχία τους ή παίζουν και άλλα πράγματα τον ρόλο τους;

Γ.Κ.: Είναι πολλά. Η αφορμή είναι όταν γράφεται ένα τραγούδι που μιλάει για την αληθινή πραγματικότητα -και όχι μια φανταστική- γιατί όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αγγίξει κάποιον άνθρωπο... Έστω και έναν. Από 'κει και πέρα, αν αυτό το συναίσθημα είναι των περισσοτέρων, τότε είναι "ευχής έργον" και εκεί πλέον μιλάμε για την επιτυχία. Ξέρεις, η επιτυχία δεν μετριέται ούτε με πόσα cds σαφώς πια θα πουλήσεις, ούτε πόσα views θα καταγράψεις στο youtube. Η επιτυχία μετριέται σε βάθος χρόνου: πόσοι άνθρωποι θα θυμούνται αυτά τα τραγούδια και πόσοι άνθρωποι, όταν θα εμφανιστώ κάπου θα μου ζητάνε αυτά το τραγούδια. Γι' αυτό θεωρώ τη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας μου την "Αλεξάνδρεια". Βέβαια ακούγεται περίεργο και μπορεί να μου πει κάποιος "Μα το τσιγάρο είν' αυτό"! Όχι, η Αλεξάνδρεια είναι η μεγάλη μου επιτυχία γιατί είναι το πρώτο μου τραγούδι και δεν υπάρχει μέρα που να μην μου το ζητάνε μετά από 21 συναπτά χρόνια.  

Και είχε και μια δική του πορεία όλα αυτά τα χρόνια, δεν προωθήθηκε όπως "Το τσιγάρο"...

Γ.Κ.: Ούτε "Το τσιγάρο" προωθήθηκε.

Δεν υπήρξε όμως ένα "σπρώξιμο" από τα Μέσα; Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα θυμάμαι να παίζεται παντού...  

Γ.Κ.: Τίποτα... Βοήθησε όμως πολύ ότι ήταν ένα τραγούδι μικρό σε διάρκεια. Και ένα πραγματικά συναίσθημα γνήσιο μιας γυναίκας, που έβαλε αυτά που θέλει να της πει ένας άντρας, στο στόμα ενός άντρα. Αλλά προώθηση με τη λογική που έχουμε συνηθίσει δεν υπήρξε. Επίσης, να σου θυμίσω ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχανε κατευθυντήριες γραμμές και play-lists. Τότε οι παραγωγοί επιλέγανε και παίζανε ότι ήθελαν. Το ότι συνέπεσαν 100 παραγωγοί να θέλουν να παίξουν το ίδιο τραγούδι, αυτό σήμαινε κάτι. 

Τι έχει αλλάξει από τότε που ξεκινούσες τραγουδώντας "Στο περιβόλι του ουρανού" σε σχέση με τον Γιάννη Κότσιρα του σήμερα;

Γ.Κ.: Στην πραγματικότητα δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Η διαφορά είναι ότι σήμερα λέω πια δικά μου τραγούδια. Όταν ξεκίνησα έλεγα κυρίως ρεμπέτικα και λαϊκά τα οποία, βέβαια, δεν τα έχω βγάλει από το πρόγραμμα -ποτέ, σε καμία παράσταση- γιατί εκεί είναι η βάση μου και εκεί στηρίχτηκα και ανδρώθηκα σαν τραγουδιστής. Έχει αλλάξει το ρεπερτόριο και το γεγονός ότι με ακούνε περισσότεροι άνθρωποι ή τέλος πάντων, έρχονται να ακούσουν εμένα και δεν πάνε στο "Περιβόλι" για να ακούσουν τα ίδια τα τραγούδια. Αλλά το δικό μου συναίσθημα ως προς τη μουσική είναι το ίδιο... Αυτό που έχει αλλάξει, αν θέλεις,  είναι η αίσθηση ευθύνης που έχω απέναντι στη μουσική. Θεωρώ ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει καταγράψει μια τέτοια πορεία και τον αγαπούν κάποιοι άνθρωποι, έχει και μια ευθύνη απέναντί τους. Και σε μουσικό επίπεδο και σε κοινωνικό επίπεδο και σε πολιτικό επίπεδο. Και σε όλα τα επίπεδα. Αυτή είναι μια ευθύνη που με βαραίνει και δεν την είχα όταν ξεκινούσα. Αλλά επιπλέον, με χαροποιεί κιόλας γιατί ταυτόχρονα σου δίνει και ένα "παράσημο".

Η αλήθεια είναι -και αυτό το βλέπω και από τον κοινωνικό μου περίγυρο- πως ανεξάρτητα από τις επιλογές σου σε μουσικό επίπεδο, δεν υπάρχει κάποιος που είτε σε ακούει είτε όχι, να μην συμφωνεί με το γεγονός πως ο Γιάννης Κότσιρας παραμένει όλα αυτά τα χρόνια συνεπής σε αυτό που κάνει. Το εισπράττεις αυτό;

Γ.Κ.: Mα αυτό είναι... Και σου τονίζω ότι δεν είναι απλά ότι είμαι συνεπής. Είμαι συνεπής,  παρ' ότι δεν έχω μανιέρα στα τραγούδια. Δεν έχω ακολουθήσει αυτό που περίμενε ο κόσμος από μένα. Μετά "Το τσιγάρο"  δεν συνέχισα να τραγουδάω "Τσιγάρα"! Ποτέ μου δεν το έκανα. Δεν μου άρεσε να επαναλαμβάνομαι και δεν μου άρεσε να εκμεταλλεύομαι την επιτυχία που μπορεί να έδωσε ένα τραγούδι, για να την επαναλάβω και έτσι να την εξαντλήσω. Και αυτό δεν έχει να κάνει με συνταγή.

Πόσο εύκολο και πόσο ψυχοφθόρο όμως ήταν να μείνεις συνεπής στον δρόμο που χάραξες αρχικά; Δεν είναι κάτι που κατακτιέται από τη μία στιγμή στην άλλη, με δεδομένο ότι κάνεις κάτι από το οποίο βιοπορίζεσαι κιόλας...

Γ.Κ.: Υπήρξανε στιγμές που ήταν δύσκολες και δεν το κρύβω. Όταν ερχόντουσαν και μου προτείνανε πάρα πολλά χρήματα για να τραγουδήσω, είτε με συναδέλφους που ήξερα ότι δεν θα ταιριάξω, είτε για να πω τραγούδια που ήξερα ότι δεν μπορώ να τα υποστηρίξω στην πραγματικότητα, αυτό ήταν δύσκολη στιγμή. Και ίσως κάποιες από αυτές τις στιγμές αυτή την περίοδο να τις μετανιώνω κιόλας, από οικονομική άποψη. (γελώντας) Γιατί δεν έτυχε να κάνω αυτή την καβάντζα, αυτό το "λίπος" που λέμε... Αυτό είναι το κόστος του να λες "όχι". Αυτό που είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις «Μέσα από τα όχι σου απολαμβάνεις τα ναι σου» είναι πολύ μεγάλο, μια ρότα στη ζωή που δεν χρειάζεται να την ακολουθεί ένας τραγουδιστής αποκλειστικά. Μπορείς να την ακολουθείς και 'συ, οι δημοσιογράφοι, οι άνθρωποι που πάνε να πιάσουν μια δουλειά. Είναι πάρα πολλή σοφή κουβέντα γιατί το "ναι" είναι πάρα πολύ εύκολο, ειδικά όταν συνοδεύεται από λεφτά, δόξα και από πράγματα που σου "γλυκαίνουν" την ό,ποια υποχώρηση ή συμβιβασμό μπορεί να έχεις κάνει. Αλλά το "όχι", όταν έρθει η ώρα του "ναι", φαίνεται πραγματικά μαγεία εκείνη τη στιγμή!  

Η μουσική είναι μία. Yπάρχουν όμως «στρατόπεδα» στο τραγούδι;

Γ.Κ.: Στην Ελλάδα υπάρχουν "στρατόπεδα" όχι μόνο στο τραγούδι. Υπάρχουν "στρατόπεδα" ανά τετράγωνο, ανά όροφο πολυκατοικίας και ανά διαμέρισμα! Είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη που έχουμε επτά εμφυλίους και καμία επανάσταση! Ναι, στρατόπεδα στο ελληνικό τραγούδι υπάρχουν. Είναι κάτι το οποίο το κληρονομήσαμε από τους παλαιότερους. Η δική μου γενιά έκανε μια προσπάθεια ανοίγματος -παρά την κατακραυγή που δεχόμασταν και από τους θαυμαστές μας και από τα ΜΜΕ- και είμαι πολύ χαρούμενος που οι νεότεροι βαδίσανε σε αυτό και προσπαθούν να τα γκρεμίσουν. Πιστεύω ότι αυτά τα στρατόπεδα σιγά-σιγά θα σταματήσουν να υπάρχουν γιατί μόνο προβλήματα δημιουργούν. Δεν προκαλούν καμία χαρά. Αντίθετα δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας σε αυτούς που τα ακολουθούν πιστά, ενώ επιπλέον δημιουργούν και μεγάλα ζητήματα στην ελληνική μουσική.

Υπάρχει όμως διαφορά στο τραγούδι που θα αγγίξει την ψυχή μας και σε αυτό που θα λειτουργήσει ως εκτόνωση...

Γ.Κ.: Nαι, αλλά με συγχωρείς πολύ... Και ΄γω μπορώ να πω τραγούδια που δεν σε συγκινούν! Έχω πει τραγούδια που ακούγοντάς τα μετά από χρόνια, κατάλαβα πως δεν έπρεπε να τα πω γιατί δεν προκαλούσαν κάτι σε κάποιους, σε μένα μπορεί και να προκάλεσαν. Αλλά αυτό που θέλω να σου πω είναι πως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στρατόπεδα! Είναι ρατσιστικό αυτό που συμβαίνει. 

Τότε πόσο εύκολο είναι να συνεργαστείς με έναν τραγουδιστή της "αντίπερα όχθης";

Γ.Κ.: Αυτό είναι επιλογή αισθητικής, δεν είναι "στρατόπεδο"... Το αν εγώ δεν ταιριάζω στη σκηνή με κάποιον, όπως ο Sting δεν ταιριάζει στη σκηνή με την Britney Spears, αντίστοιχα μπορεί να μην ταιριάξω στη σκηνή με μία τραγουδίστρια ή με έναν τραγουδιστή που τραγουδάει πιο λαϊκά τραγούδια από εμένα ή αρέσκεται στο να χορεύει και να πετάει λουλούδια. Ο πρώτος που προσπάθησε να σπάσει τα "στρατόπεδα" είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος, τον οποίο όλοι τον έχουνε "θεό" ...αλλά κανείς δεν τον ακούει! Όλοι τον θαυμάζουν, όλοι τον αγαπάνε, αλλά αυτοί που τον θαυμάζουν και τον αγαπάνε είναι οι πλέον υποστηρικτές των "στρατοπέδων", ενώ ο ίδιος με δεκάδες επιλογές του έδειξε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν!

Φέτος έχετε δημιουργήσει μια πολύ ισχυρή τριανδρία στην "Ακτή Πειραιώς", πλην του Γιάννη Ζουγανέλη που για μένα προσωπικά λειτουργεί λίγο-πολύ σαν "μπαλαντέρ" σε όλα τα μουσικά σχήματα. Από ποιόν ξεκίνησε η ιδέα της συνεργασίας;

Γ.Κ.: Η ιδέα ξεκίνησε από το γεγονός ότι υπήρχε η αμοιβαία ανάγκη και χαρά να συνεργαστώ με τον Γιώργο Νταλάρα. Από 'κει και πέρα, επειδή είχα μια εξαιρετική συνεργασία όλα αυτά τα χρόνια με τον Λαυρέντη, είπαμε και σε εκείνον και μετά οι τρεις μας αποφασίσαμε ότι θέλουμε να προτείνουμε ως νέα πρόσωπο κάτι εντελώς διαφορετικό, αφού το γεγονός να βγάλουμε μια απλώς καλή τραγουδίστρια είναι κάτι ωραίο αλλά κάτι που το περιμένει ο κόσμος. Οπότε αποτανθήκαμε στην Idra Kayne που εκφράζει μια πολύ δική της γραμμή στην Ελλάδα, τη "soul-funk". Και στο τέλος, δυο μέρες πριν ξεκινήσουμε, εμφανίστηκε και ο Γιάννης Ζουγανέλης που είπε "Εγώ θα σας τα καταστρέψω όλα!" Και του λέμε "Έλα να τα καταστρέψεις αν μπορείς!"

Μπόρεσε;

Γ.Κ.: Προσπαθεί ακόμα! Δεν ξέρουμε, δεν έχει τελειώσει! (γελώντας)

Γιάννη, έχεις αισθανθεί να «κλέβεις» στοιχεία από εκείνους και αν ναι, ποια είναι αυτά;

Γ.Κ.: Δεν θα το 'λεγα, όχι. Η αλήθεια είναι ότι από την πολύχρονη συνεργασία μου με τον Λαυρέντη έχω αποκομίσει κάποια πράγματα, κυρίως στο επίπεδο του αυθορμητισμού που έχει. Φέτος επίσης είναι ένα τεράστιο σχολείο για μένα γιατί όταν βλέπω τον Γιώργο Νταλάρα να τραγουδάει, αισθάνομαι στο αίμα μου να πάλλονται οι φλέβες από το DNA που θέλει να σπάσει όταν βγαίνει στη σκηνή και σπάει τα κοντέρ από τα "Παραπονεμένα λόγια" τόσα χρόνια! Μιλάμε για τον κατεξοχήν μεγαλύτερο Έλληνα τραγουδιστή που έχει βγάλει αυτή η χώρα παγκοσμίως και είναι μεγάλη τύχη που βρέθηκα δίπλα σε αυτόν τον τέλειο επαγγελματία και τον απίστευτο τραγουδιστή. Οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι έχω πάρει κάτι συγκεκριμένο... Την εμπειρία παίρνεις, αν έχει και λίγο ακόμα χώρο το σφουγγάρι να απορροφήσει. Αλλά δεν μπορείς να κλέψεις ούτε να μιμηθείς. Τους μεγάλους δεν τους μιμείσαι. Μπορείς να τους αντιγράψεις, αλλά να τους μιμηθείς δεν γίνεται. Τους τραγουδιστές που τους μιμούνται, σημαίνει ότι δεν είναι μοναδικές προσωπικότητες. Όταν ακούω πολλές φορές "ο τάδε μοιάζει με τον τάδε" και "ο τάδε μου θυμίζει τον τάδε" σημαίνει ότι ο πρωτότυπος τραγουδιστής δεν είναι μοναδικός. Γι' αυτό και τον Γιώργο Νταλάρα προσπάθησαν να του μοιάσουν, αλλά δεν μπόρεσε να τον μιμηθεί κανείς.    

Ο ίδιος είχε πει παλιότερα σε συνέντευξή του: "Εμφανίζομαι ως επαγγελματίας επειδή λειτουργώ ως ερασιτέχνης. Αγαπάω τόσο πολύ αυτό που κάνω, που το κάνω μέχρι θυσίας". Είσαι και 'συ αυτής της νοοτροπίας;

Γ.Κ.: Έγω όχι τόσο. Προσωπικά αυτό που έζησα φέτος με τον Γιώργο Νταλάρα στην "Ακτή Πειραιώς" δεν το έχω ξαναζήσει. Δεν το έκανα ποτέ στη ζωή μου και δεν θα μπορούσα να το κάνω... Ο άνθρωπος αυτός είναι ένας μανιακός της τέχνης. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια ενέργεια σε αυτή την ηλικία... Άπειρες πρόβες, μουσικό αυτί μέχρι εκεί που δεν παίρνει και να βρίσκει το παραμικρό λαθάκι και να το τονίζει... Να σου πω την αλήθεια μου, ούτε και θέλω!

Γιατί το λες αυτό;

Γ.Κ.: Γιατί πιστεύω ότι αν έμπαινα σε αυτή τη διαδικασία, θα έχανα πάρα πολύ πολύτιμο προσωπικό χρόνο. Και πιστεύω ότι αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης έχει θυσιάσει πολλά από την προσωπική του ζωή για να φτάσει εδώ που έχει φτάσει.

Με άλλα λόγια, σε αυτή την περίοδο της ζωής σου δεν είναι προτεραιότητα τα επαγγελματικά σου ...Ή τελικά δεν ήταν ποτέ;

Γ.Κ.: Στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ. Κάποια στιγμή το έβαλα και το μετάνιωσα. Ειδικά σε αυτή τη φάση της ζωής μου, αν και είναι σαφώς κάτι πολύ σημαντικό γιατί ζω από αυτό, δεν είναι. Η πρώτη μου προτεραιότητα είναι η οικογένειά μου, το παιδί μου, η γυναίκα μου και μετά είναι όλα τ' άλλα. 

Στην Ελλάδα του 2017, της οικονομικής κρίσης αλλά και της κρίσης των ηθικών αξιών, πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι θα δούμε κάποια στιγμή φως στην άκρη του τούνελ; O Σαββόπουλος σε μια πρόσφατη δήλωσή του είπε: «Έχουμε φτάσει σε ένα τέλμα, σε ένα τίποτα, σαν να έχουμε βαρεθεί πια. Nομίζω θα νιώσουμε κι άλλο πόνο. Ένα σημαντικό πρόβλημά μας είναι ότι είμαστε ακαλλιέργητοι και εγωιστές - αν θες να αλλάξεις τον κόσμο, να πας σπίτι να αγαπήσεις την οικογένειά σου». Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνείς με αυτό...

Γ.Κ.: Είμαι απόλυτα σύμφωνος και μάλιστα, είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να μιλάνε, να δραστηριοποιούνται και να μπλέκονται σε δράσεις, ακόμα και αν αυτό το πληρώνουν. Ο καλλιτέχνης είναι ο μόνος στην ελληνική κοινωνία που δεν δικαιούται να ιδιωτεύει. Δεν δικαιούται να μην ασχολείται με τα κοινά και να ασχολείται μόνο με τον εαυτό του. Στην αρχαία Ελλάδα ο ιδιώτης ήταν ανόητος και βλαξ: εμείς του αλλάξαμε την έννοια και οι αγγλόφωνοι το κράτησαν ως "idiot". Πρέπει να είμαστε παντού, παρόντες και να ανατρέπουμε και την ίδια μας την τέχνη, γιατί μέσα από αυτό μπορούμε να ενεργήσουμε. Να τολμάμε και ας φάμε τα μούτρα μας... Δεν πειράζει. Εγώ είμαι αισιόδοξος. Πολύ. Θα αλλάξουν τα πράγματα. Είμαι απογοητευμένος μεν πάρα πολύ με την πολιτική μας ηγεσία και από ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των πολιτών...

...επειδή έχουν πιστέψει;

Γ.Κ.: Όχι. Για την κακή νοοτροπία που κουβαλάμε και που δεν θέλουμε να την αλλάξουμε.  Με ανησύχησε που την έβλεπα να μεγαλώνει... Απλά ισχυροποιείται και ένα κομμάτι πολύ έντονα που αλλάζει τα πράγματα. Και είμαι πραγματικά πεπεισμένος ότι και θα αλλάξουν τα πράγματα και καλύτερα θα πάνε, όχι για τίποτε άλλο αλλά γιατί δεν μπορούνε να πάνε αλλού! Δεν γίνεται να πάνε αλλού!

Λένε πως οι μεγάλες αλλαγές γίνονται όταν πιάσουμε πάτο. Ισχύει;

Γ.Κ.: Είναι αυτό που είχε πει και ο Νίκος Καζαντζάκης: «Το μεγαλύτερο σκοτάδι είναι πριν την ομορφότερη ανατολή». Το θέμα είναι κατά πόσο θες να δεις την ανατολή ή κατά πόσο είσαι βολεμένος στο σκοτάδι. Γιατί το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που επιδιώκουν το σκοτάδι, είναι αυτοί που ωφελούνται από το σκοτάδι. Και αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Είναι πάρα πολύ λίγοι οι μπαγάσηδες, απλά κρατάνε τα χαρτιά όλα στα χέρια τους.

Λίγοι, αλλά την καταστροφή την κάνουν!

Γ.Κ.: Το 1% του πληθυσμού της Ελλάδος κρατάει στα χέρια του την περιουσία του πληθυσμού του 50%. Οπότε ναι, είναι περίεργο αυτό... Και εμείς πρέπει να νικήσουμε αυτούς. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε, γιατί πρέπει πρώτα να καταφέρουμε να νικήσουμε τον κακό μας τον καιρό. Μόλις νικήσουμε το κακό μας το κεφάλι, τότε θα τα καταφέρουμε όλα.

"Πατρίδα από σκουριά και από διαμάντι" τραγουδάς στο νέο σου τραγούδι "Χαράματα".

 Γ.Κ.: Ναι, περιγράφω τις δύο όψεις της Ελλάδας.

Πώς οριοθετείς το "διαμάντι" στη σύγχρονη Ελλάδα;

Γ.Κ.: Θεωρώ "διαμάντι" τον τύπο που έψηνε ψωμιά και τα μοίραζε στους πρόσφυγες.  Τους ανθρώπους της Λέσβου και τους εθελοντές που βοηθούσαν τους πρόσφυγες. Τον παπά που κοίταζε με τα κυάλια του στην Κάλυμνο τους ψαράδες που τους παρενοχλούσαν οι Τούρκοι και συγκινιόταν και πόναγε και τους περίμενε να γυρίσουν πίσω. Αυτόν τον θεωρώ "διαμάντι" γιατί αυτό που κάνει δεν το κάνει με ιδιοτέλεια ή γιατί είναι εθνικιστής. Το κάνει γιατί είναι άνθρωπος, γιατί αγαπάει το νησί του και τους ανθρώπους. "Διαμάντια" είναι οι άνθρωποι. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος της ύλης. Δεν πιστεύω στην ύλη, πιστεύω στους ανθρώπους και στο συναίσθημα. 

Άρα το δικό σου "μανιφέστο" σε όλα αυτά που συμβαίνουν ποιο είναι; Είσαι ένα πολιτικοποιημένο άτομο που δεν διστάζει να εκφράσει την άποψή του δημόσια.

Κοίτα... Κάποια στιγμή το παράκανα. Βγήκα και μίλησα παραπάνω απ' όσο έπρεπε, με αποτέλεσμα να με κυνηγήσουν κιόλας. Αποφάσισα πλέον αυτό να το κάνω μέσα από τη δουλειά μου και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ, για παράδειγμα, ως "μανιφέστο" της ζωής μου -κάτι το οποίο θέλω να μεταφέρω και στο παιδί μου- είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος καλύτερος από τον άλλον. Όλοι είμαστε ίδιοι, όλοι είμαστε ίσοι, πίνουμε το ίδιο νερό και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Δεν μου αρέσει ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε πλούσιους-φτωχούς, αλλόθρησκους, αλλόφυλους, αρρώστους-υγιείς κτλ. Αυτό το πήρα από την οικογένειά μου και με αυτό πορεύομαι πάντα στη ζωή. Και να στο πω και πιο απλά: Μας έχει φάει αυτό σε αυτή τη χώρα... Ως Έλληνας νιώθω υπερήφανος, δεν νιώθω όμως ότι είμαι καλύτερος από ο,ποιονδήποτε άλλον πολίτη του κόσμου για την χώρα. Δεν νιώθω ότι είμαι ανώτερος από τον Ιταλό, τον Κύπριο, τον Τούρκο, τον Αφγανό ή τον Αιγύπτιο. Όμως νιώθω υπερήφανος για την ιστορία της χώρας μου. Νιώθω υπερήφανος για την τύχη που είχα να γεννηθώ σε αυτή τη χώρα που οι παλιότεροι έκαναν κάποια σημαντικά πράγματα, αλλά έχουν περάσει πάρα πολλές εκατοντάδες χρόνια για να κάνουμε και 'μεις κάτι ανάλογο. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι είμαστε απόγονοι του Πραξιτέλη, του Σωκράτη, του Ευρυπίδη και πετάμε τα σκουπίδια μας στη θάλασσα! Δεν νιώθω ότι είμαστε αυτοί οι ίδιοι που καίμε τα δάση μας, που χτίζουμε όπου βρούμε, που κόβουμε τα δέντρα μας, που χτυπάμε ανθρώπους στο δρόμο, που δεν τιμούμε την ιστορία μας ώστε να δεχθούμε κάποιους ανθρώπους και αντίθετα, τους σφάζουμε και τους αφήνουμε να πνίγονται στο Αιγαίο. Έχουμε κάποια σχέση εμείς με αυτούς τους ανθρώπους; Πρέπει να βρούμε τη σχέση μας ξανά, ως λαός να ξανασυστηθούμε, να ψαχτούμε και να δούμε τι φταίει.

Οι δικές σου "ανάσες" ποιες είναι για να ισορροπείς τη κάθε σου μέρα;

Γ.Κ.: Καταρχήν, είμαι λάτρης της τεχνολογίας. Αυτό είναι ένα πράγμα το οποίο με παρασέρνει και παρασέρνει και το μυαλό μαζί. Είναι η σχέση μου με το περιβάλλον καθώς όταν έχω ελεύθερο χρόνο ασχολούμαι με τη βοήθεια και την προστασία, όπου αυτό επιβάλλεται. Και φυσικά, το τελευταίο διάστημα όλα αυτά τα έχει μονοπωλήσει η προσωπική μου ζωή και ο πιτσιρικάς μου, που δεν μου επιτρέπει ελεύθερο χρόνο και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει!

Γίνεσαι ξανά παιδί μέσα από αυτή τη σχέση ή υπερτερεί το συναίσθημα της ευθύνης που νιώθεις για εκείνο;

Γ.Κ.: Ένα μείγμα. Όταν είμαι μαζί του, δεν έχω καμία ευθύνη... Γίνομαι πιο μικρός από αυτόν! Όταν απομακρύνομαι, απομακρύνομαι για τον λόγο ότι πρέπει να αναλάβω τις ευθύνες μου ως πατέρας. 

Ζώντας την εμπειρία και την χαρά της πατρότητας, νιώθεις πλέον αυτό που μας λέγαν' οι δικοί μας γονείς "όταν γίνεις γονιός θα καταλάβεις";

Γ.Κ.: Είναι τρελλή αυτή η αλλαγή που συμβαίνει μέσα σε μία μέρα στη ζωή του ανθρώπου όταν έρχεται ένα παιδί στη καθημερινότητά του... Μέσα σε μια μέρα συμβαίνει. Είναι τρομερή όμως η αλλαγή γιατί από 'κει που βλέπεις ένα χρώμα γκρι ή πράσινο, ξαφνικά το βλέπεις κόκκινο και λευκό... Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά! Αλλάζουν όλες σου οι προτεραιότητες, αλλάζει ο λόγος και ο τρόπος που ζεις και αλλάζει και ο στόχος της ζωής σου. Αυτά στην πραγματικότητα συμβαίνουν μέσα σε κάποια δευτερόλεπτα. Είναι μία στιγμή όπου αυτό το πλάσμα γεννιέται και λες "αυτό είναι, δεν υπάρχει κάτι άλλο..."


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας

Pin It