Sep 26, 2017 Last Updated 12:21 AM, Sep 26, 2017

ΑΧ Μαρία... Κάπως, Κάπου, Κάποτε στα Εξάρχεια!!!

Κατηγορία: Περί Mουσικής

Με μια νοσταλγική διάθεση ξημέρωσε το πρωινό της Κυριακής μιάς και άλλο ένα ανούσιο Σαββατόβραδο πλημυρισμένο με τηλεοπτικά σκουπίδια είχε γεμίσει το μυαλό μου!!

Τα συναισθήματα ανάμικτα, ξέρετε από αυτά τα απροσδιορίστου χαρακτήρα που σε κάνουν να μισείς το σήμερα αναπολώντας το χτές!

Ο καφές στο τραπέζι ..είχε κρυώσει, όχι ότι τον έπινα ποτέ και ιδιαίτερα ζεστό!! Με το τηλεχειριστήριο πολλαπλών χρήσεων σαν γνήσιος ρομποτάνθρωπος του 2016 έκανα την μαγική κίνηση πατώντας την επιλογή ράδιο.. (για το ράδιο θα σας πω την γνώμη μου κάποια άλλη στιγμή)!! Ήμουν τυχερός γιατί ευτυχώς αυτό που άκουσα αφετέρου ήταν λατρεμένο και από την άλλη μου έδωσε το έναυσμα να γράψω αυτές τις αράδες!!

«Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις», μαγνητόφωνο βέβαια δεν έχω πια, φρόντισαν γι αυτό όλες οι μεγάλες βιομηχανίες του κόσμου που θέλησαν να φτιάξουν έναν κόσμο καλύτερο για μένα χωρίς εμένα, άρπαξα λοιπόν το πληκτρολόγιο μιάς ούτε το χαρτί ούτε η γραφομηχανή υπήρχε πλέον στο σπίτι και αποφάσισα να αποτυπώσω μερικές αναμνήσεις όπως εγώ της έζησα στο θρυλικό «ΑΧ ..ΜΑΡΙΑ» στα εξάρχεια!!

Χειμώνας στη δεκαετία του 1980, ακριβώς δεν θυμάμαι τον χρόνο, το μόνο που θυμάμαι ήταν η περιέργεια μου να χωθώ σε εκείνο το μικρό αλλά τόσο ζεστό χώρο που έμελε να στιγματίσει τόσο την άποψη μου για την νυκτερινή ζωή αλλά και την μετέπειτα καλλιτεχνική ανυσηχία και πορεία!!

Της πουτάνας γίνεται στο «Αχ Μαρία»!! Αυτό άκουγα συνέχεια από τα στόματα των εφήβων και όχι μόνο της εποχής, βλέπετε τότε το καλό δεν χρειαζόταν τεράστιες γιγαντοαφίσες και πλύση εγκεφάλων για να πείσει τον κόσμο!! Στόμα με στόμα, έμαθα και εγώ το τι παίζει εκεί κάτω στην υπόγα των Εξαρχείων και έτσι αποφάσισα να παω!!

Το πρώτο σοκ το έπαθα όταν πήρα για να κλείσω τραπέζι!! «Δεν υπάρχει κάτι κύριε, ξανακαλέστε μας σε δύο εβδομάδες». Ήμουν βλέπετε από τους άτυχους που έχασα κάποιες από τις πρώτες παραστάσεις που όλη αυτή η μεγάλη παρέα πέρασε δύσκολα μέχρι να γνωρίσει ο κόσμος την αυθεντικότητα και την τότε τρέλα τους!!

Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Λάκης Παπαδόπουλος, Ισιδώρα Σιδέρη, Γιάννης Κούτρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Κώστας Τουρνάς, Σοφία Βόσσου, μερικοί μόνο από τους ήρωες των εφηβικών μου αναζητήσεων που πέρασαν από την θρυλική σκηνή!!

Και τελικά τα κατάφερα έκλεισα το μαγικό τραπέζι που θα με έφερνε πιο κοντά σε αυτό που μίλαγε όλος ο κόσμος αλλά και στην μελλοντική μου συνεργασία με τους περισσότερους από τους προαναφερόμενους!!

Βράδυ Σαββάτου, δεύτερη παράσταση! Το «ΑΧ..ΜΑΡΙΑ» έδινε δύο παραστάσεις τότε αλλά και τρείς να έδινε πάλι γεμάτο θα ήτανε!! Δέν θυμάμαι στη περιγραφή που σας κάνω, ποια ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολούθησα αλλά ήταν τόσες πολλές από τότε και η μία καλύτερη από την άλλη που δύσκολα θα ξεχώριζα την πρώτη!!

«ΑΧ ΜΑΡΙΑ ΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΣΟΥ» (ο τίτλος που πρότεινε στον Γιάννη ο μεγάλος Νικόλας Άσιμος και από εκεί προήρθε και το όνομα του μαγαζιού)

«ΑΧ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΦΡΟΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

«ΑΧ ΜΑΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ»

«ΑΧ ΜΑΡΙΑ ΑΝΑΡΧΙΑ»

Λίγοι από τους τίτλους παραστάσεων που μπορώ να θυμηθώ!

Φτάνοντας στην οδό Σολωμού και παρόλο που πήγαινα με την σιγουριά του καβατζομένου τραπεζιού τα μάτια μου γούρλωσαν, η ούρα μέχρι την γωνία!! Απίστευτο και όμως αληθινό!! Εκείνη την ώρα έβγαινε ο κόσμος από την απογευματινή παράσταση και το μόνο που άκουγες, περιμένοντας να ξανανοίξει τις πόρτες το μαγαζί για εμάς, ήταν ασταμάτητα γέλια και συζητήσεις θαυμασμού!!

«Γάματα …οι τύποι δεν παίζονται», «ξανακλείσε να έρθουμε και με τους άλλους» «πω πω μαλάκα τι ξύλο έφαγα από τον τρελό», εκεί για να είμαι ειλικρινής θορυβήθηκα αλλά μετά από λίγη ώρα κατάλαβα τι εννοούσε ο δαρμένος!

Μετά από σύντομη αναμονή τελικά οι πόρτες, ποιές πόρτες δηλαδή μια ξύλινη μονόφυλλη πόρτα (αν θυμάμαι καλά) άνοιξε και πήραμε τον κατήφορο προς την αίθουσα!! Λέω κατήφορο γιατί το «ΑΧ ΜΑΡΙΑ» ήταν υπόγειο με όλη την σημασία της λέξεως!! Μερικές αράδες σκαλιά και φτάσαμε στον προορισμό μας!! Μια παραλληλόγραμμη αίθουσα με καθρέφτες γύρω γύρω που την έκανα να φαντάζει τεράστια αλλά με χωρητικότητα 250 ατόμων βία, αν δεν κάνω λάθος! Αχνά θυμάμαι οτι για εκείνη την παράσταση υπήρχαν και κόκκινα φωτιστικά σε σχήμα στρογγυλό που έδιναν στην ατμόσφαιρα κάτι το ιδιαίτερο!!Τα τραπέζια κοντά απλά λιτά ντυμένα και αυτά με κόκκινο τραπεζομάντηλο και οι παρέες η μία πάνω στην άλλη!! Ο πανικός ο ίδιος!! Δεν μας πείραζε όμως γιατί άξιζε τον κόπο! Όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα, τότε κατάλαβα αυτό που μου είπε λίγο καιρό αργότερα ο φίλος και συνεργάτης πια Γιάννης Ζουγανέλης. «Τίποτα δεν είναι τυχαίο»!

Και εκεί που έπινα το ποτό μου που λέτε και ο Ζούγας (υποσημείωση τότε δεν τον ήξερα προσωπικά) όργωνε τραγουδιστικά και με το αστείρευτο ταλέντο του την σκηνή, πιάνει ένα ρόπαλο πλαστικό, ήταν και απόκριες, και έρχεται απειλητικά προς τα εμένα!!

ΖΟΥΓΚΑ: Διασκεδάστε κύριε, σηκωθείτε να χορέψετε, απόκριες είναι γαμώ το κέρατο μου γαμώ, ένα σκασμό λεφτά θα δώσετε άει στο διάολο από δω χάμου….

ΕΓΩ: Δέν χορεύω κύριε είμαι του ακουστικού….

ΖΟΥΓΚΑ: Α κάνουμε και πλάκα, εντάξει θα το πάμε αλλίως…

Και βέβαια εκεί ήταν το «ξύλο» που σας προανέφερα. Ήταν το πιο τρελό γλυκό ξύλο που έφαγα στην ζωή μου!! Έκτοτε έφαγα και άλλες φορές «ξύλο» από τον Γιάννη αλλά όχι ως θεατής αλλά ως συνεργάτης!

Ο Λάκης από την άλλη όπως έχει ξαναπεί σε παλιότερη συνέντευξή του απορούσε γιατί όταν ερμήνευε την μεγάλη και διαχρονική του επιτυχία «Για να σε εκδικηθώ» ο κόσμος πλάνταζε στο γέλιο! Κατόπιν είδε σε video ότι την ώρα της ερμηνείας του ο Γιάννης έβγαινε από πίσω του στη σκηνή με το σώβρακο!!

Και κάπου εδώ θα σας αφήσω με μια πικρόγλυκη γεύση, υποσχόμενος ότι θα κάνω ένα ραντεβού με τον Γιάννη και όσους άλλους μπορούν και θέλουν για να θυμηθούμε και να γράψουμε και άλλα για αυτόν τον μοναδικό  χώρο!! Κάποιος δε θα είναι εκεί βέβαια αλλά για μας δεν θα λείπει ποτέ, γιατί είναι πάντα μέσα μας!!

Το «ΑΧ ΜΑΡΙΑ» είναι το φάντασμα της εφηβείας μου!! Ο μοναδικός τρόπος που πάντρευαν τα παιδιά το χιούμορ και την σάτυρα, με τις τραγουδάρες τους θα με ακολουθεί πάντα στην υπόλοιπη διαδρομή μου!!

Σήμερα στην οδό Σολωμού η πόρτα της θρυλικής σκηνής έχει ξηλωθεί ,όπως επίσης και το μισό όνομα της το ΜΑΡΙΑ!!

Το μόνο που αχνοφαίνεται μόνο του είναι το «ΑΧ..» έτσι για να μας θυμίζει τα αμέτρητα « αχ παναγία μου τι γέλιο ήταν αυτό πάλι» ή ίσως σαν μια αχνή παράκληση του ίδιου του χώρου σε όλους αυτούς που μετά μεγαλούργησαν με την αξία τους «ΑΧ ..μην με ξεχνάτε , ξανά ανοίξτε με!!»

Ποτέ δεν ξέρεις!!! Στο επανιδείν!!


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας

Pin It