Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Games - Internet

Σκαλίζοντας τις αναμνήσεις μου, μού έρχεται μυρωδιά από τσιγάρο και τεμπεσίρι, φωνές από ανθρώπους αναμεμιγμένες με 8μπιτους ήχους από παιχνίδια

στους «κερματοφάγους» αλλιώς UFO, όπως συνήθιζαν να λένε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζαμε επί χρόνια μέσα στα μαγαζιά ή στα πλοία.

Τυπικά για να μπεις να παίξεις έπρεπε να ήσουν τουλάχιστον 17 χρονών, πράγμα βέβαια που σπάνια συνέβαινε εκείνη την εποχή. Βέβαια λίγο πριν κάνει ντου η αστυνομία ακουγόταν «όσοι είστε κάτω από 17 βγείτε τώρα έξω»

Από την άλλη μεριά στις αρχές του 2000 και για μερικά χρόνια τα ουφάδικα μέχρι να αποκτήσουμε οι περισσότεροι καλή σύνδεση στο ίντερνετ τα αντικατέστησαν για λίγο καιρό τα γνωστά σε όλους μας ιντερνετ καφέ. Εκεί έβλεπες παρέες από νεαρούς να παίζουν counerstrike ή Lineage ή World of Warcraft.

Οι μυρωδιές διαφορετικές και το στυλ διαφορετικό. Πλέον οι ήχοι δεν ήταν φωνές αναμεμιγμένες με μουσικές από τα μηχανήματα και ένα ράδιο. Περισσότερη ησυχία και μουσική από το στερεοφωνικό καθώς οι υπολογιστές είχαν ακουστικά και δεν μπορούσε να ακούσεις. Το κλίμα πιο απομονωμένο από το φασαριώζικο και γεμάτο χάχανα και βρισιές περιβάλλον του ουφάδικου.

Τα ουφάδικα λόγω ηλικίας δεν τα πρόλαβα πολύ και ούτε στη μεγάλη τους ακμή, αλλά τα πρόλαβα για αρκετό καιρό μέχρι να απαγορευτούν τα μηχανήματα μετά την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου για τα «φρουτάκια». Πρόλαβα να παίξω και μπιλιάρδο ανάμεσα στους ήχους από τα παιχνίδια όπως το Pac Man, το Golden Axe και το Metal Gear Solid.

Επιπλέον τα ουφάδικα είχα και τη δική τους ορολογία, φράσεις που ξέραμε λίγο πολύ όλοι τη σημασίας τους.

Ο «θείος ή Θεός»: Παρακολουθούσε τους πάντες και τα πάντα. Ήταν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και όλοι έτρεμαν στην απειλή του «θα στο κλείσω», ή «θα το βγάλω από την πρίζα». Χαμογελούσε σπάνια, δεν κερνούσε ποτέ και πρόσεχε τα μηχανήματα σαν τα παιδιά του. Απαιτούσε ησυχία και καλή διαγωγή. Ενίοτε, για παραδειγματισμό, πετούσε έξω από το μαγαζί τους φασαριόζους. Αρχικά, «έστηναν» σε κρυφούς χώρους του μαγαζιού παράνομες παρτίδες χαρτιού, και αργότερα εξελίχθηκαν βάζοντας «φρουτάκια» και τους έκλεισε ο Μάκης.

Ο «ψαράς»: Ο «απατεώνας» των ηλεκτρονικών, αφού κατάφερνε συνεχώς να παίζει μαζί με τους φίλους του τσάμπα. Κουβαλούσε μαζί του ένα κέρμα, στο οποίο είχε ανοίξει μια τρύπα και είχε περάσει μέσα από τη θηλιά, πετονιά. Καθόταν σε ένα μηχάνημα και καλυπτόταν τριγύρω από τους φίλους του. Έριχνε το κέρμα μέσα, έπαιζε κανονικά και όταν έχανε, τράβαγε πίσω την πετονιά και ξανάπαιρνε το κέρμα. Αν όμως τον έπαιρνε χαμπάρι ο ιδιοκτήτης τότε…

Ο «τράκας»: «Ρε φίλε, έχεις ένα δεκάρικο να παίξω; Μου τελείωσαν…» ήταν η χαρακτηριστική φράση που έλεγε, όταν τα λεφτά τελείωναν, αλλά όχι και το πάθος για παιχνίδι. Συνήθως κάποιοι έδιναν, είτε για να τον ξεφορτωθούν, είτε γιατί τον λυπόντουσαν, είτε για να αποφύγουν καυγά, αν ήταν μεγαλύτερος.

Ο «ξενέρωτος»: Πήγαινε αναγκαστικά στα ουφάδικα, επειδή εκεί πηγαίναν όλοι. Δεν έπαιζε, δεν τον ενδιέφεραν τα παιχνίδια, δεν είχε λεφτά και δεν είχε γενικά όρεξη για τίποτα, που να είχε σχέση με τον χώρο. Έτσι, μονίμως έλεγε «ρε συ πάμε να φύγουμε, έφαγες όλα τα λεφτά σου», για να του απαντούν «κάτσε ρε, να το τερματίσω και φεύγουμε». Συνήθως την «έβγαζε» έξω από μαγαζί, περιμένοντας του άλλους για καμιά βόλτα.

Βέβαια οι διαφορές για μένα δεν είναι μόνο εκεί. Τα ουφάδικα τα θυμάμαι πάντα πιο ονειρικά πιο νοσταλγικά ίσως επειδή τα έζησα σε μικρότερη ηλικία και ίσως επειδή όταν τα ιντερνετ καφέ έγινα μόδα είχα ήδη υπολογιστή και ίντερνετ στο σπίτι.

Εκτός από το ονειρικό και νοσταλγικό της ατμόσφαιρας υπήρχε και η διαφορά της τεχνολογίας, αλλά και του κόσμου που σύχναζε στα δύο. Τα ουφάδικα μάζευαν πιο πολύ τους μάγκες και τα «κακά» παιδιά που ήθελαν να παίξουν μπιλιάρδο αντίθετα στα ίντερνετ καφέ ο κόσμος ήταν παιδιά που ήταν πιο προσκολλημένα στην τεχνολογία αυτούς που στην αργκό στην Αμερική έλεγαν nerds ή αλλιώς σπασίκλες.

Τα ουφάδικα και τα ίντερνετ καφέ μπορεί να είχαν πολλές διαφορές λόγω εποχής και λόγω τεχνολογίας είχαν όμως και ένα κοινό προκαλούσαν εθισμό και έδιωχναν τις κοπέλες μακριά, μιας και στα δύο μέρη σπάνια συναντούσες γυναίκες.

Ως επίλογο σε αυτό το κείμενο θα πω πως για μένα τα «ουφάδικα» ή «σφεριστήρια» ή «μπιλιαρδάδικα», μιας και στη γειτονιά που μεγάλωσα ήταν 3 σε 1 τα μαγαζιά αυτά, ήταν και μπιλιάρδο και ποδοσφαιράκι αλλά και ηλεκτρονικά παιχνίδια ήταν ένα κομμάτι της ποπ κουλτούρας κυρίως των δεκαετιών του 70 και του 80 αλλά που έφτασε μέχρι και το 90 που δεν θα μπορέσει να αντικατασταθεί από καμιάς άλλης μορφής χώρο συνάθροισης με ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Pin It

Προτεινόμενα Video

 

 


#ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 

Social

Φόρμα Επικοινωνίας

  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading