Συνέντευξη με τους Boogie Sinners - e-Stage.gr
Dec 16, 2017 Last Updated 9:53 PM, Dec 15, 2017

Συνέντευξη με τους Boogie Sinners

Κατηγορία: Συνεντεύξεις

Τρίτη απόγευμα και βαδίζω προς Εξάρχεια. Ο καιρός γίνεται όλο και πιο καλοκαιρινός κι έτσι τέτοιες βόλτες είναι πραγματικά δώρο. Συνδυάζω βόλτα για καφέ με τον Θοδωρή Αλεξίου, τον Κώστα Τενέζο και τον Δημήτρη

Γεωργόπουλο που ήρθε λίγο αργότερα, τρεις από τους τέσσερις Boogie Sinners. Μιλήσαμε για την μπάντα, τα σχέδιά τους και την μουσική γενικότερα…..

Αρχικά σας καλοσωρίζω στο stagebox!!
Θ.Α : Καλησπέρα κι από μας!

Θα ήθελα να μας κάνετε τις συστάσεις. Ποιοι είναι οι Boogie Sinners και πως προέκυψε η ιδέα της μπάντας;
Θ.Α: Οι Boogie Sinners είναι ο Δημήτρης Γεωργόπουλος στο μπάσο, ο Κώστας Τενέζος στην φυσαρμόνικα, Μπάμπης Παναγιωτακόπουλος στα τύμπανα, και εγώ (Θοδωρής Αλεξίου) κιθάρα-φωνή. Η ιδέα προέκυψε από μένα πριν έξι χρόνια περίπου με σκοπό να παίξουμε Blues και οι πρώτες αναζητήσεις ήταν μέσω αγγελίας. Ο Δημήτρης και ο Κώστας ήταν από τα πρώτα μέλη.

Στο ξεκίνημά σας ήταν άλλη η σύνθεση της μπάντας, υπήρχε και γυναικεία φωνή(Βασιλική Παπαιωάννου, Lia Hayt) Στην συνέχεια μείνατε οι τέσσερις. Τι σημαίνει για μια μπάντα η αλλαγή σύνθεσης και πόσο σας επιρρέασε αυτό;
Δ.Γ: Αυτό έχει δύο όψεις νομίζω. Κάποιες φορές είναι αναγκαίο να γίνει είτε από την μεριά της μπάντας, είτε από τον άνθρωπο που θέλει να αποχωρήσει, όταν φτάνει ένα σημείο που δεν έχει να δωθεί κάτι παραπάνω. Δεν είναι πάντα ευχάριστο να κάνεις restart αλλά…. Η τελευταία αποχώρηση του ντράμερ Γιάννη Δημουλά ήταν και εκείνη που μας στεναχώρησε περισσότερο γιατί εκτός από καταπληκτικός ντράμερ είναι και πολύ καλός φίλος. Και ήδη αναπληρώνει τον Μπάμπη όταν λόγο υποχρεώσεων δεν μπορεί.
Θ.Α: Οι αλλαγές των μελών, όταν γινόταν αυτό, δεν μπορώ να πω πως ήταν κάτι που μας επιρρέασε επαγγελματικά, κάθως τα live που ήταν προγραμματισμένα να γίνουν, γίνανε, δεν μας πήγε πίσω όλο αυτό.
Δ.Γ: Ίσως είχαμε να κάνουμε μερικές πρόβες παραπάνω, αλλά αυτό είναι όλο!

Η μπάντα έκανε το ξεκίνημά της περίπου το 2009, την ίδια περίοδο με την έξαρση της οικονομικής κρίσης. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σας και τι προβλήματα σας έφερε;
Θ.Α: Το θέμα της προώθησης μουσικής ήτανε πάντα δύσκολο, ειδικά αυτής την μουσικής που δεν είναι κοντά στα αυτιά πολλών, οπότε δεν θεωρώ ότι ήταν θέμα οικονομικής κρίσης. Μπορώ να πω πως τα τελευταία δυο τρία χρόνια βρίσκεις και περισσότερες ευκαιρίες  από ότι πιο πριν. Δεν χρειάστηκε να ακυρώσουμε κάποιο live δηλαδή λόγω χρημάτων. Για κάποιο λόγο, σε περιόδους κρίσης οι τέχνες ευνοούνται, αλλά θέλει πολύ και οργανωμένο ψάξιμο.

Η πρώτη σας δισκογραφική δουλεία “Time to Roll” έχει αποσπάσει τις καλύτερες δισκοκριτικές. Αυτή την στιγμή σε τι στάδιο βρίσκεται η μπάντα;
Θ.Α: Έχουμε γράψει τον δεύτερο δίσκο, έχουμε ανεβάσει δύο τραγούδια ήδη, το «Sugar Cane» και το «Gone to Marathon» και ο δίσκος όλος θα βγει περίπου Σεπτέμβρη με Οκτώβρη.

Εμείς τι περιμένουμε να ακούσουμε από αυτόν τον δίσκο;
Θ.Α: Σε αυτόν τον δίσκο έχουμε πάρα πολλούς guest και από Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, από Αμερική και Αυστραλία . Το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου το έγραψα πέρισυ το καλοκαίρι με τον Tommy Mcoy, έναν βετεράνο Bluesman από την Φλόριντα, όπου ήταν στην Ελλάδα και κάναμε κάποια live μαζί. Οι ελληνικές συμμετοχές εδώ από Αθήνα, είναι ο Σίμος ο Κοκαβέσης, ο Γιάννης ο Σκυλάς στα πλήκτρα, Μπάμπης Τσιλιβίκος στο σαξόφωνο από τους Blues Cargo και άλλοι ακόμη. Οπότε όπως καταλαβαίνεις μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό και με διαφορετικές ενορχηστρώσεις.

Έχετε συμμετοχή σε διεθνή δισκογραφία. Αυτό πως προέκυψε;
Θ.Α: Μέσω του Tommy Mcoy. Κάποια τραγούδια που γράψαμε μαζί υπάρχουν στον δίσκο του Tommy, όπως και κάποια κομμάτια από τον δεύτερο μας δίσκο θα υπάρχουν επίσης και στους δυο δίσκους. Επίσης και ένα αφιέρωμα που κάναμε μαζί στον B.B.King «The King is Gone» και το «Ι got a reason»

Την δουλειά σας την προωθείτε στο εξωτερικό; Θα επιχειρούσατε μια περιοδεία;
Θ.Α: Ναι, φυσικά, όσο μπορούμε! Είναι κάτι που σίγουρα μας ενδιαφέρει. Όσο για περιοδείες, εγώ ήδη κάνω με άλλες μπάντες, με ντόπιους μουσικούς σε κάθε πόλη, όπως στο New Jersey και στην Φλόριντα, αλλά σίγουρα θα το επιχειρήσουμε κι εμείς ως Boogie Sinners, είναι στα άμεσα σοβαρά μας σχέδια.
Κ.Τ: Και με τον Tommy φυσικά!!!
Θ.Α: Ο Tommy είναι παντού!!! (γέλια…)

Επίσης έχετε ενταχθεί και στο Αμερικάνικο Hall Of Fame. Αυτό πως προέκυψε και τι σημαίνει για σας;
Θ.Α: Ναι στο Αμερικάνικο Blues Hall of Fame. Εκεί με πρότειναν κάποιο άλλοι μουσικοί που είναι ήδη μέλη, από το New Jersey συγκεκριμένα, κι έτσι μας εντάξανε σαν μπάντα, αντιπροσωπευτική της χώρας. Ήδη γίνεται ένα πολύ μεγάλο φεστιβάλ το “Blues for Peace” που είναι συνεργασία με το αμερικάνικο Blues Hall of Fame με το Michael Parker αλλά και μέσω του ελληνικού Hall of Fame με την συμμετοχή του Μιχάλη Λημιού στο οποίο θα συμμετέχουμε μαζί με τον Bob Hall, ένα θρύλο στα πλήκτρα.
Κ.Τ: Επίσης ήταν μέγαλη ευκαιρία για μας γιατί μέσω αυτής της ένταξης, άκουσαν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι την δουλειά μας και την αγάπησαν. Ακουστήκαμε δηλαδή σε ακόμη πιο υψηλά επίπεδα.

Έχετε συμμετάσχει σε πολύ μεγάλα φεστιβάλ και έχετε παίξει σε πολύ μεγάλες μουσικές σκηνές. Ποια είναι η γνώμη σας για το ελληνικό κοινό στο είδος που αντιπροσωπεύετε;
Θ.Α: Προσωπικά νομίζω ότι ακούνε. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως αυτή η μουσική δεν ανταποκρίνεται στα ελληνικά αυτιά. Τα τελευταία χρόνια η Rythme Blues έχει βγει πολύ προς τα έξω. Δηλαδή ο κόσμος έχει αρχίσει όλο και περισσότερο να πηγαίνει να ακούει τοπικές μπάντες και ανταποκρίνεται όλο και περισσότερο.
Δ.Γ: Εγώ θα ήθελα να έχω και μια εικόνα κοινού εκτός Ελλάδος. Με τη εμπειρία που έχω ως τώρα έμενα μου φαίνονται και γνώστες και δύσκολοι.
Θ.Α: Οι Έλληνες είναι δύσκολα αυτιά, δεν τους κερδίζεις πολύ εύκολα.
Δ.Γ: Έχουν μάθει αυτήν την μουσική από το εξωτερικό, και από τους κορυφαίους του είδους και έχουνε πολύ καλές βάσεις και πολύ υψηλές απαιτήσεις. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να αξίζεις και να μην τους κερδίσεις.
Κ.Τ: Επίσης το κοινό μας τις περισσότερες φορές είναι λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, καθώς οι νέοι, σχεδόν ούτε οι μισοί, δεν την ξέρουν αυτήν την μουσική, γιατί συνήθως δεν προβάλλεται από τα μέσα. Και όσοι νεότεροι μας έχουν παρακολουθήσει  σχεδόν όλους τους κερδίζουμε.

Τώρα θα ήθελα να μου πείτε ποιος είναι ο συντελεστής ενός καλού και αντίστοιχα ενός κακού live;
Θ.Α: Κακό live ε; Νομίζω πως αυτό που θα χαρακτήριζε ένα κακό live είναι η πολύ πολύ χαμηλή προσεύλευση κόσμου.
Κ.Τ: Όχι ότι αυτό θα μας κάνει να παίξουμε διαφορετικά. Το ίδιο θα ανταποκριθούμε σε 200 άτομα, το ίδιο και σε 20.
Θ.Α: Έχουμε κάνει πολλά live σε διάφορα μαγαζιά, και σε πιο μεγάλα και σε πιο μικρά, σε μαγαζιά με καλό ήχο η σε μαγαζιά με προβλήματα στον ήχο και έτσι έχουμε μάθει να ανταποκρινόμαστε σε κάθε περίσταση, και πάντα υπάρχει διάθεση όταν πάμε να παίξουμε την μουσική μας. Και πάντα ο κόσμος στο τέλος θα σηκωθεί και θα χορέψει.
Δ.Γ: Η αλήθεια είναι ότι έχουμε καλομάθει λίγο γιατί 9 φορές στις 10 έχουμε μεγάλα live, οπότε αν την μια φορά δεν έχει και τόσο πολύ κόσμο, αυτό εμένα προσωπικά με ρίχνει λίγο. Όποτε ο συντελεστής και στις δύο περιπτώσεις είναι ο κόσμος.
Θ.Α: Σίγουρα είναι και ο χώρος που παίζουμε, και η φιλοξενία του εκάστοτε ιδιοκτήτη, άλλα εμάς σαν μπάντα το ατού μας είναι η ενέργεια και αυτό βγαίνει στον κόσμο.

Ποια είναι η γνώμη σας για την εξέλιξη της μουσικής; Πριν 10-15 χρόνια πήγαινες και αγόραζες τον δίσκο, τώρα κατεβάζεις τα πάντα ελεύθερα από το ίντερνετ. Τι σκέφτεστε για όλα αυτά;
Κ.Τ: Εγώ προσωπικά αγοράζω ακόμη.
Θ.Α: Είναι όπως το βλέπει ο καθένας ανάλογα με τις εμπειρίες του, την ηλικία του…
Δ.Γ: Για μένα προσωπικά η πρόσβαση σε τόσες πολλές πληροφορίες γύρω από την μουσική και τις τέχνες γενικότερα, μέσω διαδικτύου είναι καλό 100%. Τι καλύτερο από το να ανοίγεις τον υπολογιστή σου και να μπορείς να βρεις ότι θέλεις. Σίγουρα έχει δημιουργήσει πληγή στις δισκογραφικές εταιρίες, αλλά εγώ είμαι υπέρ αυτού.
Κ.Τ: Εγώ ως συλλέκτης βινυλίων έχω δυσκολευτεί πάρα πολύ για να βρω κάποιους δίσκους, και πλέον δεν υπάρχει πάντα η οικονομική δυνατότητα να δώσεις τα χρήματα για να αγοράσεις κάποιον δίσκο, οπότε είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να ακούσεις τα πάντα και έτσι διευρίνεις και τους ορίζοντές σου μουσικά. Παλιότερα ειδικά, εμείς οι μεγαλύτεροι, δεν ξέραμε καν τι υπάρχει στον κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο όμως πετάγονται και πολλά διαμάντια, καθώς δεν μπορείς να τα ακούσεις όλα, κι έτσι ίσως χάνονται στην μάζα των πολλών.

Τι πιστεύετε πως είναι αυτό που κρατάει λίγο πίσω, δισκογραφικά και από μεγάλη καριέρα, εδώ στην Ελλάδα μπάντες με ξένο στίχο; Γιατί πρέπει να προωθείται πάντα ο ελληνικός στίχος πιο πολύ;
Θ.Α: Είμαστε στην Ελλάδα οπότε είναι λογικό να προωθούνται τραγούδια στην μητρική μας γλώσσα. Είμαστε και λαός που έχουμε πιο έμφυτο τον πατριωτισμό από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Βέβαια και αυτή μουσική που έχουμε τώρα, δεν είναι η παραδοσιακή ελληνική μουσική π.χ ρεμπέτικα. Είναι πλέον ανατολίτικη μουσική, όποτε τα σύγχρονα ελληνικά τραγούδια, δεν τα βλέπω σαν ελληνική μουσική. Μακάρι να ακούγαμε ελληνική μουσική. Αλλά και πάλι δεν πιστεύω πως δεν προωθείται και ο αγγλικός. Οι νέοι στις μέρες μας ξέρουν πολύ καλύτερα αγγλικά από τους παλιότερους, οπότε τους είναι κατανοητός και ο ξένος στίχος.
Δ.Γ: Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ νωρίτερα, πως ο ελληνικός στίχος είναι πιο κατανοητός και μιλάει απευθείας στην καρδιά του έλληνα. Όπως επίσης είναι και θέμα χώρου. Δεν υπάρχουν πολλά μαγαζιά με συγκεκριμένη ταυτότητα, δηλαδή ένας χώρος που παίζει μόνο ένα είδος μουσικής. Για παράδειγμα υπήρχε το Ρόδον και έκλεισε. Πες μου έναν χώρο που θα πας και θα ακούσεις μόνο Blues.
Θ.Α: Και πάλι θεωρώ πως οι έλληνες είμαστε πιο πολύ ανατολίτες στα αυτιά, παρά αμερικανάκια. Όποτε λογικό να προωθείται αυτό γιατί αυτό αρέσει.

Εσείς παρόλα αυτά εκπροσωπείτε ένα άλλο είδος. Θα δοκιμάζατε να βάλετε ελληνικό στίχο στην μουσική σας;
Θ.Α: Ναι, σίγουρα ναι, κάποια στιγμή θα το επιχειρούσα.
Δ.Γ: Εγώ δεν ξέρω, θα ήθελα να το δω πρώτα στην πράξη.
Θ.Α: Έχουμε ακούσει Blues ελληνικά, και από τον Μηλιώκα έχουμε ακούσει, και από τον Σιδηρόπουλο, από τον Λουκιανό Κελαηδόνη, από τον Βαγγέλη Γερμανό… Υπάρχει και Blues με ελληνικό στίχο εξίσου καλό. Αν υπάρχουν ανοιχτά μυαλά, υπάρχουν και ανοιχτά αυτιά.

Που βρίσκουμε τους Boogie Sinners;
Θ.Α: Στο facebook κατά πρώτη επιλογή, στο reverbnation, και στο soundcloud.

Έχετε κλείσει κάποιες συμμετοχές σε φεστιβάλ για το καλοκαίρι;
Θ.Α: Για το καλοκαίρι δεν μπορούμε να μιλήσουμε ακόμη γιατί δεν είναι ακόμη κάτι σίγουρο. Θα παίξουμε στις 28 και 29 Μαίου συμμετέχουμε στο Blues for Peace Festival με την συμμετοχή από όλες τις αθηναικές Blues μπάντες και είναι για φιλανθρωπικό σκοπό. Την επόμενη μέρα παίζουμε στο “Old School” στην πλατεία Χαλανδρίου, 3 Ιουνίου στο Floral στα Εξάρχεια και 5 Ιουνίου στο “The Tramp” στο Σύνταγμα. Αυτά είναι προγραμματισμένα μέχρι τώρα.

Θα ήθελα κα κλείσουμε την συνέντευξη με λίγα δικά σας λόγια για τους αναγνώστες του Stagebox.
Θ.Α: Να ακούνε μουσική με αυτιά, καρδιά και μυαλό ανοιχτά, σε όλα τα είδη μουσικής και να μην βάζουνε ταμπέλες σε αυτό, γιατί δυστυχώς είναι κάτι που είναι έντονο. Δηλαδή ότι είναι Blues δεν πρέπει να πρέπει να είναι rock, ότι είναι rock δεν μπορεί να είναι pop κτλ. Μακριά λοιπόν από ταμπέλες!!!!
Δ.Γ: Να πειραματίζονται γενικά στα ακούσματά τους και αν κάποιος τους πεί ότι κάτι είναι καλό ας του δώσουν μια ευκαιρία να το ακούσουν.
Κ.Τ: Να κάνουν ότι τους ευχαριστεί και να ακούνε μουσική συνέχεια!!!

Σας ευχαριστώ πολύ!!!
B.S: Εμείς ευχαριστούμε για την φιλοξενία!!!!!!

Η κουβέντα μας όμως δεν σταμάτησε εκεί. Χωρίς να το καταλάβουμε πέρασε πάνω από μια ώρα μιλώντας για την πορεία της μουσικής στα χρόνια, για τις ρομαντικές εποχές του βινυλίου, για τις διασκευές που έκαναν ξανά γνωστά τραγούδια παλαιότερων εποχών και για το πόσο και πως πρέπει να κυνηγάει κανείς το όνειρό του και τους στόχους του. Ήταν η καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να έχω και θεωρώ την συζήτησή μας άκρως εποικοδομητική. Για την ώρα περιμένω το επόμενο live τους!!!!!