Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

Κατηγορία: Περί Mουσικής

Ορκίζομαι ρε παιδιά, δεν φταίω που πάλι έκατσα να γράψω. Κάτι μου έχει κάνει αυτός "αλήτης - ποιητής". Τα περίεργα λόγια του,οι τρελοί του στίχοι με καταδιώκουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

"Έχτισαν μια φωλιά στον δικό μου ουρανό" και με κάνουν να" πετάω πάνω απ'τις λύπες σαν αετός". Κι είναι πάντα όπως τα λες Γιάννη Αγγελάκα :"Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ ". Αυτοί μας θέλουν μαντρωμένους σαν προβατάκια που θα τα σφάξουν όποτε αυτοί αποφασίσουν. Μας θέλουν φοβισμένους. Να μη βγούμε από τον κύκλο γιατί σίγουρα θα χαθούμε. Μας θέλουν στη μούγκα. Να μας δαγκώνουν, να μας εκμεταλλεύονται, να μας κακοποιούν την ψυχή, τη ζωή, τη στιγμή, το είναι, το παρόν, τη συνείδηση, τα όνειρα κι εμείς ούτε ανάσα. Κάτω μείνε κάτω. Μην τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι. Εδώ στη λάσπη εσύ κι οι λίγοι στον αφρό. Τι θες να ζήσεις κιόλας; Απορώ πως προλαβαίνεις ακόμα και να το σκεφτείς. Τρέξε, δούλεψε, βγάλε πολλά γι'αυτούς, ψίχουλα για σένα και πες κι ευχαριστώ αν σου κάνουν τη χάρη να σε πληρώσουν. Ποιότητα; Ποιά ποιότητα; Θυμάσαι ακόμα αυτή τη λέξη; Γούστο έχεις τελικά. Δεν προλαβαίνεις να δεις ούτε τα παιδιά σου; Αυτά τα έχουν αναλάβει εκείνοι. Εσύ άφησε τα μπροστά στην τηλεόραση. Μέχρι να γυρίσεις κατάκοπος από το 12ωρο, η αποχαύνωσή τους έχει πετύχει. Κι αν ώρες ώρες νομίζεις πως θα τρελαθείς, πήγαινε "κρυφά κάπου να κλάψεις". Θα σου περάσει μην ανησυχείς.

Έλα ηρέμησε, ήρθε το καλοκαιράκι, θα πας για κάνα μπανάκι. Ποιά παραλία σου αρέσει; Α,εκεί! Πρέπει να πληρώσεις για να μπεις. Θες και σκιά; Ομπρελίτσα, ξαπλώστρα; Πάλι θα πληρώσεις. Καφεδάκι, μπυράκι; Θα χρυσοπληρώσεις. Μα πού θα τα βρεις όλα αυτά τα λεφτά δεν μας είπες. Α, εντάξει πες το μου ότι θα πάρεις την σκηνούλα σου και θα κάνεις ελεύθερο camping! Τώρα μάλιστα. Απαγορεύεται κύριε εδώ και χρόνια. Πάλι θα πληρώσεις και θα πας σε οργανωμένο. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Τσάμπα θες τη φύση; Σε ποια δεκαετία ζεις; Το Woodstock έγινε το 1969. Ακόμα εκεί είσαι; Μήπως να μείνεις στο σπιτάκι σου φίλε μου; Καλοκαίρι είναι, θα περάσει... Και σε κάποια φάση, μετά από τόσα χαμένα καλοκαίρια και τόσους αιώνιους χειμώνες, σου γυρίζει το μυαλό. Πρέπει επιτέλους να σου γυρίσει. Και ξυπνάς. Και συνειδητοποιείς. Και αποφασίζεις. Ξεκινάς έναν "άγριο περήφανο χορό". Είσαι νέος. Ναι είσαι μωρέ! Η ψυχή σου ακόμα διψάει,πεινάει, τραγουδάει.

Δεν είναι αργά σου λέω! Ποτέ δεν είναι! Επανάσταση στην ίδια σου τη ζωή. Στον εαυτό σου. Σταματάς για μια στιγμή και κοιτάς πάνω. Πόσο καιρό είχες να κοιτάξεις ουρανό; Κοιτάς το δέντρο στο πεζοδρόμιο. Αγγίζεις τον κορμό και τα φύλλα του. Παίρνεις ανάσα. Μπαίνεις στο μετρό χωρίς να τρέχεις σαν κυνηγημένος, δίνεις τη θέση σου στη γιαγιά, της λες μια καλή κουβέντα, κοιτάζεις τι γίνεται τριγύρω σου. Παίρνεις θέση στην πραγματικότητα. Κράζεις τον εφαψία, βοηθάς το μικρό κορίτσι, αποτρέπεις τον ληστή, δεν κάνεις το κοροϊδο. Ανοίγεις το στόμα σου, μιλάς. Σε πνίγει τόσα χρόνια το δίκιο. Σιγά μην κλάψεις σιγά μη φοβηθείς. Περνάς από δημόσια υπηρεσία και αντιμετωπίζεις για ακόμα μια φορά στη ζωή σου αυτή την άθλια, απαξιωτική συμπεριφορά του "ανώτερου όλων μας" ανθρώπου σε συνδιασμό με την διαολεμένη επιμονή του να μην σε εξυπηρετήσει. Όχι, δεν το ανέχεσαι πια. Σιγά μην κλάψεις σιγά μη φοβηθείς. Φτάνεις στη δουλειά, ζητάς τα λεφτά σου που στα χρωστάνε μήνες τώρα. Κι αν δε στα δώσουν, τους "λούζεις" και φεύγεις. Μήπως δεν θα βρεις αλλού δουλειά; Την αξία σου την ξέρεις. Αυτοί ήθελαν να σε πείσουν ότι δεν αξίζεις. Τους συμφέρει να νιώθεις αδύναμος και αποτυχημένος. Σιγά μην κλάψεις σιγά μη φοβηθείς. Ο τελικός προορισμός. Το σπίτι σου . Εκεί επικρατεί γκρίνια, μιζέρια, δυστυχία κι ένας σύντροφος που δεν σας δένει τίποτα πια τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Δηλώνεις ήρεμα τις αποφάσεις σου.... Ίσως κλάψεις, μα σιγά μη φοβηθείς.
 
Και βγαίνεις στο δρόμο...ελεύθερος. Τα κατάφερες! Επιτέλους επαναστάτησες! Πέταξες από πάνω σου το ξύλινο παλτό που σου είχαν φορέσει με το ζόρι. Μια κούφια ζωή, που αφάνισε τα όνειρα σου στην άχρωμη καθημερινότητα της. Βγήκες απ'το μαντρί. Τα γκρέμισες όλα για να τα ξαναχτίσεις όπως σου αξίζει και όπως εσύ γουστάρεις. Σιγά μην κλάψεις σιγά μη φοβηθείς. Νέα αρχή. Νέα πνοή. Με αξιοπρέπεια και σεβασμό για τον ίδιο σου τον εαυτό. Προχώρα φίλε μου. Η ζωή σου είναι μόνο δική σου. Κι άσε τους άλλους να γελάνε, επειδή δεν τολμάνε. Ίσως κάποτε βρουν κι αυτοί την δύναμη να αλλάξουν μονοπάτι. Εσύ, "θα κατεβαίνεις μόνο αν θέλεις να γελάσεις". Όσο για το κράξιμο που έχω να φάω γι'αυτο το κείμενο... Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ!


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας