Flash Back #151 - Τα μαθητικά τα χρόνια - e-Stage.gr
Dec 14, 2017 Last Updated 4:21 PM, Dec 14, 2017

Flash Back #151 - Τα μαθητικά τα χρόνια

Κατηγορία: Flash Back

Εντάξει! Ύμνος της εφηβείας και λίγο πιο κάτω. Μνήμη βαθειά στα θρανία, ζωγραφισμένα με ό, τι μπορεί να φανταστείς. Με ίντριγκες, φιλίες, μίση, πρώτα καρδιοχτύπια.

Προαύλια, κοπάνες, αγόρια και κορίτσια. Τα βιβλία ήταν η τελευταία μας επιλογή. Η αίσθηση ότι χάναμε τη ζωή στο σχολείο ενώ η ζωή ήταν μπροστά μας δεν εξηγήθηκε ποτέ! Αργότερα βέβαια καταλαβαίνεις πως η γνώση και το διάβασμα είναι απαραίτητα για να γίνεις ένας σκεπτόμενος ενήλικας. Λέμε τώρα.

Τα χρόνια όσο πιο παλιά τόσο πιο ωραία. Το χρυσό άλμπουμ «Τώρα» μυρίζει ολόκληρο Γυμνάσιο για να μη πούμε τέλη δημοτικού. Ωστόσο το τραγούδι αναφέρεται στα χρόνια του Λυκείου, λίγο πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις και όλη την αγχώδη παρασκηνιακή εικόνα αυτής της περιόδου που λίγο πολύ μένει διαχρονική και αναλλοίωτη.

Η αίσθηση όμως του τραγουδιού, παραπέμπει τους παλιούς να θυμηθούν κάποιες από κείνες τις στιγμές, να γίνουν πάλι παιδιά και να κάτσουν στα ίδια θρανία. Οι νεότεροι ας ευχαριστηθούν καλύτερα τα ανέμελα και ωραία χρόνια κι όλοι μαζί ας τραγουδήσουμε τα χρόνια τα μαθητικά από το ένατο άλμπουμ της Άννας Βίσση σε στίχους και μουσική Νίκου Καρβέλα πηγαίνοντας στο 1988.

Άλλωστε ό, τι γίνει τώρα που νιώθουμε ακόμη παιδιά δεν είπαμε;

"Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
 πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
 στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
 με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
 και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
 τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα

 Τους μαθητές τους τρώει το στρες
 κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
 Τους μαθητές τους τρώει το στρες
 κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες, 
Άλγεβρες, Γραμματικές

 Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
 πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
 στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
 με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
 και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
 τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα

 Τους μαθητές τους τρώει το στρες
 τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
 Τους μαθητές τους τρώει το στρες
 μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
 κι οι στιγμές οι πιο γλυκές

 Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
 πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
 στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
 με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
 και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
 τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα"


Στηρίξτε μας με το like σας!!!