Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Κριτικές - Φωτορεπορτάζ

Οι παραστάσεις του Γιάννη Χουβαρδά αποτελούν μια ξεχωριστή θεατρική εμπειρία. Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, παρόλο που παρακολουθώ επί χρόνια πλήθος θεατρικών παραστάσεων, ήταν η πρώτη φορά που φέτος, στο

κατάμεστο θέατρο της Επιδαύρου, θα ερχόμουν σε επαφή με τη σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Χουβαρδά. Αυτή τη φορά είχα έναν σοβαρό λόγο που δεν με άφηνε να αποκλίνω της πορείας μου… Και αυτός ο λόγος λέγεται Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, καθώς δηλώνω ανελλιπώς εδώ και χρόνια πιστή του θαυμάστρια. Από ΄κει και πέρα, το όνομα του Χουβαρδά είχα αντιληφθεί εδώ και καιρό ότι προκαλεί αντιφατικά συναισθήματα. Από τη μία πλευρά να διαβάζω διθυραμβικές κριτικές για τις θεατρικές του δουλειές στο Τύπο, ενώ από τη πλευρά του θεατρόφιλου κοινού υπάρχουν άλλοι που εκθειάζουν τις παραστάσεις του και άλλοι που, παρόλο που αντιμετωπίζουν με καχυποψία κάθε θεατρική του πρόταση, τρέχουν να την παρακολουθήσουν καθώς με έναν ανεξήγητο τρόπο – που μόνο ο ίδιος το πετυχαίνει - καταφέρνει να γίνεται το «talk of the town» της θεατρικής Αθήνας. Ίσως τελικά να συγκαταλέγεται στη κατηγορία των καλλιτεχνών που απλά «λατρεύεις να μισείς»… Αυτό το καλοκαίρι μέσω της «Ορέστειας» έμμελε να βγάλω και ‘γω τα δικά μου συμπεράσματα για τον Γιάννη Χουβαρδά. Στο θεατρικό πεδίο του σκηνοθέτη, η τριλογία του Αισχύλου – που συμπεριλαμβάνει τα έργα «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες» - έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιουλίου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, καταχειροκροτήθηκε και εώς τα τέλη του Σεπτέμβρη συνεχίζει αγέρωχη τη περιοδεία της στις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας.

Ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα που έμαθα από τη δασκάλα μου, κ. Λαλούλα Χρυσικοπούλου σε ένα σεμινάριο σκηνογραφίας – ενδυματολογίας που παρακολούθησα πριν περίπου δύο χρόνια, είναι ότι όταν ένας σκηνοθέτης δεν πραγματοποιεί το ανέβασμα του έργου όπως ακριβώς του υπαγορεύει το κείμενο που κρατάει στα χέρια του, αλλά αποφασίζει να αλλάξει ή να «διαμορφώσει» το περιεχόμενο του, τότε θα πρέπει να επισημαίνει πως δεν πρόκειται για το ίδιο το έργο καθαυτό, αλλά για μια καινούργια ανάγνωση που βασίζεται πάνω στη κεντρική ιδέα του πρωτότυπου. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι κάτι τέτοιο έμαθα να το παρατηρώ έντονα και να συνειδητοποιώ τη σημασία του από τότε, αυτό ήταν το πρώτο «ατόπημα» του σκηνοθέτη που συμπέρανα – όχι ότι είναι ο μόνος, αυτό το βλέπουμε κατά κόρον - καθώς πρόκειται για μια συμπύκνωση της Ορέστειας, αφού δεν «ακουμπάει» εκατό τοις εκατό στην αρχική ανάγνωση της. Όμως δεν ήταν αυτό που πρακτικά με χάλασε κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ούτε και το γεγονός ότι όλη η «ατμόσφαιρα» σε μετέφερε την εποχή του 1940: το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη σε παρέπεμπε σε ένα σαλόνι δεκαετίας ’40 με ’50 και σε συνδυασμό με μια αλλόκοτη, σουρεαλιστική ντουλάπα – κουτί του χρόνου που βρισκόταν στο βάθος του θεάτρου, αυτή έπαιξε το δικό της, ιδιαίτερα καθοριστικό, ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Υπήρξαν όμως πράγματα που πραγματικά δεν κατάλαβα το λόγο που έπρεπε να συμβούν, ερμηνείες που, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, πέρασαν απαρατήρητες, στιγμές που βαρέθηκα και χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά, το μυαλό μου είχε αφαιρεθεί και κοιτούσα το φεγγάρι και πολύ ταπεινά και ειλικρινά, σκέφτηκα πως ίσως και να είμαι πολύ «μικρή» (και δεν το λέω με καμία διάθεση ειρωνείας) για να κατανοήσω αυτό που κουβαλά ο Χουβαρδάς στο δικό του μυαλό και επιθυμεί να μεταλαμπαδεύσει στο κοινό του. Γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω τον λόγο που έπρεπε να δω τον Αγαμέμνονα (Νίκο Κουρή) με την πετσέτα – «φακιόλι» στο κεφάλι και ας ήξερα ότι ήταν μια ένδειξη φροντίδας της οικοδέσποινας και βασίλισσας Κλυταιμνήστρας (Καριοφυλλιά Καραμπέτη), επειδή ο στρατηλάτης σύζυγός της επέστρεψε από τον πόλεμο. Δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να ακούσω δεκαπέντε χιλιάδες φορές το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» για να κατανοήσω τη τραγικότητα της κατάστασης, σε σημείο που η επανάληψη του στρατιωτικού εμβατηρίου καταντούσε σχεδόν εκνευριστική και ανούσια. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αγαμέμνονας, ο οποίος έφερε την Κασσάνδρα στο παλάτι σαν πολύτιμη λεία, έπρεπε ανά διαστήματα να τη φιλάει στο στόμα παθιασμένα ….γιατί μάλλον έτσι του «κάπνισε». (αν υπάρχει, παρακαλώ κάποιος που παρακολούθησε τη παράσταση ας μου εξηγήσει τον λόγο). Όπως, επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί η Κασσάνδρα αφήνιαζε σαν λυσσασμένο άλογο όταν διαισθανόταν την πυκνότητα των ραδιοκυμάτων αλλά και για ποιο λόγο ακολουθούσαν όλοι την ίδια «τακτική» και αντιδρούσαν σαν να τους διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα.

Ωστόσο ήταν πολύ περίεργο να παρακολουθώ μια παράσταση που συνολικά δεν με κέρδισε αλλά να ξεχωρίζω ηθοποιούς, από τους οποίους θεωρώ ότι ο σκηνοθέτης κατάφερε μεμονωμένα να αξιοποιήσει σε μεγάλο βαθμό το εύρος των υποκριτικών τους δυνατοτήτων. Βρήκα πολύ αξιόλογες τις ερμηνείες του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, της Καριοφυλλιάς Καραμπέτη και του Ιερώνυμου Καλετσάνου και αυτές τελικά είναι που θα μου μείνουν στο μυαλό, αν ποτέ χρειαστεί να απαριθμήσω τα θετικά αυτής της παράστασης. Αντίθετα, εκείνη του Νίκου Κουρή θα τη προτιμούσα περισσότερο «εσωτερική» και λιγότερο στομφώδη. Δυστυχώς, απογοητεύτηκα από τη σκηνή της αναγνώρισης Ορέστη – Ηλέκτρας, όπως και με τη παρουσίαση της δίκης του Ορέστη, η οποία - αν και πιστεύω πως φιλότιμα προσπάθησε να μου αφήσει μια συμπαθητική ανάμνηση – χάθηκε εντούτοις κάπου ανάμεσα στο υπερβολικό λαμέ των κοστουμιών της θεάς Αθηνάς (Στεφανία Γουλιώτη) και στην υποκριτική υπερβολή των περισσότερων ερμηνειών αλλά κυρίως της Πυθίας (Άλκηστη Πουλοπούλου), η οποία είχε οριστεί να πηγαινοέρχεται ανεξέλεγκτα στη σκηνή. Στα θετικά της υπόθεσης, το γεγονός ότι ο Χουβαρδάς, από την αρχή ως το τέλος, εκμεταλλεύτηκε σκηνοθετικά με μαεστρία όλο το χώρο – και όχι μόνο το χώρο της σκηνής – για να παρουσιάσει την «Ορέστειά» του.  

Συντελεστές

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μακιγιάζ: Άννα Μπαλτζή
Κομμώσεις: Θοδωρής Χριστοδούλου
Φωτογραφίες: Έφη Γούση
Video trailer: Μιχάλης Κλουκίνας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου , Νικολέτα Φιλόσογλου
Βοηθός σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα
Βοηθός παραγωγής: Αλεξάνδρα Μουζακίτη
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Διανομή

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Ορέστης)
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Κλυταιμνήστρα)

Νίκος Κουρής (Αγαμέμνων, Τροφός)

Στεφανία Γουλιώτη (Ηλέκτρα, Αθηνά)
Νίκος Ψαρράς (Απόλλων, Πυλάδης)

Άλκηστις Πουλοπούλου (Κασσάνδρα, Πυθία)

Δημήτρης Παπανικολάου (Αίγισθος)
Ιερώνυμος Καλετσάνος (Κήρυκας)

Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φύλακας)

Σύρμω Κεκέ (Κορυφαία)

Χριστίνα Μαξούρη (Κορυφαία, Δούλα)
Πολύδωρος Βογιατζής (Κορυφαίος)

 

Αναλυτικό Πρόγραμμα Περιοδείας |  Καλοκαίρι 2016  | ΟΡΕΣΤΕΙΑ

ΙΟΥΛΙΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ-  ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ-  ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΔΕΛΦΟΙ
ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΒΟΛΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΡΕΘΥΜΝΟ
ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΧΑΝΙΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ – ΧΑΛΚΙΔΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ -  ΔΙΟΝ
ΤΡΙΤΗ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ- ΛΑΡΙΣΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ -  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΠΕΜΠΤΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ -  ΚΑΒΑΛΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ -  ΚΑΒΑΛΑ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
ΤΡΙΤΗ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΟΛΥΜΠΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ  4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΠΑΤΡΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΠΑΤΡΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - ΑΝΔΡΟΣ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – ΕΛΕΥΣΙΝΑ

Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες και 15 λεπτά


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

 

Pin It

Προτεινόμενα Video

 

 


  #ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 

Φόρμα Επικοινωνίας

  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading