Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Στα μέρη εκείνα...

Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '90, στα χρόνια της ανήσυχης μας νιότης, ανακαλύψαμε ένα μαγικό μέρος, έναν μυστικό προορισμό, έναν κοντινό στην

Αθήνα παράδεισο: Το Αγκίστρι!

Κάποιοι φίλοι,"ψαγμένα άτομα", που λέγαμε τότε, μας βούτηξαν κυριολεκτικά και μας πήγαν εκεί, γιατί "ήταν για λίγους". Απο τότε και για μια δεκαετία τουλάχιστον, έγινε το σημείο που επιστρέφαμε πάντα.

Σάββατο μεσημέρι συνήθως, μπαίναμε με αγωνία απο Πειραιά στο ferry boat ή στο catamaran (κατάρα-μαν το είχαμε βαφτίσει γιατί ήταν πιο ακριβό το εισιτήριο...) και αυτή η μία ωρίτσα μέχρι να φτάσουμε, φαινόταν αιώνας! Με το που πατούσαμε το πόδι μας στο λιμάνι, εφοδιαζόμασταν τα απαραίτητα. Νερό, τσιγάρα, κονσέρβες, ούζο. Αυτά χρειαζόμασταν. Τίποτα άλλο!

Κάναμε αριστερά και ξεκινούσαμε τον ανήφορο τρέχοντας, "για να προλάβουμε τη νύχτα". Ιδρωμένοι και λαχανιασμένοι κοιτούσαμε τη θάλασσα από ψηλά και χαμογελούσαμε.

Κάποτε ο δρόμος σταματούσε και μπαίναμε στο δάσος. Εκεί πάντα είχαμε το νου μας, μήπως δούμε καμιά νεραϊδούλα ή κάποιο ξωτικό τουλάχιστον! Οι θρύλοι μιλούν για τέτοια πλάσματα και αερικά στο Αγκίστρι!...

Μετά από κάνα μισάωρο επιτέλους φτάναμε "στον γκρεμό". Από κάτω η παραλία, πανέμορφη, μας περίμενε! Και η κατάβαση ξεκινούσε! Σακίδια, sleeping bags, φωτογραφικές μηχανές, τρίποδα, κιθάρες, ταμπούρλα, τσαμπούνες και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, κατέβαινε από τον γκρεμό! Ήμασταν θεότρελλοι!

Στην άκρη της παραλίας... η σπηλιά! Ο πολυπόθητος προορισμός μας!

Επιτέλους είχαμε φτάσει! Το γλέντι δεν αργούσε να ξεκινήσει! Γινόμασταν μια τεράστια μπάντα με κάθε λογής όργανο. Μπλεκόταν το μπουζούκι με τη φυσαρμόνικα, η κλασική κιθάρα με το μπαγλαμαδάκι! Από τη μία τραγουδούσα Janis Joplin και από την άλλη ρεμπέτικα... Ω, Θεέ μου, στιγμές!

Ο αέρας ταξίδευε τις φωνές και τις μουσικές στην άλλη άκρη της παραλίας, με αποτέλεσμα  να μαζεύονται όλο και περισσότερα άτομα μέσα στη σπηλιά και γύρω από τη φωτιά. Ο καθένας μοιραζόταν με τους υπόλοιπους ό,τι είχε να προσφέρει απλόχερα. Ένα ιδανικό κοινόβιο! Τελικά μας έπαιρνε ο ύπνος πάνω στα βότσαλα, έτσι χύμα, ο ένας δίπλα στον άλλο...

Το πρωί χαιρόμασταν γυμνοί την πεντακάθαρη θάλασσα και πιάναμε συζητήσεις "επιπέδου", ακούγοντας  ραδιοφωνάκι. Όταν κάποια εποχή έμεινα δύο βδομάδες συνεχόμενα εκεί, είχα πάρει τη μορφή αγριμιού - όπως με πληροφόρησε η αδερφή μου που τρόμαξε να με γνωρίσει!

Ελευθερία, αλητεία, ξενοιασιά και ηρεμία! Αυτό ήταν το Αγκίστρι. Ή μήπως είναι ακόμα;

Την τελευταία φορά που πήγα πριν 3 χρόνια, δεν κατέβηκα στη σπηλιά. Εμεινα σε δωμάτιο. Με παραμύθιασα ότι όλα  έχουν αλλάξει "εκεί κάτω". Όμως, το μόνο που έχει αλλάξει είναι ο εαυτός μου, η ζωή και οι ανάγκες μου. Μεγάλωσα φίλε...

Αλλά εκείνες οι εποχές θα μείνουν για πάντα ζωντανές στο μυαλό κ την καρδιά μου!

Τι; Ακόμα εδώ είσαι; Έφυγες γι' Αγκίστρι!!

Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Pin It

Προτεινόμενα Video

 

 


  #ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 
 
  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading