Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Αφιέρωμα

Άλλοτε ήταν το επιπόλαιο και κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο που είχε μάνα την τρελάρα πάστα-φλώρα (συγκλονιστική Μαίρη Αρώνη), άλλοτε πόρνη (στα κόκκινα φανάρια), άλλοτε ζούσε για πρώτη φορά τον έρωτα ως διευθύντρια με τον υφιστάμενό της Αλεξανδράκη.

Πίσω από δεκάδες αγαπημένους ρόλους, κρυβόταν μια έντονη και επαναστατική προσωπικότητα, που έζησε μια γεμάτη ζωή που είχε τα πάντα. Γέλιο, δάκρυ, αγάπη, πόνο και ένα πρόωρο θάνατο.

Η οικογένεια

Η Ευγενία Καρπούζη, κόρη αυστηρού γυμνασιάρχη και συντηρητικής δασκάλας, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1932 στην Αθήνα. Πήγε στις «καλόγριες» αλλά ήθελε να γίνει θεατρίνα, επάγγελμα που για τον οπισθοδρομικό πατέρα της ισοδυναμούσε με ντροπή. Αυτή της η επιλογή, της στοίχισε την απομάκρυνση από την οικογένειά της, ενώ εισέπραξε ένα ηχηρό χαστούκι όταν εκείνος το ανακάλυψε στο δεύτερο έτος των σπουδών της στο Εθνικό. Από τότε, συναντήθηκαν ξανά ελάχιστες φορές, έως το θάνατό του από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Θέλει πολλά κότσια να υποστηρίζεις τις επιλογές σου με τέτοιο κόστος, αλλά η Τζένη δεν μάσαγε, είχε πείσμα και τσαγανό.

Η καριέρα

Με το επώνυμό της να μην ακούγεται κατάλληλο για καριέρα, το αλλάζει σε Τζένη Καρέζη. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση ήταν δίπλα στη Μελίνα το 1954, ενώ το 1955 κάνει το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο ως πρωταγωνίστρια στο «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο».

Η αριστοκρατική και ταυτόχρονα μάγκικη περσόνα της, μαγεύει το κοινό, παίζει δράμα και κωμωδία με την ίδια ευκολία, παραμένει μελαχρινή σε μια εποχή που το ξανθό είναι το απόλυτο must ενώ τα υπέροχα πράσινα μάτια της και η βραχνή φωνή της, τη χρήζουν αμέσως είδωλο στην καρδιά των θαυμαστών της. Μόνο μία φορά έπαιξε ως ξανθιά στην ταινία «ένα κουτό κορίτσι».

Οι γάμοι

Το 1962 παντρεύεται το διάσημο γυναικοκατακτητή και μπον-βιβέρ Ζάχο Χατζηφωτίου. Ο γάμος ήταν το κοινωνικό γεγονός της χρονιάς. Μαζί του ζει μια ζωή όλο πάρτι και ξέφρενη διασκέδαση. Όμως 5 χρόνια μετά, το παραμύθι χάνει το λούστρο του, τα διαφορετικά προγράμματά τους τους αποξενώνουν, και το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο. Φήμες λένε ότι ο πραγματικός λόγος ήταν ότι την απατούσε. Η Τζένη φέρεται να του είπε: «Εγώ είμαι η Τζένη Καρέζη, δεν γίνεται να με απατάς».

Το 1967 γυρίζει το «Κοντσέρτο για πολυβόλα» και γνωρίζεται με τον συμπρωταγωνιστή της Κώστα Καζάκο. Ανάμεσα στα γυρίσματα, και σε μια παρτίδα τάβλι (ήταν φανατική ταβλαδόρισα) γεννιέται ένας μεγάλος έρωτας. Ο Καζάκος, πολιτικοποιημένος στο χώρο της αριστεράς, και η συντηρητική Τζένη ζουν ένα μεγάλο έρωτα, ο οποίος κράτησε έως το θάνατό της. Ο γάμος αυτή τη φορά είναι λιτός, με λίγους καλεσμένους και η Τζένη φορώντας ένα μίνι νυφικό και λουλούδια στα μαλλιά δεξιώνεται τους καλεσμένους στη βεράντα του σπιτιού τους. Το 1969 απέκτησε τον αγαπημένο της Κωνσταντίνο και η ευτυχία ολοκληρώθηκε.

Οι σταθμοί

Το 1964 φτάνει στις Κάννες με τα «κόκκινα φανάρια» η οποία είχε προταθεί για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Το 1973 εν μέσω της χούντας, ανεβάζει στο θέατρο «το μεγάλο μας τσίρκο» με συμπρωταγωνιστές το Διονύση Παπαγιαννόπουλο και το Νίκο Ξυλούρη, έργο-σύμβολο ενάντια στη χούντα, για το οποίο και συλλαμβάνονται μαζί με τον Καζάκο από το καθεστώς.

Το 1985 παίζει μια καταπληκτική Μήδεια στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, και το κοινό την αποθεώνει.

Οι ταινίες

Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδας, Δεσποινίς Διευθυντής, Μια τρελή-τρελή οικογένεια, Τζένη-Τζένη, Ένας ιππότης για τη Βασούλα, Η νύφη το΄σκασε, Μια γυναίκα στην αντίσταση κ.α

Η σχέση με την Αλίκη

Το star-system της εποχής τις ήθελε αντίπαλες, να ζηλεύουν και να εχθρεύονται η μία την άλλη. Η αλήθεια είναι βέβαια άλλη. Σέβονταν και εκτιμούσαν η μια την άλλη, είχαν καλή σχέση, και όσο περνούσαν τα χρόνια έγιναν φίλες. Μάλιστα η Αλίκη της συμπαραστάθηκε πολύ στην αρρώστια της. Τα έλεγαν πολύ συχνά στο τηλέφωνο αλλά και από κοντά.

Το τέλος

Ήταν μια γυναίκα με πάθος, που λάτρευε τη ζωή και το θέατρο. Αισιόδοξη, ήθελε να προσφέρει, να αγαπάει και να δημιουργεί. Δεν ήταν καθόλου συμφιλιωμένη με το θάνατο. Το 1988 και ενώ έπαιζε το «Βυσσινόκηπο», διαγνώστηκε με καρκίνο. Διέκοψε τις παραστάσεις και ξεκίνησε τη μάχη της. Πάλεψε την αρρώστια της με δύναμη και πολύ κουράγιο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ανέβασε ακόμα μία παράσταση (την τελευταία της) το «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη και έφυγε το 1992 αφού κατάφερε να συμφιλιωθεί τελικά με το αναπόφευκτο, ήρεμη, με τη γλύκα του ανθρώπου που έζησε μια γεμάτη ζωή.


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Pin It

Προτεινόμενα Video

 

 


  #ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 

Φόρμα Επικοινωνίας

  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading