Όταν κοιτάς από ψηλά… - e-Stage.gr
Nov 23, 2017 Last Updated 12:49 PM, Nov 25, 2017

Όταν κοιτάς από ψηλά…

Κατηγορία: Περί Mουσικής

Νομίζω ήταν προχτές, Κυριακή βράδυ, όπου έκανα ζάπινγκ στη τηλεόραση. Τι βαρετά που είναι ώρες ώρες, να κάθεσαι μόνος σπίτι και να επιλέγεις να έχεις για λίγο συντροφιά ένα άψυχο πράγμα, γεμάτο καλώδια και πλακέτες και πράγματα που δεν μιλάνε γενικώς.

Έκανε ένα καλό όμως. Εκεί που λέτε στο ζάπινγκ πέφτω πάνω σε μία παλιά ελληνική σειρά, σε αυτές τις κλασσικές σκηνές που δείχνουν τους πρωταγωνιστές είτε να αναπολούν, είτε να σκέφτονται αφηρημένα, ξέρετε, αυτά τα παραγεμίσματα όπως τα λέω. Είχε όμως κάτι όμορφο αυτή η σκηνή. Από πίσω ακουγόταν ένα αγαπημένο τραγούδι. Αυτό του Χατζή. Το “Απ’ το αεροπλάνο”.  Εκπληκτικό κομμάτι με ιδιαίτερη ιστορία.

Πολλοί δεν γνωρίζουν πως γράφτηκε με αφορμή το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 όπως το βίωσε η στιχουργός και τότε δημοσιογράφος Σώτια Τσώτου.

Βέβαια τα λόγια μπορούν να σε οδηγήσουν σε ερμηνείες πιο γενικές, για τη ζωή, για το τι πραγματικά έχει σημασία, τι είναι αυτό που μετράει για τον καθένα.

Τι έχουμε περάσει σαν άνθρωποι;
Δεν είναι άδικο;
Οι άνθρωποι να βασανίζονται από τους ανθρώπους.
Δεν είναι άδικο ;

Οι τόποι που γέννησαν την δημοκρατία, να γεννούν και τη διαφθορά και την απελπισία.
Είναι στιγμές νομίζω που ο καθένας μας θα ήθελε να μπει σε ένα αεροπλάνο και να εξαφανιστεί. Να πάει κάπου που θα κάνει μια νέα αρχή. Εκεί που το παρελθόν δεν θα υπάρχει. Εκεί που θα υπάρχει μόνο μέλλον.

Εκεί όπου μπορείς να ξεφύγεις από όλους και όλα. Εκεί που δεν θα σε νοιάζει τίποτα και θα είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος από την ανάκριση, ελεύθερος από τον έλεγχο, ελεύθερος από το φόβο.

Στη φαντασία μας νομίζω πως όλοι έχουμε ζήσει κάτι τέτοιο. Νομίζω το πιο σωστό ρήμα είναι αισθανθεί. Αυτό το συναίσθημα που νιώθεις ανάλαφρος. Ο τρόπος που βλέπεις τα πάντα γύρω σου διαφορετικά. Η αίσθηση που έχεις πως τα πράγματα είναι στην ουσία τόσο απλά που δεν θυμάσαι για πιο λόγο τη περισσότερη ζωή σου τη περνούσες σκυφτός και υποτακτικός. Όταν καταλαβαίνεις πως δεν υστερείς σε τίποτα από κανέναν άλλον και θές αυτό να το μεταδώσεις και σε άλλους. Για να μπορείς να τους πεις “Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά και συ τον πήρες σοβαρά”.

Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να κοιτάς τον κόσμο από ψηλά. Να αποστασιοποιείσαι . Να μπορείς να κοιτάς τη μεγάλη εικόνα και να βλέπεις τι είναι σημαντικό και τι όχι. Να μπορείς να βλέπεις πως όλα αυτά που σε τρομάζουν που σου προκαλούν στεναχώρια ασφυξία δεν είναι παρά κάποιες μικρές κουκίδες στο χάρτη. 

Το κακό είναι πως αυτές τις μικρές κουκίδες κάποιοι τις τρέφουν και γίνονται τεράστιες στα μάτια όσων δεν μπόρεσαν να κοιτάξουν από ψηλά.

Τι συναισθήματα μπορεί να σου προκαλέσουν λίγες νότες και λίγες λέξεις; Να βρίσκεσαι βραδιάτικα και να σκέφτεσαι τελικά κοιτάω και γω από ψηλά και βλέπω τα σπίτια με σπιρτόκουτα και σαν μυρμήγκια τους ανθρώπους; Έχω καταλάβει τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή μου;

Βαρέθηκα. Την έκλεισα την τηλεόραση. Ετοιμάστηκα για ύπνο. Έχω κλείσει τα μάτια και επικρατεί η απόλυτη ησυχία. Μέσα στο μυαλό μου όμως ξαφνικά ακούω τον Χατζή να μου λέει “ Και ότι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε από ψηλά αν το κοιτάξεις θα σου φανεί τόσο ασήμαντο  που στη στιγμή θα το ξεχάσεις“.
Ηρέμησα.


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας