Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Αφιέρωμα

Το τελευταίο… ποτηράκι σέρβιρε χθες βράδυ το αγαπημένο μας Τηνιακό. Το στέκι των φοιτητών και όχι μόνο, είχε συμπληρώσει τα 80 χρόνια λειτουργίας του, και στεγαζόταν στο νεοκλασικό ψηλοτάβανο χώρο, στον αριθμό 50 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Δεν υπάρχει ούτε ένας από μας, ειδικά οι γεννημένοι πριν το 1995, που να μην το έχει συνώνυμο της φοιτητικής του ζωής. Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη για το που θα πάμε, ειδικά όταν οι τιμές του άγγιζαν σχεδόν τις τιμές… περιπτέρου, με την ακριβότερη μπύρα στο 1,80€ και ανάλογα στο καραφάκι το κρασί. Η ποικιλία των τεσσάρων ατόμων έκανε μόλις 4€ και η ποσότητά της ήταν πραγματικά τεσσάρων ατόμων. Έτσι το πόσο αλκοόλ άντεχες να πιείς ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό σου και όχι με την τσέπη σου.

Οι περισσότεροι δεν ήθελαν να παίρνει ο σερβιτόρος τα άδεια μπουκάλια μπύρας από τα τραπέζια και έτσι το μόνο που έβλεπες πάνω στα τραπέζια ήταν ένας σωρός από άδεια μπουκάλια παρά τραπέζι. Μέσος όρος κατανάλωσης ήταν ένα τελάρο μπύρες, και μάλιστα ήταν πάντα απίστευτα κρύες. Αν ήθελες ακόμη μια απλά σήκωνες το χέρι σου και σου την έφερναν και το ίδιο θα επαναλαμβανόταν όσες φορές έκανες την ίδια κίνηση.

Κάποιοι θεωρούσαν τις ποικιλίες του περιορισμένες καθώς τα συνοδευτικά του ήταν τυροπιτάκια, σαγανάκι, ή τα γευστικότατα παραδοσιακά κεφτεδάκια, όλα χειροποίητα και πάντα συνοδευόμενα από το ψωμάκι τους και καρφωμένα με την οδοντογλυφίδα τους.

Όμως αλήθεια, αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος που ήταν τόσο αγαπητό στο κοινό; Οι χαμηλές τιμές; Σίγουρα έπαιζε και αυτό τον ρόλο του, αλλά όχι. Αυτό που προσέλκυε το κοινό εκεί ξανά και ξανά ήταν κάτι παραπάνω από αυτό.

Ήταν η ασφάλεια που ένοιωθες όταν βρισκόσουν σε αυτόν τον χώρο. Το ενεργειακό αποτύπωμα πως σε αυτό το μαγαζί έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. Η συναίσθηση πως πίνεις μπύρες με τους φίλους σου εκεί που έπινε και ο πατέρας σου με τους φίλους του όταν ήταν στην ηλικία σου. Ή ακόμη καλύτερα να καθόσουν στο ίδιο τραπέζι και με τον ίδιο τον πατέρα σου.

Όλα τα πράγματα που μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη μας ξεκινούσαν από κει μέσα. Τα πρώτα καρδιοχτύπια, οι αγωνίες και οι συζητήσεις περί εξεταστικής, και τα μεγάλα μακρά μεθύσια για να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Οι μεγαλύτερης ηλικίας μιλούσαν πάντα για τα πολιτικά. Γέλια, τραγούδια, αντιπαραθέσεις, ανησυχίες δέσποζαν καθημερινά σε αυτόν τον χώρο. Έναν χώρο ασφυκτικά γεμάτο όποια ώρα και αν πήγαινες και ουέ κι αλλοίμονο αν ζητούσες λιγότερες καρέκλες από όσα άτομα θα ήσασταν. Αν δεν είχες υπολογίσει αυτούς που θα ερχόντουσαν αργότερα, δεν υπήρχε καμία ελπίδα να βρουν χώρο να καθίσουν. Αλλά οι φοιτητές δεν είχαν κανένα πρόβλημα σε αυτό. Θα στέκονταν όρθιοι χωρίς να διαμαρτύρονται ή στην καλύτερη περίπτωση θα μισοστηρίζονταν στο μπράτσο κάποιας άλλης καρέκλας, ανεβάζοντας την πίεση του σερβιτόρου στα ύψη καθώς δυσκόλευαν την κίνηση του μαγαζιού.

Αυτός που αγαπούσαμε να μισούμε είναι αυτός που θα μας λείψει περισσότερο. Το αφεντικό. Όλοι αναφέρονταν σε αυτόν ως έναν γεροπαράξενο που θέλει το μαγαζί του γεμάτο αλλά δεν αντέχει τους θαμώνες του. Κάθε παρέα που ξεπερνούσε την ένταση του ψιθύρου ήταν η αιτία παρατήρησης. Κανείς δεν του έδινε σημασία, κανείς δεν παρεξηγούνταν πραγματικά και έτσι η βραδιά απλώς συνέχιζε.

Το «Τηνιακό» δεν ήταν απλά ένα ουζερί. Είναι πλέον ορόσημο. Συναισθηματικό, αναμνησιακό, ηλικιακό, γεωγραφικό. Ένα μαγαζί που γνώρισε μεγάλες δόξες και στην καρδιά μας θα μείνει πάντα ανοικτό. Η αυλαία μπορεί να έπεσε λόγω συνταξιοδότησης, η μυρωδιά του όμως μέσα μας θα είναι μοναδική «Τηνιακή». Ευχαριστούμε για όλες τις στιγμές που ζήσαμε εκεί μέσα και τις αναμνήσεις που χτίσαμε. Ότι και αν πάρει την θέση του, δεν θα καταφέρει να το φτάσει ποτέ, γιατί ήταν απλά μοναδικό.

 Καληνύχτα αγαπημένο μας «Τηνιακό».


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Pin It

Προτεινόμενα Video

 

 


  #ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 

Φόρμα Επικοινωνίας

  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading