Ένα ραδιοφωνικό αφιέρωμα στον Πρίγκηπα (audio) - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Ένα ραδιοφωνικό αφιέρωμα στον Πρίγκηπα (audio)

Κατηγορία: Portrait ..Gallery

Τέλος Νοέμβρη του 2014 και σε μία κουβέντα που κάνουμε με τον Παναγιώτη Ρηλλο αποφασίζουμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στον πρίγκιπα.

Ακούγοντας χρόνια τον Παναγιώτη ήξερα πως ο Παύλος είναι ένας από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες έτσι λοιπόν η απόφαση να κάνουμε μαζί αυτό το αφιέρωμα μου βάρυνε την πλάτη. Έπρεπε να θυμηθώ και να μάθω όσα δεν ήξερα για τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Σε αυτό το κείμενο μέσα από το αφιέρωμα που κάνανε με τον Παναγιώτη θα κάνω και μία αναδρομή στον πρίγκιπα του Ελληνικού ροκ. Σε έναν από τους αγίους των Εξαρχείων. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Εκείνες τις μέρες πέρναγα μια πολύ δύσκολη περίοδο και πραγματικά η προετοιμασία εκείνου του αφιερώματος ήταν ανάσα για μένα. Ο χρόνος που κατανάλωνα για να διαβάσω το υλικό από τα βιβλία που μου έδωσε ο Πάνος, για τη βιογραφία του μεγάλου Παύλου πραγματικά μου καθάριζαν το μυαλό, αλλά με γέμιζαν και άγχος. Θα τα καταφέρω να είμαι όσο έτοιμος πρέπει; Θα καταφέρω να μην είμαι βαρετός; Θα καταφέρω να αποδώσω τις πληροφορίες για τη ζωή αυτού του ανθρώπου όπως ακριβώς πρέπει;

Χωμένος μέσα στα βιβλία αλλά και σε δικές μου σημειώσεις για τον δισέγγονο του Ζορμπά και τον ανιψιό της Έλλης Αλεξίου.

Το ταξίδι μέσα από αυτά τα βιβλία ξεκίνησε τον Ιούλιου του 1948 και με οδήγησε να ακολουθήσω τα βήματα του Παύλου Σιδηρόπουλου από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη και πίσω στην Αθήνα.

Τις σπουδές στο μαθηματικό που δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Τις πρώτες μουσικές αναζητήσεις μαζί με τον Βαγγέλη Γερμανό που ζούσαν ως συγκάτοικοι στη Θεσσαλονίκη.

Ο Παύλος στα παιδικά του χρόνια δεν είχε σπουδάσει μουσική, λόγω του πατέρα του. Τα πρώτα μαθήματα τα έκανε μετά την συνεργασία του με τον Παντελή Δελληγιαννίδη, των τότε Olympians, με το οποίο συνεργάστηκε ο Παύλος και έφτιαξαν το συγκρότημα Δάμων και Φιντίας. Με αυτή τη σύνθεση κυκλοφόρησαν ένα 45άρι και έλαβαν μέρος και στον δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο».

Οι μέρες περνούν και οι πληροφορίες συσσωρεύονται μέσα στο μυαλό μου και οι συναντήσεις με τον Πάνο διαδέχονται η μία την άλλη για να προετοιμάσουμε τα κομμάτια και το υλικό που θα λέγαμε.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάνουμε στην μέρα του αφιερώματος. Η μέρα ήταν Σάββατο προς Κυριακή 7 Δεκεμβρίου χαράματα. Κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και το μικρόφωνο σαν πρωτάρης. Ξεκίνησε η εκπομπή και έτρεμα ολόκληρος. Μάσαγα τα λόγια μου και δεν μπορούσα να πω αυτά που ήθελα. Μου πήρε περίπου 15 λεπτά για να μπορέσω σταθώ στα πόδια μου και να αρχίσω να τα λέω.

Το φάντασμα του Παύλου που το ένιωθα μέσα στο στούντιο να πλανάται μαζί μας την ώρα του αφιερώματος βάραινε υπερβολικά τις πλάτες μου εκείνη τη στιγμή.

Με τον Παντελή Δελληγιανίδη στον δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο», γνωρίζει τα Μπουρμπούλια και τον Διονύση Σαββόπουλο που τον βοηθάει να αλλάξει την οπτική του πάνω στο στίχο. Τα λόγια του Νιόνου τον οδήγησαν να στραφεί αποκλειστικά στον ελληνικό στίχο, και η απόφαση του Σαββόπουλου να μην κατέβει σε ζωντανές εμφανίσεις δημιουργεί μια νέα μορφή στα Μπουμπούλια με τον τους Δελληγιανίδη και Σιδηρόπουλο στην καινούρια σύνθεσή τους. Με τα Μπουρμπούλια ηχογραφούν τον «Ντάμη τον ληστή», που ελέω χούντας το τραγούδι μεταλλάσετε σε «Ντάμης ο Σκληρός».

Εκείνες οι στιγμές που περνούσαν μέσα στο στούντιο με τον Πάνο πραγματικά ήταν μερικές από τις πιο όμορφες στην ραδιοφωνική μου καριέρα. Η ώρα περνάει και τα κομμάτια και η ιστορία του Παύλου προχωράει πλέον με ροή και έτσι μέσα από αρκετές κουβέντες φτάνουμε στην εποχή του Μαρκόπουλου και στην συνέχεια των «Σπυριδούλα» και φυσικά τον «Μπάμπη τον Φλου». Ο δίσκος «Φλου» αποτελεί ένα από τα καλύτερα έργα του Παύλου, παρόλα τα προβλήματα που υπάρχουν στην παραγωγή του δίσκου.

Λίγο αργότερα το σχήμα με τον Παύλο και τους «Σπυριδούλα» διαλύεται καθώς ο εκρηκτικός χαρακτήρας του Παύλου και τα ναρκωτικά κάνουν δύσκολη τη συνύπαρξή τους.

Βέβαια αυτή τους η συνεργασία αφήνει έναν ιδιαίτερο ροκ ήχο στην ελληνική μουσική σκηνή που είχε αρχίσει να ξαναγγαλιάζει το ροκ.

Ακολουθούν συναυλίες και φτάνουμε το 1979, όπου στην ιστορία του Παύλου υπάρχουν δύο μεγάλα γεγονότα. Το πρώτο είναι η ίδρυση της «Εταιρείας Καλλιτεχνών» με ξένο μόνο στίχο αλλά δεν κυκλοφορούν κανένα δίσκο. Ένα από τα κομμάτια αυτής της εποχής κυκλοφορεί αργότερα στον δίσκο «Zorba the Freak».

Το δεύτερο γεγονός της χρονιάς εκείνης είναι φυσικά, η συναυλία της βροχής. Η συναυλία που διοργανώνεται στο άλσος του Ζωγράφου από μαθητές και λαμβάνουν μέρος ο Παύλος Σιδηρόπουλος και ο Δημητρής Πουλικάκος και άλλα σημαντικά της ελληνικής ροκ σκηνής.

Ο Παύλος δεν κάνει όμως μόνο μουσική κάνει και κινηματογράφο. Παίζει στην ταινία ο Ασυμβίβαστος, όπου από κει βγαίνουν και δύο κομμάτια ιστορικά. Αυτά είναι το «Ν’ Αγαπάς» και το «Κάποτε θα ‘ρθουν».

Ακολουθεί μια σειρά από τσακωμούς με συνεργάτες και αλλαγές σχημάτων για τον Παύλο, μέχρι που φτάνουμε στο 1982 και τους «Απροσάρμοστους». Το συγκρότημα που έμελλε να συνοδεύσει τον Παύλο μέχρι το τέλος στις μουσικές του αναζητήσεις.

Την χρονιά εκείνη κυκλοφορεί ο πιο σκληρός δίσκος του Παύλου. Το «Εν Λευκώ». Φυσικά λογοκρίνεται και ως ένα βαθμό κατακρεουργείται από τους κριτικούς της εποχής λόγω της ιδιαίτερης θεματικής του. Βέβαια την πιο αληθινή κριτική κάνει ο Μανώλης Νταλούκας στο περιοδικό Ήχος.

«``Το ``ΕΝ ΛΕΥΚΩ'' έχει την αξία που έχει και το ``Τζάνκι'' του Μπάροουζ. Και τα δύο μιλούν για ηρωίνη. Και τα δύο μας ξετυλίγουν την ψυχολογία της πρέζας σαν σερπαντίνα. Και τα δύο θεωρούνται σαν μαγικές εικόνες. Αν δεν έχεις ανεπτυγμένη όραση βλέπεις χειροκροτήματα. Αν έχεις όραση βλέπεις την καταδίκη.

Πρέπει κάποτε να μιλήσουμε σοβαρά.

Εμαθα ότι το ``ΕΝ ΛΕΥΚΩ'' απαγορεύτηκε από το κράτος. Εγώ λέω ότι θα 'πρεπε να διδάσκεται στα γυμνάσια. Μόνο οι κρετίνοι πιστεύουν ότι το ``ΕΝ ΛΕΥΚΩ'' καλλιεργεί την μυθολογία της πρέζας. Το ``ΕΝ ΛΕΥΚΩ'' απομυθοποιεί την πρέζα. Οσοι φροντίζουν να μυθοποιήσουν την πρέζα δεν μιλούν απευθείας γι' αυτήν. Μεταχειρίζονται επιτήδειες εκφράσεις, προσεταιρίζονται άσχετα πράγματα. Σου λένε για παράδειγμα ``Happines Is A Warm Gun!''. Είναι κουφάλες. Δεν θα πουν ποτέ ``Είναι επικίνδυνη θανάτου άγγελος σωματοφύλακάς της!''. Ο Σιδηρόπουλος το λέει. Δεν είναι κουφάλα. Οι άλλοι σου πλασάρουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Σου εξομολογείται δακρύζοντας. Ο Σιδηρόπουλος σου δείχνει τον pusher και λέει ``το μάτι του απ' την αγρύπνια είναι πέτρινη γροθιά. Ο τύπος που κοιτάς δεν είναι ροκ εντ ρολ σταρ!''. Θα μου πείτε ``Αλλά ο Σιδηρόπουλος τα λέει αυτά;'' Ναι! Ο Σιδηρόπουλος τα λέει. Η πόρνη που μετανόησε. Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο. Θα μου πείτε ``Για το δίσκο δεν θα μιλήσεις;''. Εδώ που φτάσαμε μόνο για το δίσκο δε θα 'πρεπε να σας μιλήσω ή και ίσως να σας μίλησα και δεν πήρατε χαμπάρι. Γειά σας!''».

Οι ώρες μέσα στο στούντιο περνούν χωρίς να το καταλάβουμε πια, και το άγχος αν θα προλάβουμε να πούμε αυτά που θέλουμε να πούμε για τον Παύλο αρχίζει να μας γεμίζει. Νιώθουμε πως πρέπει να αρχίσουμε να τρέχουμε για να προλάβουμε να πούμε αυτά που πρέπει να ειπωθούν.

Να ειπωθεί η κυκλοφορία του «Zorba The Freak», αλλά και τα μεταθανάτια, αλλά και όλα εκείνα για την επιρροή του Παύλου στην ελληνική μουσική σκηνή. Να ειπωθούν όλα αυτά που έπρεπε για τον άνθρωπο που όπως είπε ο ίδιος το 1981 «Γιατί εγώ δεν είμαι ροκενρολίστας από γεννησιμιού μου. Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Αλλά το διάλεξα σαν τρόπο ζωής. Και ό,τι τράβηξα μετά το τράβηξα επειδή το ήθελα, όχι επειδή οδηγήθηκα προς τα κει».

Αλλά πάνω από όλα να προλάβουμε να πούμε για την νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του 1990 που ο Παύλος έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο από υπερβολική δόση ηρωίνης, αλλά και για την παράλυση στο δεξί του χέρι που τον κατέβαλε ψυχολογικά και για τον θάνατο της μητέρας του που σε συνδυασμό με το πρόβλημα στο χέρι του τον οδήγησαν στο τέλος.

Κλείνοντας αυτήν την ιστορία έχω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Πάνο για αυτό το αφιέρωμα που απόλαυσα τόσο πολύ κι ελπίζω όσοι δεν έχετε καταφέρει να το ακούσετε να το απολαύσετε κι εσείς.

Ακούστε το αφιέρωμα πατώντας εδώ


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας