Dire Straits... Ο μύθος - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Dire Straits... Ο μύθος

Κατηγορία: Portrait ..Gallery

Μια φορά κι έναν καιρό, Φλεβάρης ήταν θαρρώ, του 1981 βράδυ καθημερινής. Δεν είχε και πάρα πολύ κρύο.

Ήταν άλλη μια χειμωνιάτικη βραδιά, που τα παιδιά κοιμόντουσαν κι οι μεγάλοι παρακολουθούσαν, στους τηλεοπτικούς τους δέκτες, «το φως του Αυγερινού».

Ξαφνικά, ένιωσα το χέρι του πατέρα μου, να με ξυπνάει από τον βαθύ μου ύπνο. «Μα είναι νύχτα ακόμα, γιατί;»…

Αντί απάντησης, ο πατέρας μου άρχισε νευρικά να μου φοράει τις κάλτσες μου. Κάποια στιγμή σταματώντας την γκρίνια μου, με μια φωνή που δεν σήκωνε αντιρρήσεις είπε: «Πάμε έξω!».

Καθώς κατέβαινα, υποβασταζόμενος, το κλιμακοστάσιο της διπλοκατοικίας, που βρισκόταν στο νούμερο 10 της οδού Μιχαήλ Σταυράκη, το νυσταγμένο βλέμμα μου,  ακολουθούσε τη διαδρομή μιας διαμπερούς ρωγμής, που βρισκόταν κατά μήκος του τοίχου.

Βγαίνοντας έξω, κόντευαν μεσάνυχτα και απέναντι από το σπίτι, στο χώρο που βρισκόταν το γήπεδο (Ρεντιακό το λέγαμε) γινόταν μια μεγαλειώδης συνάθροιση κοινού. Σκηνές, αυτοκίνητα και άνθρωποι.

Αφού μαζί με την μικρή μου αδελφή και τα γειτονάκια μας, Κώστα και Άγγελο, βολευτήκαμε στο αυτοκίνητο του πατέρα τους, από το ράδιο μάθαμε, περισσότερο επί του πρακτέου παρά θεωρητικά, έννοιες όπως, σεισμός, επίκεντρο και Αλκυονίδες.

Τέσσερα χρόνια πριν, δυο αδέρφια, ο Mark κι ο David Knophler παρέα με άλλους δυο  φίλους τους, σχημάτιζαν μια μπάντα, που έμελε να αφήσει ένα από τα πιο έντονα και πολυαγαπημένα σημάδια  στην μουσική ιστορία.

Το όνομα της μπάντας  Dire Straits. Ο ήχος τους πολυποίκιλος.

Δεν μπορούσες με τίποτα να τους χαρακτηρίσεις μονοσήμαντα. Οι κουβέντες των ειδικών μιλούν για στοιχεία Blues, Jazz μαζί με ρυθμικά μέρη σε ένα ευρύτατο rock n’ roll πλαίσιο.

Παρόλο το,  πολλά υποσχόμενο, punk rock  κίνημα που γιγαντωνόταν, στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της μπάντας, οι Dire Straits συνέθεσαν και παρουσίασαν, ένα καθαρά δικό τους, μάλλον μελαγχολικό, κατά πολλούς, ύφος έκφρασης.

Από το ξεκίνημά τους, ξεχωριστό κι αγαπημένο μου το «Μια φορά κι ένα καιρό στη Δύση». .Once upon a time in the west.

Τέσσερα χρόνια μετά τον σεισμό, που σήμανε το τέλος της παιδικής μου ηλικίας, κυκλοφόρησε το πιο πετυχημένο και πιο πολυξακουσμένο άλμπουμ των Dire Straits.

Το  «Brothers in Arms». Πούλησε τρελά νούμερα και μέσα από αυτό το δίσκο ξεκίνησε η παγκόσμια περιοδεία του συγκροτήματος. Πασίγνωστο το ομώνυμο κομμάτι.

Η επιτυχία του συγκεκριμένου δίσκου, οδήγησε την μπάντα σε μια παγκόσμια περιοδεία.

Πέρασαν κι από την Βαλκανική γειτονιά τότε. Ήρθαν και στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο Φάληρο. Η φιλία του Knophler και της παρέας του με το ελληνικό κοινό έθεσε γερές βάσεις.

Οι μεγαλειώδης δισκογραφική δουλειά της μπάντας περιλαμβάνει, έξι στούντιο άλμπουμ, τρία άλμπουμ συναυλίας, τρία άλμπουμ συλλογών και είκοσι τρείς μεμονωμένες παραγωγές.

Κλασσικά κομμάτια της μπάντας, σταχυολογώντας πρόχειρα, είναι : Money for nothing, Sultans of Swing, Tunnel of love, Private investigations και αρκετά ακόμα. 

Εκτός των αδελφών Knophler,  την μπάντα πλαισίωσαν οι  John Illsley( bass, backing vocals) &  Pick Withers ( drums ).

Όταν οι Dire Straits βρίσκονταν στο απόγειο της δόξας τους, σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Knophler, ρωτήθηκε για μια παρατήρηση,  που ακουγόταν και αναφερόταν στο κατά πόσο μιμείται τον Bob Dylan.

«Φυσικά και με έχει επηρεάσει ο Dylan αφού από τα 11 μου χρόνια ακούω δίσκους του. Ναι. Τον μιμούμαι.» , ήταν η αφοπλιστική του απάντηση.

Το 2008 στο Λυκαβηττό, δόθηκε μια όμορφη παράσταση γεμάτη από τις μελωδίες της κιθάρας του Mark, εμπνευσμένη από μια προσωπική του δουλειά, εκείνης της εποχής με τον τίτλο Shangri-La. Αγαπημένο από το CD, το «Postcards from Paraguay».

Φέτος τον Αύγουστο, ο άνθρωπος σύμβολο της μπάντας, συμπλήρωσε τα 63 χρόνια ζωής.

Λίγους μήνες μετά τον μεγάλο σεισμό εκείνου του Φλεβάρη, αποχαιρέτησα την παλιά πλέον γειτονιά.

Εγκατασταθήκαμε στα Πατήσια, αφήνοντας πίσω μου το  Δημοτικό σχολείο, δυο τρεις φίλους και συμπαίκτες της αλάνας, τον Αλέκο, τον Τάσο- τον «Πασαβιόλα», τον Χρίστο -τον «Κιου», τον Άγγελο, τον Νίκο και φυσικά την Πολυξένη με το χαμόγελο της, που με έκανε ρεζίλι στην παρέα.

Ήμουν 11 χρονών. Και ζήσαμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα.

Μείνετε συντονισμένοι και καλή ακρόαση!


Στηρίξτε μας με το like σας!!!