Πατέρα σ’ αγαπώ - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Πατέρα σ’ αγαπώ

Κατηγορία: Περί Mουσικής

Ήθελες πάντα τα εύκολα να τα κάνεις δύσκολα. Έκανες έμμεσες τις άμεσες διαδρομές. Όλα περίπλοκα χωρίς λόγο. Ανούσιες προσθέσεις και προχειρότητες. Προσωρινές λύσεις που «έκαναν τη δουλειά τους». Να μη ξοδέψεις για κάτι καλύτερο. Μα ποιο ήταν τελικά το καλύτερο;

Λάθος προνόησες και επένδυσες. Ξέρεις ότι φταις μα φταίω κι εγώ. Τώρα η διαρροή είναι δύσκολο να μαζευτεί. Δεν έχω τίποτα. Όλα μου φεύγουν απ’ τα χέρια. Το ξέρω πως ήθελες το καλύτερο για μένα. Με υπερβολή. Με κακόμαθες. Με βόλεψες. Δε μπόρεσα να μεγαλώσω.

Αυτό το αίσθημα υπευθυνότητας σε σημείο ακύρωσης, κουραστικό. Μη πέσω,  μη κοιτάξω παραπέρα.. Λες και οι επιλογές ήταν μόνο αυτά που άντεχες εσύ. Αυτή η υπερπροστασία σου, με μηδένισε. Σου μοιάζω λένε και δεν είναι καθόλου κολακευτικό. Σαν κατηγορία είναι. Συγνώμη.

Όταν θα φύγεις θα ξηλώσω όλες αυτές τις περιττές προσθήκες που μας στερούν το οξυγόνο. Είναι δύσκολο. Αλλά κάποτε πρέπει να κουραστώ. Με τα δικά μου χέρια. Να χαλάσω όσα έφτιαξες. Και να γίνουν όλα όπως παλιά. Αλλά δε θα’ ναι ποτέ το ίδιο.

Ήσουν πολύ καλός, μα δε σε θυμάμαι ποτέ χαρούμενο.  Να έλεγες μια φορά κάτι θετικό. Λες κι όλοι ήταν εναντίον σου. Εναντίον μου. Γιατί άραγε; Πρέπει να ετοιμαστώ. Η παραίτησή σου είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν.  Το διάλεξες. Έμεινες όρθιος.

Κοιτάζω το ταβάνι που είναι έτοιμο να πέσει. Γιατί το άφησες; Αφού το τώρα μετράει. Το αύριο ποιος το ξέρει. Κουρνιάζω μα δε νιώθω αυτάρκης. Θέλω να προσφέρω αλλά ακόμα το κάνεις εσύ. Θες να έχεις την εξουσία.

Είναι όλα αυτά που όρισες λέγοντάς μου ότι εγώ αποφασίζω. Έχει πλάκα. Τώρα τα γόνατά μου πονάνε γιατί δεν έπεσα αρκετά. Έπρεπε να προσέχω.

Είσαι ακόμη εδώ, δε πρέπει να στεναχωριέμαι.  Δε σε θυμάμαι καθόλου να γελάς. Μόνο να βάζεις μπάρες στους ανθρώπους. Παντού σύρτες ασφαλείας. Προσοχή. Καταστροφολογία.

Τι ώρα βάφουνε τις ειδήσεις με αίμα μπαμπά; Κοίτα. Μόνο κακά λένε. Ποτέ κάτι καλό. Κι εμείς; Τι να συζητήσουμε πια. Οι ίδιες ιστορίες. Τα «βιώματα». Γιατί τόσος πόνος μπαμπά; Γιατί όλα τα κάναμε δύσκολα; Ένας επιλεγμένος εγκλωβισμός που έγινε κατάντια. Μπορούσαμε και καλύτερα.

Πέρασαν τα χρόνια. Έχω θυμό για μερικά πράγματα αλλά δε πειράζει. Με επηρέασες πολύ αυτό είναι αλήθεια. Φόβος ε; Για όλα. Τι παιδί κι αυτό. Περιπτωσάρα. Δε ξέρω τι ώρα θα γυρίσω απόψε μπαμπά. Μη βάλεις τους σύρτες απ’ τις 9. Μη χτίσεις καινούρια τείχη ώσπου να ξανάρθω. Δε χωράμε πια να περάσουμε.

Θέλω να κρυώσω, να πέσω, να χτυπήσω, να πεινάσω, άσε με.  Δε θέλω άλλη φροντίδα. Εγώ πρέπει να σε φροντίσω. Σε λίγο θα γίνεις εσύ το μωρό. Όχι δε μπορώ να σου κρατήσω κακία. Πατέρα σ’ αγαπώ μα φοβάμαι να στο πω. Τα’ χω μπλέξει και δε ξέρω τι θα μου φέξει. Κι εσύ ξέρεις πως δεν είμαι καλά.

Ξέρεις ότι θέλω κοντά σου να μείνω μα δε μπορώ. Σ’ αφήνω με τρόμο, πηγαινοέρχομαι. Ψάχνω λύσεις μα δε βοηθάνε οι καιροί. Ο αέρας φυσάει από παντού. Βγάλε τα περιττά σου λέω. Κάνε χώρο στη ζωή. Υπάρχει ακόμα ομορφιά. Γιατί δε τη βρήκαμε.

Άσε με να αποφασίσω μια φορά. Λέω να κατέβω αλλά να τα δω αλλιώς. Να υπάρχει φως και μωβ λουλούδια. Το κηπάκι να ξαναφυτρώσει, το κλίμα να ξανακάνει σταφύλια, να μυρίζει φρεσκοβαμμένη μπογιά, ξέρεις εσύ.

Μη φοβάσαι. Κανείς δε θα μας κάνει κακό. Κοίτα τη Μελέκ. Γέρασε αλλά ζητάει ακόμα φαγητό. Νιαουρίζει αχνά και σου κουνάει την ουρά. Φάε μπαμπά. Ας πιούμε άλλο ένα ουζάκι. Σ’ αγαπώ. 


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας