Sidebar

ΣΗΜΕΙΩΣΗ! Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και παρόμοιες τεχνολογίες.

I understand
Theo Lian

Theo Lian

Θέση: Αρθρογράφος - Φωτογράφος

Ο Theo αγάπησε από μικρός καθετί καλλιτεχνικό, λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, φωτογραφία, ζωγραφική, τραγούδι. Κατά καιρούς ασχολήθηκε πότε με το ένα, πότε με το άλλο, με άλλα ερασιτεχνικά και με άλλα επαγγελματικά. Σήμερα ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία και την αγιογραφία, ενώ συγχρόνως σπουδάζει Φιλοσοφία και γράφει Ποίηση, ετοιμάζοντας την πρώτη του έκδοση. Ζυμώθηκε και ζυμώνεται μέσα από τον έρωτα, την αμφισβήτηση, τη σιωπή, τον θόρυβο, την ειλικρίνεια, την αναχώρηση, την μύηση σε αντιφατικούς μεταξύ τους χώρους, την εξερεύνηση το ανθρώπινου νου. Πάντα επιθυμεί να μάθει κάποιο μουσικό όργανο, αλλά μη κατορθώσας τούτο έως και σήμερα, σκέφθηκε να συμμετέχει στη μουσική μύηση, αποθατίζοντας με τον φακό του την μεταμόρφωση των μουσικών, καθώς μουσικοποιούν. Έχει φωτογραφήσει πολλούς μουσικούς on stage τα τελευταία 4 χρόνια. Η έρευνα πάνω στη μουσική και τα διάφορα είδη της αποτελεί μία συνεχή ενασχόληση του. Όπως συνηθίζει να λέει, δεν υπάρχουν καλά και άσχημα είδη μουσικής, αλλά καλή και άσχημη μουσική, όλα τα είδη έχουν την αξία και το ενδιαφέρον τους. Πληγωμένος από την πάντα άφθαστη ωραιότητα και τελειότητα, συνεχίζει το ταξίδι του, ελπίζοντας.

Παρασκευή, 02 Σεπτεμβρίου 2016 11:20

«Η Μάγκα του Περαία» του Κ. Φέρρη στο Βεάκειο

Ένα πολύ όμορφο κλείσιμο του Αυγούστου ζήσαμε, όσοι είχαμε την τύχη να παραβρεθούμε στο Βεάκειο θέατρο του Πειραιά προχτές Τετάρτη βράδυ, όπου η ρεμπέτικη μπάντα «Η Μάγκα του Περαία» του πολυσχιδή καλλιτέχνη Κώστα Φέρρη έριξε τις πενιές της, σε μια εκδήλωση που έγινε από την οργάνωση "Αλληλεγγύη Πειραιά", η οποία στηρίζει ενδεείς συμπολίτες μας. Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, πήγα άκεφος, δίχως να ξέρω αν θα καταφέρω να καθίσω μέχρι το τέλος, όμως η συναυλία αυτή δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο! Ήταν μια μυσταγωγία στο ρεμπέτικο τραγούδι και την αυθεντική ιστορία του! Αίτιος ουδείς άλλος, παρά ο Κώστας Φέρρης!

Δεν θα αναφερθώ εδώ στην ιστορία του 80ετή Φέρρη, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Θα αρκεσθώ να πω ότι όταν ακούω το όνομα του, αμέσως μου έρχεται στο μυαλό η ταινία του - σταθμός "Ρεμπέτικο" του 1983, η οποία γλαφυρά μάς μεταφέρει στην ατμόσφαιρα και εποχή των γνήσιων ρεμπετών του ντουνιά, με τρόπο που κανείς άλλος δεν κατάφερε έτσι!

Εφόσον η συναυλία ήταν υπέρ των σκοπών της "Αλληλεγγύης Πειραιά", η βραδιά άνοιξε με λίγα λόγια περί της οργάνωσης από τους υπευθύνους της, ενώ ρόλο support group αμέσως μετά είχε το συγκρότημα του ΚΕΘΕΑ "Χορδές", υπό την διεύθυνση του καθηγητή μουσικής Βαγγέλη Κωστόπουλου. Έπαιξαν 5 τραγούδια του λεγόμενου έντεχνου χώρου, τραγούδια κυρίως των Μάλαμα και Θανάση Παπακωνσταντίνου, κερδίζοντας τις εντυπώσεις μας. Ξεκίνησαν με τον χαρακτηριστικό και πολυαγαπημένο "Ακροβάτη", πλήρως παραλληλισμένο τραγούδι με την αποστολή περί απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ. Ο κόσμος αμέσως σιγοτραγούδησε μαζί τους, όπως και στον γνωστό "Μπεχλιβάνη" λίγο αργότερα.

Η αγάπη του κόσμου για τον Κώστα Φέρρη φάνηκε αμέσως από την υποδοχή του στην σκηνή! Αυτό που ακολούθησε, ειλικρινά δεν το περίμενα. Κάθισε στο κέντρο της μπάντας του - την οποία ονομάζει ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ, με έτος ίδρυσης το 2001 - και αφού μας καλωσόρισε, ξεκίνησε να διηγείται την ιστορία αυτού που σήμερα ονομάζουμε ρεμπέτικο τραγούδι, ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα!

Πίστευα ότι θα βαρεθώ τα πολλά μπλα-μπλα του (όσο κι αν τον αγαπώ!), αφού δεν είχα πάει για ν' ακούσω διηγήσεις, αλλά τραγούδια! Όμως το αντίθετο συνέβη: ήταν τόσο άγνωστα και μαζί ενδιαφέροντα για την μουσική, αλλά και για την ιστορία του τόπου μας, που με ανάσα κομμένη όλοι ακούγαμε τις δίλεπτες και τρίλεπτες εισαγωγές που έκανε στο κάθε τραγούδι, πότε λέγοντας την ιστορία του ίδιου του τραγουδιού, πότε για την εξέλιξη του ρεμπέτικου σε συνδυασμό με τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες, πότε δικές του προσωπικές εμπειρίες με τον Μάρκο Βαμβακάρη, την Σωτηρία Μπέλλου, τον Σταύρο Κουγιουμτζή και άλλους εμβληματικούς ρεμπέτες, με τους οποίους είχε την ευτυχία να συνεργαστεί και γνωρίσει προσωπικά!

Θα καταλάβετε τι εννοώ, παρακολουθώντας τα βίντεο που ηχογραφήσαμε και παραθέτουμε εδώ, τα οποία - πιστέψτε με - πραγματικά αξίζει να τα δείτε!

Έτσι, στο πρώτο με τίτλο "Πίσω απ' τη Στρατώνα", ο Φέρρης διηγείται πως αυτό το τραγούδι του 19ου αιώνα συνδέεται με τον Χαρίλαο Τρικούπη και την 1η Ολυμπιάδα που έγινε στην Αθήνα το 1896! Επίσης πως η "Μάγκα" της γνωστής συνοικίας του Ψυρρή εκδιώχθηκε και κατέληξε στον "Περαία", όπου και ενώθηκε με την εκεί ήδη υπάρχουσα "Μάγκα", με διεθνή φήμη και επιρροή! Επίσης μέσα στο τραγούδι εξηγεί το ρεμπέτικο λεξιλόγιο, τι σημαίνει μούσμουλα, ρούφος, κούφιο κλπ.!

Στο δεύτερο βίντεο θα δείτε την εισαγωγή του Φέρρη στο τραγούδι "Πρωθυπουργός θα γίνω", όπoυ συνδέει την διχαστική πολιτική κατάσταση του επί Βενιζέλου διχασμού με το τραγούδι "Πρωθυπουργός θα γίνω", καθότι τότε ευτελίστηκαν πολύ οι πολιτικοί στα μάτια του κόσμου. Επίσης εξηγεί τα διάφορα είδη του ρεμπέτικου και τα χαρακτηριστικά του, καθώς και γιατί "ένα τραγούδι που τραγουδάει ο Στράτος Παγιουμτζής είναι ρεμπέτικο. Το ίδιο τραγούδι που τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας, δεν είναι ρεμπέτικο"!

Ακολουθεί στο τρίτο βίντεο μέρος του ανωτέρω τραγουδιού. Από έκτακτη δυσλειτουργία της κάμερας μου δεν στάθηκε εφικτό να το γράψω εξ αρχής, όμως ακούγοντας τους τόσο επίκαιρους στίχους του, θέλησα να το παραθέσω, έστω και κουτσουρεμένο:

"Βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω,
να κάθομαι τεμπέλικα, να τρώω και να πίνω"!!!

Στο τέταρτο βίντεο μαθαίνουμε την ιστορία του διάσημου τραγουδιού "Μπάτσοι και χωροφυλάκοι", του οποίου η πρώτη εμφάνιση ανάγεται στο... 1854! Όταν και το τραγούδι δεν έλεγε "μπάτσοι και χωροφυλάκοι", αλλά "Φράγκοι και χωροφυλάκοι"!

Στο τελευταίο βίντεο μπορείτε να απολαύσετε το κλείσιμο της υπέροχης βραδιάς με το κλασσικό: "Όλ' οι ρεμπέτες του ντουνιά", το οποίο οι μουσικοί τραγούδησαν άνευ μικροφώνων και ηλεκτρικής εγκατάστασης, αφού σηκώθηκαν όρθιοι όλοι και ήρθαν στο μπροστινό μέρος της μεγάλης σκηνής του Βεάκειου και το τραγουδήσαμε όλοι μαζί! Εξαιρετική όλη η «Μάγκα του Περαία» τόσο στο παίξιμο και το τραγούδι, όσο και στην μόρτικη ενδυμασία, καθώς και η Θεοδοσία Στίγκα που ερμήνευσε και αυτή κάποια από τα τραγούδια.

Ήταν μια πραγματικά πλούσια μουσική βραδιά! Ο κόσμος όλος συμμετείχε ενθουσιασμένος, συν-τραγουδώντας και χορεύοντας, όπως φαίνεται και στα βίντεο. Ένας άριστος προπομπός για το τι θα απολαύσουν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου, όσοι τυχεροί παρευρεθούν στην παράσταση: «Ρεμπέτικο Μυστήριο», την οποία ετοιμάζει ο Κώστας Φέρρης και συμμετέχουν 45 πολυτάλαντοι ηθοποιοί, δύο ζωντανές ορχήστρες, χορωδία, καθώς και ομάδα χορευτών. Μια παράσταση προς ενίσχυση του εξαίρετου Ιδρύματος "Το σπίτι του ηθοποιού".

Τέλος, πολλά και ειλικρινή συγχαρητήρια στον αγέραστο Κώστα Φέρρη, για την πολυετή και βαθιά έρευνα του στο ρεμπέτικο τραγούδι, απόρροια της μεγάλης αγάπης του προς αυτό. Μια μεγάλη προσφορά στην Ελληνική μουσική, αφού στο ρεμπέτικο ενσωματώθηκαν όλα τα στοιχεία της λαϊκής Ελληνικής μουσικής, τα οποία μετέπειτα οδήγησαν στους νεώτερους τρόπους έκφρασης της λαϊκής ψυχής.

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016 11:39

Συνάντηση με μια γοργόνα

Έφτασα μεσημεράκι στην έρημη παραλία του Ξυλοσύρτη στην Ικαρία. Από πάνω είναι το ομώνυμο χωριό, όμως δεν ήταν κανείς στην παραλία. Έκανα δυο βουτιές και ξάπλωσα σε μια σκιά των δέντρων στο πίσω μέρος της παραλίας με τις πέτρες. Με πήρε ένας γλυκός ύπνος. Δε ξέρω πόση ώρα πέρασε.

Άνοιξα τα μάτια μου κ είδα αυτήν την οπτασία σ' ένα βράχο μπροστά μου. Έξαφνα θυμήθηκα αυτό που Ικαριώτες μου χαν πει: "Γοργόνες καμιά φορά ξαποσταίνουν στις ερημικές μας παραλίες!" Τους είχα ρωτήσει, επειδή είδα σε πολλούς τοίχους ζωγραφισμένες γοργόνες...

Με προσοχή τράβηξα λίγες φωτογραφίες. Μετά από αυτήν την φωτογραφία η γοργόνα, δίχως να γυρίσει να με κοιτάξει, με γοργές κινήσεις μπήκε και χάθηκε στη θάλασσα, θαρρώ την τρόμαξε το κλικ της μηχανής μου! Το παράξενο είναι ότι εκείνη τη στιγμή κόλλησε η μηχανή μου κ δεν μπόρεσα να βγάλω άλλη φωτογραφία καθώς έφευγε! Αλλά και όλες οι προηγούμενες φωτογραφίες αποτυπώθηκαν στη μηχανή σαν ένα σκούρο φόντο, μόνο αυτή εδώ γράφτηκε σωστά στην κάρτα! Φαίνεται, η ίδια η γοργόνα δεν θέλησε να μου επιτρέψει άλλη της μορφή και όψη.

Μου θύμισε τους στίχους από το τραγούδι στην Σειρήνα του Buckley:

"For you sing: Touch me not, touch me not, come back tomorrow!"

Γιατί ένοιωσα τον εαυτό μου σα να της λέω:

"Hear me sing: "Swim to me, Swim to me, Let me enfold you!

Here I am, Here I am, Waiting to hold you!"

Δεν θα τη ξεχάσω ποτέ!...

Στηρίξτε μας με το like σας!!!

   Στον όμορφο χώρο του καφέ-εστιατορίου "Διόνυσος" κάτω από την Ακρόπολη, τη γλυκιά βραδιά της 31ης Μαΐου - επίσημα τελευταία ημέρα της άνοιξης - ο ακάματος τροβαδούρος του έρωτα Γιάννης Πάριος μας παρουσίασε το καινούριο του άλμπουμ: "Έλα μου, χαμογέλα μου". Η μουσική και οι στίχοι είναι δικοί του σε όλα τα τραγούδια, ενώ την ενορχήστρωση έκανε, ο επί πολλά χρόνια συνεργάτης του Πάριου, μαέστρος Ντίνος Γεωργούντζος.

   Καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς ακούγονταν σε διακριτική ένταση τα τραγούδια του νέου και ακυκλοφόρητου άλμπουμ. Αυτό που διακρίναμε ήταν ότι όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα σε χαμηλούς και γλυκούς, ερωτικούς  τόνους, θυμίζοντας τον παλιό, αγαπημένο  Πάριο. Αυτό μας το διαβεβαίωσε και ο μαέστρος Ντίνος, τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενήσουμε στην παρέα μας και να μας μιλήσει γλαφυρά, τόσο για το ύφος του άλμπουμ, όσο και για την πολύχρονη συνεργασία του με τον Πάριο και για το πως έχει ζήσει τον άνθρωπο Πάριο. Επίσης μας τόνισε την στιχουργική - ποιητική ικανότητα του, η οποία διατρέχει πλούσια όλα τα νέα τραγούδια.

   Στο άλμπουμ συμμετέχει σ' ένα τραγούδι ως ντουέτο και η Μελίνα Ασλανίδου, η οποία δυστυχώς έφτασε λίγο καθυστερημένα στην όμορφη εκδήλωση. Είχαμε όμως την τιμή να καθίσει κι αυτή στην παρέα μας και να μας περιγράψει με ενθουσιασμό και έκδηλη αγάπη, το πως βίωσε την φετινή συνεργασία της με τον "δάσκαλο" (όπως τον αποκάλεσε) Γιάννη Πάριο.

   Από τους παρόντες ξεχωρίσαμε τον συνθέτη Γιώργο Κατσαρό και την  κόρη του Μινου Μάτσα, Μαργαρίτα, καθότι το άλμπουμ κυκλοφορεί στην δισκογραφική τους εταιρεία.

   Ευχόμενοι να υπάρξουν και άλλοι καλλιτέχνες με την ποιότητα και την διαχρονική αξία του Πάριου, ειλικρινά ανυπομονούμε να κρατήσουμε στα χέρια μας, από την επόμενη εβδομάδα που θα κυκλοφορήσει, το νέο του άλμπουμ! Το οποίο, στη ζοφερή και αγχώδη εποχή που ζούμε, με τον εύστοχο τίτλο του: "Έλα μου, χαμογέλα μου", μάς προτρέπει να ξαναβρούμε και να κρατήσουμε το χαμένο μας χαμόγελο!

   Ακολουθεί ένα δίλεπτο βίντεο από την παρουσίαση με λίγα, αλλά ουσιώδη λόγια του Γιάννη Πάριου και του Ντίνου Γεωργούντζου.

   Γιάννη, από βάθους καρδιάς, σ' ευχαριστούμε, για όλα!



{jlex}folder:images/reviews/parios-parousiasi{/jlex}

  Ο μουσικός πρέπει να μη φοβάται τη σκηνή. Πρέπει με το που ανεβαίνει στη σκηνή, να μεταμορφώνεται και να γίνεται γιγάντιος, επιβλητικός. Πρέπει να γεμίζει τη σκηνή και να σε κάνει να μη μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, να περιμένεις με αγωνία την επόμενη κίνηση του, το επόμενο σόλο του, τον επόμενο στίχο που θα ερμηνέυσει, δυναμικά κι αισθαντικά ταυτόχρονα. Είναι πολύ σημαντική η ζωντανή παρουσία κάθε συγκροτήματος και κάθε μουσικού, αφού εκεί επικοινωνούν άμεσα με το κοινό και φανερώνουν το ποιόν τους.

  Αυτή τη μεταμόρφωση την έχω ζήσει με καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου για παράδειγμα, που όταν τον βλέπεις εκτός σκηνής δεν σου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, λες οκ, είναι ένας σαν κι εμάς, αλλά με το που ανεβαίνει τη σκηνή, γίνεται πραγματικά θεός! Αυτήν την μεταμόρφωση την είδα και στο live που - επιτέλους - παρακολούθησα το προηγούμενο Σάββατο στον όμορφο χώρο του Rockwood στο κέντρο της Αθήνας, με τους "Why not?"  επί σκηνής! Επιτέλους λέω, γιατί από καιρό τα παιδιά του συγκροτήματος με είχαν καλέσει να τους δω, αλλά δεν το είχα καταφέρει...

  Το συγκρότημα αριθμεί σχεδόν μια 15ετία μουσικής δράσης. Η σημερινή σύνθεση του αποτελείται από τους: Μαρία Στεφανιδάκη στη φωνή, Παύλος Μπαλατσούκας στα ντραμς, Νίκος Τασιούλας στην κιθάρα και Άλεξης Λεβεντέρης στο μπάσσο. Όλοι εξαιρετικοί σε αυτό που κάνουν, με την Μαρία να είναι ο συνδετικός κρίκος και ο καταλύτης στη σκηνή. Δεν γνωρίζω αν έχει Κρητική καταγωγή (μιας και το επίθετο της λήγει σε -άκη), αλλά έχει μέσα της και βγάζει έξω αυτό που λέμε Κρητική λεβεντιά και περηφάνεια, με την καλή έννοια πάντα. Οι φωνητικές ικανότητες της πλούσιας φωνής της πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο τον δεμένο ήχο των μουσικών της μπάντας.

  Το ρεπερτόριο τους, κλασσικό ροκ, από Blondie και Deep Purple, μέχρι Zeppelin, Hendrix και Joplin, την οποία δεν μπορώ να μην ομολογήσω πόσο μου τη θύμισε η Μαρία με τη σκηνική της δράση και ενέργεια, στην μελαχρινή έκδοση της, βέβαια!  Βασικά κάθισα μόνο μια ώρα, διότι Σαββατόβραδα δουλεύω σα φωτογράφος σε διάφορα μαγαζιά, όμως κι αυτή η μια ώρα ήταν αρκετή για να διασκεδάσω, να γεμίσω με ενέργεια και να μείνω με την επιθυμία ν' απολαύσω σύντομα μια ολόκληρη ζωντανή βραδιά με τους "Why not?", από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς παραλείψεις και βιασύνες!

  Στάθηκα και τυχερός! Διότι στην μια ώρα που παρευρέθηκα, ανέβηκαν στη σκηνή ως guests  και οι μοναδικοί στο είδος τους, Απόστολος Καλτσάς (πρώτος μπασίστας των "Why not?"  κι εξαιρετικός τεχνίτης) και Περικλής Παλαμιώτης (βετεράνος δάσκαλος της ηλεκτρικής κιθάρας, με συμμετοχή σε πολλά σχήματα), οι οποίοι και απογείωσαν κυριολεκτικά με τα τζαμαρίσματα τους το γεμάτο με κάθε ηλικίας κοινό του φιλόξενου Rockwood!

  "I put a spell on you" (Creedence Clearwater Revival), "In trance" (Scorpions), Take another piece of my heart" (Joplin), "Do you read me?" (Rory), "Another brick in the wall" (Floyd) και "Like the way i do" (Melissa Etheridge), μερικά από τα τραγούδια τα οποία προσωπικά με καθήλωσαν και πραγματικά, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τη σκηνή, είτε γυμνά, είτε μέσω του φωτογραφικού μου φακού, ο οποίος ευελπιστώ να αιχμαλώτισε κάπως την ενέργεια της μπάντας που ροκάρει τρελά!

  Έϊ, Μαρία και "Why not?"! Πότε ξαναεμφανίζεστε είπαμε; Να είναι σύντομα, οκ;

                                                             Αμετανόητος ρόκερ, Theo Lian, αρθρο-φωτογράφος.

https://www.facebook.com/whynotlive



{jlex}folder:images/reviews/why-not{/jlex}

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016 12:34

LAZY – CRAZY Super Rockin’ Jam Night with Simos and Friends!

Λουκάς Σιδεράς, ντράμερ των Aphrodite ‘s child. Γιάννης Δρόλαπας, κιθαρίστας των Μουσικές Ταξιαρχίες και  Vavoura Band. Νίκος Γιαννάτος, μπασίστας των Πυξ Λαξ. Κυριάκος Δαρίβας, ντράμερ των Απροσάρμοστοι (του Παύλου Σιδηρόπουλου). Μαζί με τον Σίμο Κοκαβέση και την Blues Company του.

  Εκρηκτικός συνδυασμός!!!  Κι είχε κι άλλο η βραδιά της 14ης Ιανουαρίου, ημέρας Πέμπτης: τον αχτύπητο Τζόννυ Βαβούρα αυτοπροσώπως ν’ ανεβαίνει κι αυτός στη σκηνή και να μαγεύει το κοινό με τις ερμηνείες και το μπασο του!  Ένα ξεχωριστό πάρτυ, μια ξέφρενη ροκ γιορτή, από αυτές που έχουμε την τύχη να μας χαρίζει το εξαιρετικό στέκι των Βορείων Προαστίων Lazy Club!

  Ροκ, μπλουζ και χαρντ ροκ είχαν την τιμητική τους, με τραγούδια των Rorry Gallacher και Jimmy Hendrix σε πρώτη σειρά! Απόλυτη απόλαυση οι ερμηνείες στα Foxy Lady, Alone in the watchtower και Moonchild! O Σίμος δεν παίζει απλά ηλεκτρική κιθάρα, αλλά κεντάει και ξεσηκώνει!

  Οι δε αγέραστες μορφές των Λουκά, Γιάννη, Νίκου και Κυριάκου αιχμαλώτισαν κάθε κύτταρο μας με το παίξιμο και την παρουσία τους επί σκηνής. Ο Τζόννυ, θαρρείς μεταμορφώνεται με το που ανεβαίνει στη σκηνή, θυμίζει γίγαντα της ροκ, ατρόμητο μαχητή της χαρντ μουσικής!

  Βραδιά η οποία προσδοκάται να επαναληφθεί στο αγαπημένο Lazy, όπου έτσι κι αλλιώς ρίχνει τις ροκιές του κάθε Πέμπτη ανελλιπώς η blues εταιρεία του Σίμου, έχοντας πάντα και κάποιον καλεσμένο επί σκηνής!

  Μείνετε ενημερωμένοι για το πρόγραμμα του Lazy club και δεν θα χάσετε, πιστέψτε με!  Και μη νομίζετε ότι είναι μακριά επειδή γράφει Λεωφόρος Πεντέλης 1! Είναι λίγο παραπάνω από την Λεωφόρο Κηφισίας, όπως μπορείτε να δείτε στον χάρτη!

  Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους μουσικούς της βραδιάς, που μας θύμισαν πως είναι και πως παίζεται η πραγματική blues an’ rock music!

  And so, keep on rollin’ mates!


{jlex}folder:images/reviews/jamnight-lazy{/jlex}

«Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής». Γνωστή πρόταση, της οποίας η ταυτότητα χάνεται στα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας, κανείς δεν ξέρει ποιος την πρωτοείπε. Αλλά και κανείς δεν βρέθηκε, στο πέρασμα των αιώνων, να την αμφισβητήσει! Το γιατί, είναι προφανές.

  Ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουμε με τον έξω κόσμο και με τους άλλους, είναι τα μάτια, η όραση. Είναι βέβαια και η αφή, όμως για κλείσε τα μάτια σου και μίλησε με τον πλησίον σου, θα νοιώσεις αποπροσανατολισμένος, μισός, χαμένος! Στα μάτια πολλές φορές γράφεται η λύπη, η χαρά, ο θυμός, ο πόθος, η προσμονή, η απαντοχή του προσώπου.

  Πόσες φορές έχει τύχει σε όλους μας, πριν ακόμα μιλήσει ο άλλος – ειδικά αν είναι το πρόσωπο οικείο και φιλικό προς εμάς – να «διαβάζουμε» την διάθεση του από τα μάτια του, σε συνδυασμό με τη συνολική έκφραση του προσώπου του. Πόσες φορές τα μάτια ενός προσώπου μας ελκύουν, σε βαθμό που να το ερωτευτούμε πριν καλά – καλά το καταλάβουμε, ν’ αναζητάμε τα μάτια του ξανά και ξανά, να νοιώθουμε πιο ζωντανοί όταν τα κοιτάζουμε, αφού αντλούμε από αυτά την ίδια την ζωή!

  Είναι φυσικό λοιπόν, όλη αυτή η δύναμη και η έκφραση των ανθρώπινων ματιών να βρίσκει διέξοδο και όργανο έκφρασης στην μουσική και στα τραγούδια. Όντως, υπάρχουν πολλά τραγούδια που αναφέρονται στα μάτια, φυσικά τα περισσότερα είναι ερωτικά. Ας δούμε στο εξής μερικά αντιπροσωπευτικά, άλλα πιο γνωστά κι άλλα λιγότερο γνωστά, μέσα ασφαλώς από αποσπάσματα των στίχων τους, παραθέτοντας ασφαλώς αυτά και ολόκληρα με την βοήθεια του YouTube.

  Για να τιμήσουμε τα ημέτερα μουσικά πράγματα, ας ξεκινήσουμε μ’ ένα Ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι που γνώρισε μέχρι σήμερα πολλές διασκευές, το αγαπημένο «Μάτια σαν και τα δικά σου», όπου ο άγνωστος στιχουργός εξομολογείται παρακλητικά:

          « Μάτια σαν και τα δικά σου δεν υπάρχουν στο ντουνιά

          κι όποιος τα γλυκοφιλήσει, χάρο δεν φοβάται πια!

          Άσε με να τα φιλήσω μη και βρω τη γιατρειά,

          για να βγάλω το σαράκι που μου τρώει την καρδιά!»

                  

  Σαν ερωτική απάντηση στον ανώνυμο στιχουργό του ανωτέρω κλασσικού τραγουδιού, θα μπορούσαν να έρθουν οι πολύ όμορφοι στίχοι του Ορφέα Περίδη στο τραγούδι «Μάτια μου», που τόσο εκφραστικά έντυσε με μουσική και ερμήνευσε ο πολύκλαυστος Νίκος Παπάζογλου:

«Στις θάλασσες των ομματιών μου,

σαν του Ευξείνου Πόντου δυο,

πέσε να δροσιστείς μωρό μου,

και μη φοβάσαι εγώ είμ' εδώ!

Πέσε να δροσιστείς μωρό μου,

και μη φοβάσαι εγώ είμ' εδώ!

Μάτια μου, μάτια μου,

λιμνοθάλασσες, καθρέφτες,

να περνάς, να κοιτάς,

και να βλέπεις ποιοι είν' οι φταίχτες!»

        

  Ας δούμε όμως και κάτι από τον χώρο της ξένης μουσικής.      

  Δύσκολη η επιλογή, δεκάδες τα τραγούδια για τα μάτια! Διάλεξα κάτι από τον Peter Gabriel, ένα τραγούδι του οποίου ο τίτλος είναι πολύ χαρακτηριστικός: «In your eyes! Ο λόγος που το διάλεξα δεν είναι άλλος, από τους πολύ δυνατούς στίχους του, που φανερώνουν έκδηλα πόσα μπορούμε να πάρουμε από τα μάτια ενός ανθρώπου, που αγαπάμε πολύ:

“In your eyes, the light, the heat!

In your eyes, I am complete!

In your eyes, I see the doorway

to a thousand churches!

In your eyes, the resolution,

in your eyes, οf all the fruitless searches!”

Και σε απλή μετάφραση:

«Στα μάτια σου, το φως, η θερμότητα!

Στα μάτια σου, είμαι πλήρης!

Στα μάτια σου, βλέπω την πόρτα

προς χιλιάδες εκκλησίες!

Στα μάτια σου, η λύση,

στα μάτια σου, απ’ όλες τις άκαρπες αναζητήσεις! "

  Έρχεται όμως και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με το τραγούδι του «Καθρέφτης», να μας φοβίσει! Να μας αποτρέψει από το να κοιτάμε μέσα στα μάτια βαθιά τον άλλον, γιατί:

« Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες τα μάτια,

γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.»!

  Ασφαλώς ο Αλκίνοος έχει εμπνευστεί τον τίτλο και το ρεφραίν από το αρχαίο ρητό που γράψαμε στην αρχή, ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Και ασφαλώς ερμηνεύει στο τραγούδι του αρνητικά το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή καθρεφτίζονται στα μάτια και περνάνε σ’ αυτόν που τα κοιτάζουν και οι κακίες της ανθρώπινης ψυχής.

                 

  Θα ολοκληρώσω το παρόν άρθρο με το επόμενο τραγούδι, διότι αλλιώς θα υπερβούμε τα λογικά όρια ενός κανονικού άρθρου. Άλλωστε είμαι βέβαιος, ότι όλοι σας μπορείτε να μνημονεύσετε αυτοστιγμεί πάμπολλα τραγούδια με θέμα τα μάτια! Θα μπορούσα δε να γράφω ώρες και ώρες συλλέγοντας αυτά, και μαζεύοντας πολλές συνέχειες αυτού του άρθρου, πράγμα κουραστικό.

  Ένα τραγούδι – γιορταστικός χείμαρρος των James, του οποίου ο τίτλος θα μπορούσε να είναι η μετάφραση του ρητού με το οποίο ξεκινήσαμε το άρθρο, περί  καθρέφτη της ψυχής. Αντίστοιχα οι James θα μας πουν: «Sometimes, when I look deep in your eyes, I swear, I can see your soul!”

  Ας δούμε όμως συγκροτημένα τους πρώτους στίχους, μέχρι το ρεφραίν:

«There's a storm outside, and the gap between crack and thunder,

Crack and thunder, is closing in, is closing in…

The rain floods gutters, and makes a great sound on the concrete.

On a flat roof, there's a boy leaning against the wall of rain,

Aerial held high, calling "come on thunder, come on thunder"!

 

Sometimes, when I look deep in your eyes, I swear I can see your soul

Sometimes, when I look deep in your eyes, I swear I can see your soul»

Kαι σε απλή μετάφραση:

«΄Εχει μια καταιγίδα έξω, και το χάσμα μεταξύ ρωγμής και βροντής,

Ρωγμής και βροντής, κλείνει συνέχεια, κλείνει συνέχεια…

Η βροχή πλημμυρίζει υδρορροές, και κάνει έναν μεγάλη ήχο στο σκυρόδεμα.

Σε μια επίπεδη στέγη, είναι ένα αγόρι που κλίνει ενάντια στον τοίχο της βροχής,

Εναέρια ψηλά, καλώντας: "έλα βροντή, έλα βροντή"!

 

Μερικές φορές, όταν κοιτάζω βαθιά στα μάτια σου,

Ορκίζομαι, μπορώ να δω την ψυχή σου!

Μερικές φορές, όταν κοιτάζω βαθιά στα μάτια σου,

ορκίζομαι μπορώ να δω την ψυχή σου!»

  Συγκινητικό και σημαδιακό, την ώρα που χαράσσω αυτές τις γραμμές, μια καταιγίδα σαν αυτή του τραγουδιού πλήττει την Αθήνα, η βροντή είναι ‘δω!

  Παραθέτω ακολούθως το τραγούδι σε live εκτέλεση από το περσινό καλοκαίρι στην Αθήνα, για τον απλούστατο λόγο ότι – κατά ομολογία και των ίδιων των James μετά – ήταν μια μοναδική εκτέλεση, όπου μετά την ολοκλήρωση του τραγουδιού, εμείς ξεκινήσαμε μόνοι μας (από το 5ο περίπου λεπτό και μετά) να τραγουδάμε το ρεφραίν για ενάμισι λεπτό, συμπαρασύροντας το συγκρότημα να το ξεκινήσει ξανά!

 

             

  Κλείνω το παρόν με μια προσωπική μου εμπειρία, ως φωτογράφου.

  Φωτογραφίζοντας πρόσωπα και πορτραίτα, παρακινώ τα εκάστοτε μοντέλα μου να αλλάζουν ύφος, να σκεφτούν και να νοιώσουν - παραδείγματος χάριν - θυμωμένοι ή ερωτευμένοι ή χαλαροί, ή να αναπολήσουν κάτι αγαπημένο. Πραγματικά, αλλάζει σιγά σιγά το ύφος τους και τα μάτια τους παίρνουν άλλη μορφή και δύναμη. Σε μια μάλιστα περίπτωση, μια πολύ καλή φίλη μού έβγαζε επανειλημμένα (σε διαφορετικές λήψεις και ημέρες) έναν φλογερό ερωτισμό στα μάτια της, που δεν της έβγαινε σε καμιά άλλη φωτογραφία, όταν την τράβαγε κάποιος άλλος, αλλά μόνο σε μένα. Και η ίδια απορούσε πως γινόταν, γιατί αρνιόταν ότι ένοιωθε κάτι ερωτικό μαζί μου. Τα μάτια της όμως άλλο έλεγαν!

  Άλλωστε, όχι μόνος ο Βίκτωρ Ουγκώ είπε: «Όταν μια γυναίκα σού μιλάει, άκου αυτά που λέει με τα μάτια της», αλλά και ο Γάλλος συγγραφέας Robert de Flers (+1927) συνομολόγησε:

        «Στον έρωτα, μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να καταλαβαίνετε τι θέλουν, χωρίς αυτές να το ομολογούν!»

 

                                         Για το e-stage, ομολογημένος οφθαλμόλαγνος,


{jlex}folder:images/peri-mousikis/matia{/jlex}

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015 02:05

EQ LIVE ON THE PORT: ένα ροκ Σάββατο στο λιμάνι!

Το προτελευταίο μας Σαββατόβραδο του Νοεμβρίου γέμισε πολύ όμορφα με μια εξαιρετική μουσική πρόταση: ένα live των Teoarian & EQ στο γνωστό μας μπαράκι Rockstories κοντά στο λιμάνι του Πειραιά. Ένα live πλούσιο σε ροκ μελωδίες, εκπλήξεις και πολλούς καλεσμένους μουσικούς!

  Τη συναυλία άνοιξαν οι Jurassic Band ως support, ερμηνεύοντας κλασσικά ροκ κομμάτια, όπως τα: Brown sugar και I put a spell on you. Αποκορύφωμα, η συμμετοχή στα φωνητικά της Αλεξάνδρας στο: I heard it through the grapevine, ενθουσιάζοντας τους παρόντας.

  Μετά τις 11 ανέβηκαν στη σκηνή οι EQ μ’ ένα πλούσιο medley από Rolling stones (Out of control, Under my thumb, Doom ‘n gloom, Time is on my side), συνεχίζοντας μ’ ένα ταξίδι σε όλο το φάσμα της μπλουζ και ροκ παράδοσης. Ο αρχηγός του συγκροτήματος Θοδωρής – που είχε και τα γενέθλιά του – τραγουδιστής και κιθαρίστας, μάλλον, άριστος δεξιοτέχνης της ηλεκτρικής κιθάρας, γέμιζε τη σκηνή με την δυναμικότητα του, ενώ όλο το συγκρότημα ανέδειξε ένα δεμένο και στιβαρό ηχητικό αποτέλεσμα. Το μικρόφωνο ανέλαβε κατά στιγμές και ο εξαίρετος μπασίστας Νίκος Αράπκουλες, στα τραγούδια Sharp dressed man kai Bad things, ενώ ο Θοδωρής άρχισε τα παιχνίδια με το κοινό στο γνωστό Mustang Sally!

  Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς η παρουσία στα φωνητικά της Ζωής Μουράτογλου, μιας νέας τραγουδίστριας με τζαζ, μπλουζ και ροκ ρεπερτόριο. Απογείωσε τους συνδαιτημόνες με τα: Just wanna make love to you, Piece of my heart, Come together και άλλα.

  Είχαμε όμως κι άλλους καλεσμένους! Τον Κώστα Μαυρουδή που ερμήνευσε άρτια τα κλασσικά: Born to be wild και Moonchild. Αργότερα, ο Άκης Βαλέντης των Back to the future στην κιθάρα θα ερμηνεύσει μαζί του τα: Roadhouse blues και Sweet home Alabama!

  Δεν έλειψε κι ένα πιο χαλαρό ακουστικό μέρος με τον βιρτουόζο Θοδωρή στην ακουστική κιθάρα, να ερμηνεύει μόνος του τραγούδια όπως τα: Sounds of silence, Let her go και Counting stars. Επίσης η Ζωή τον συνόδεψε με φωνητικά σε επίσης κλασσικά κι αγαπημένα τραγούδια όπως τα: Wish you were here και Temple of the king.

  Παρόντες και συμμετέχοντες επίσης ο μπασίστας των Υπεράνω υποψίας Έντι Φαρμάκης (συγκρότημα στο οποίο παίζει κιθάρα και ο Θοδωρής), ο τραγουδιστής των Jurassic Band Βαγγέλης Αράπκουλες και ο Στράτος Ρεμάλης στα φωνητικά επίσης. Όμορφη έκπληξη και η τούρτα για τα γενέθλια του Θοδωρή, προσκομισθείσα δια χειρός της Ζωής, για την 27η χρονιά της ζωής του.

  Όπως καταλαβαίνετε, ήταν μια τέλεια βραδιά με όχι απλά ένα συγκρότημα, με πάρα πολλά αγαπημένα ροκ τραγούδια, πραγματικό ταξίδι στον χώρο της μπλουζ-ροκ σκηνής. Η αλησμόνητη βραδιά έκλεισε με το τραγούδι του Θοδωρή: Rough Day Blues, αφήνοντας μας τις καλύτερες αναμνήσεις.

  Θερμά συγχαρητήρια στους Teoarian & the EQ, καθώς και σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν, όπως επίσης και στους υπεύθυνους του Rockstories που έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα τόσο ζεστό και συμπαθητικό μαγαζί. Ήδη αναζητούμε την επόμενη ημερομηνία που θα έχουμε πάλι την ευκαιρία να απολαύσουμε από τους ίδιους ένα τόσο όμορφο live!

  Με ροκ χαιρετισμούς, 


{jlex}folder:images/reviews/eq-live-on-the-port{/jlex}

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015 22:35

Ένα Rock Live στο λιμάνι!

  Το κάλεσμα ήταν για ένα νέο μπαράκι κοντά στο λιμάνι του Πειραιά, με όνομα που, ομολογώ, σε μαγνητίζει: Rockstories! Σάββατο 7 Νοεμβρίου με οικοδεσπότες τους  ΔΙΟΝΥΣΟΣ, σε ακουστικό set up, πράγμα το οποίο καθόλου δεν με ανησυχεί προσωπικά, γιατί και άλλη φορά που τους είχα δει σε ακουστικό live ήταν υπέροχοι, με μεγάλη ενέργεια και ζωντάνια, αλλά και ωραίο ρεπερτόριο, από όλο το φάσμα της rock!

  Ομολογώ ότι είχα μια ανησυχία για το παρκάρισμα, όμως το μπαράκι βρίσκεται σε περιοχή με εμπορικά καταστήματα που τα Σαββατόβραδα είναι –βέβαια- κλειστά, οπότε πάρκαρα εύκολα απέναντι από το μαγαζί. Μπαίνοντας με υποδέχθηκε ένας καταπληκτικός χώρος επενδυμένος με ξύλο και πέτρα, με βινύλια να δεσπόζουν στους τοίχους, μαζί με επιλεγμένες αφίσες, φωτογραφίες και κολάζ από διάφορους rock stars. 

  Στην είσοδο του μαγαζιού αριστερά η σκηνή έτοιμη, στημένη με τα όργανα να περιμένουν. Δύο ακουστικές κιθάρες, η μία ηλεκτρική, ένα sample box αλλά και λίγα κρουστά με cajon και bongos, έδιναν το άρωμα της βραδιάς που θα επακολουθούσε. Το μπαράκι γέμισε γρήγορα και όλα ήταν έτοιμα για τους ΔΙΟΝΥΣΟΣ. Λίγο μετά τις έντεκα ανέβηκαν στην σκηνή κι άρχισαν εκσφενδονίζουν μελωδίες από δικά τους κομμάτια, αλλά και πολλά ελληνικά και ξένα αγαπημένα. Όσο περνούσε η ώρα η μουσική δυνάμωνε, όπως και η ένταση που έβγαζαν επί σκηνής, μαζί με το κέφι του κόσμου.

  Ξεκίνησαν με το νέο τους κομμάτι από το νέο Εp που ετοιμάζουν, το «Κυλάει η ζωή». Έπαιξαν βέβαια και τα ήδη γνωστά τους αγαπημένα: «Ήρθαμε ξένοι», «Σαν πράξη ερωτική»,  «Το τρένο της σιωπής», «Τελευταίο φεγγάρι», «Φάλτσα ζωή», όπως και πολλές ελληνικές και ξένες διασκευές. Από αυτές ξεχωρίσαμε το κορυφαίο «Sweet dreams» των Eurythmics, (στην διασκευή ασφαλώς του Marilyn Manson),  καθώς και τα «Blister in the sun»,  «Sugar» των Εditors και το μοναδικό «Roadhouse blues» από Doors!

  Στα μέσα του live ανέβηκε επί σκηνής ένας παλιός γνώριμος των ΔΙΟΝΥΣΟΣ, ο Ευάγγελος Χ. Βαγενάς, τραγουδιστής των Χερουβίμ και έπαιξαν μαζί τέσσερα κομμάτια, με ομολογουμένως ξεσηκωτικό τρόπο! Όσο περνούσε η ώρα, τόσο το show κορυφώνοταν, με τρελές μελωδίες, γνώριμους στίχους και πολύ κέφι, αλλά και κόσμο που ανέβηκε στην σκηνή να τραγουδήσει και να παίξει με τους ΔΙΟΝΥΣΟΣ παρέα. Και οι εκπλήξεις όμως δεν τελείωσαν εκεί!

  Παρών βρέθηκε και ο Σωτήρης Καραούλιας, πρώτος μπασίστας των θρυλικών 2002 GR, ο οποίος έπαιξε τρία τραγούδια και βέβαια, τα αγαπημένα των 2002, «Εσύ μού πες πως μ’ αγαπάς» και «Τι να σού προσφέρω ν’ αλλάξεις;».

  To show συνεχίστηκε μέχρι τις 3 παρά, με το μαγαζί να παραμένει γεμάτο μέχρι το τέλος! Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε δε και στον γεμάτο ενέργεια τραγουδιστή των ΔΙΟΝΥΣΟΣ Τζιμ (παίζει και συνοδευτική κιθάρα), με το ακατάπαυστο πάθος και τις πολύ εκφραστικές ερμηνείες σε όλα τα τραγούδια! Συνολικά ήταν μια πολύ κεφάτη και καταπληκτική βραδιά όπως άλλωστε μας έχουν συνηθίσει οι ΔΙΟΝΥΣΟΣ, με δυνατές ροκιές και μελωδίες.

  Το συγκρότημα εμφανίζεται ξανά αυτό το Σάββατο 14 Νοεμβρίου στο 20 Twenty Beerbar της Δραπετσώνας. Η απόλαυση και η επιτυχία κι αυτής της βραδιάς είναι εξασφαλισμένη, όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε!

 

  So, keep on rockin’ mates!


{jlex}folder:images/reviews/dionisoslivestolimani{/jlex}

Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2015 11:20

STARLIGHTS FUNK SHOW σ' ένα υπέροχο νέο music bar!

         Η πρόσκληση ήρθε μόλις το προηγούμενο βράδυ! Jazz and Funk gig (λαϊβάκι τουτέστι), με τους Starlights και την Κα Ζωή Μουράτογλου στα φωνητικά (κανονικά τραγουδίστρια στους Μood Swings), στο rock bar Route 32 στην Αργυρούπολη. Εντάξει, δεν είναι και κοντά μου (μένω στην άλλη άκρη της Αθήνας…), αλλά λίγο που είχα καιρό ν’ ακούσω Funk, λίγο το ζεστό αυτό μπαράκι που είχα καιρό να πάω, το αποφάσισα λοιπόν!
           Οι τέσσερις Starlights ανέβηκαν στην ευρύχωρη σκηνή (ασυνήθιστα άνετη για ένα μπαρ!) κατά τις 11.30. Ομολογώ ότι δίστασα μόλις τους είδα, γιατί είναι μιας κάποιας ηλικίας… Γρήγορα όμως τον δισταγμό μου διαδέχθηκε ενθουσιασμός! Αυτοί οι τέσσερις Κύριοι, Νίκος Τσαβαλός στα drums και τα φωνητικά, Χρήστος Τσαβαλός στην κιθάρα, Άκης Πετρινιώτης στο μπάσο και Γιώργος Δέλλης στα πλήκτρα – ο νεώτερος της παρέας – μέσα σε λίγα λεπτά απέδειξαν την μουσική αξία τους! Δεμένος ήχος, ακατάπαυστος ρυθμός, με τα δυναμικά τύμπανα να ηγούνται και να ξεσηκώνουν, το μπάσο να πλέκει ρυθμικά τη βασική γραμμή, την δε κιθάρα με τα πλήκτρα να γεμίζουν με τα κατάλληλα rhythm sessions και κεντήματα!
 
 
         Έκαναν μόνοι τους την εισαγωγή στο πρόγραμμα, παίζοντας 4-5 τραγούδια, άλλα με στίχους κι άλλα ορχηστρικά, ανάβοντας το κέφι των ακροατών τους. Έπειτα ανέβηκε στη σκηνή η προαναφερθείσα Ζωή, δίνοντας άλλη ζωή και δύναμη στο σύνολο!

 
         Με την κατάλληλη φωνητική χροιά για το είδος αυτής της μουσικής, την έκδηλη εκφραστικότητα και την άψογη κίνηση της στη σκηνή, η Ζωή, με τους Starlights στο μουσικό υπόβαθρο, μας ταξίδεψαν σε κλασσικά τραγούδια του είδους, όπως τα: Stratus (Billy Cobham), Night in tunisia (Chaka Khan), Higher ground (Stevie Wonder), Super duper love (Joss Stone), Street Life (Randy Crawford), Route 66 (Natalie Cole) και  Μoondance (Van Morisson).
         Εμείς απλά μαγεμένοι παρακολουθούσαμε και παρακαλούσαμε να μην τελειώσει αυτή η συναυλία! Αλήθεια είναι πως είναι ένα λιγότερο εμπορικό είδος μουσικής, όμως στην μεγάλη Αθήνα έχει ένα όχι μικρό φανατικό κοινό. Επίσης αλήθεια είναι ότι οι funk – soul ήχοι με τις τζαζ πινελιές είναι χορευτικοί και ξεσηκωτικοί, φτιάχνουν το κέφι, ενώ ξέρουν να γίνονται και βαθιά ερωτικοί και ρομαντικοί, όπως πχ στο προαναφερθέν κλασσικό Moondance.

          Η μη προαναγγελθείσα έκπληξη της βραδιάς ήταν η εξίσου καλλίφωνη Εύα Σακελλάρη - η οποία έχει και αυτή τη δική της funk and soul μπάντα – που ανέβηκε στη σκηνή ως αναπάντεχη guest, ερμηνεύοντας εξίσου όμορφα τραγούδια, όπως τα: Ain’t nobody (Chaka Khan) και Damn your eyes (Etta James).
            Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη, τέλος, να μην κάνουμε ιδιαίτερη μνεία για τον άριστο ήχο που είχε ο ζεστός χώρος του Route 32, ασυνήθιστα καθαρός και διαυγής σε τόσο μικρής εμβέλειας λαϊβάκια σε μπαρ, αλλά και στην κατάλληλη ένταση για να μην καταντάει κουραστικός. Ο λόγος της άριστης ηχητικής κάλυψης είναι απλός: ο ιδιοκτήτης του Route, ο χαμογελαστός Νικολίνο (Ιταλικής ρίζας εκ του πατρός του) έχει σπουδάσει ηχοληψία και, όπως απέδειξε, κατέχει σε τελειότητα την τέχνη του, κάτι που σίγουρα πρώτα θα εκτιμήσουν τα όποια συγκροτήματα και μουσικοί σκεφθούν και θελήσουν να παίξουν στον φιλόξενο αυτό χώρο, ο οποίος δεν θα τους προδώσει με κανένα τρόπο!

 
         Και ναι, είναι και αυτό αφορμή και για εμάς να μεθέξουμε και σε άλλα μελλοντικά lives του Route 32, και φυσικά, να ξαναδούμε από κοντά όταν δοθεί η ευκαιρία, τόσο τους αγέραστους Starlights, όσο και τις δύο funk Princesses της βραδιάς, τη Ζωή και την Εύα με τις μπάντες τους!
 
 
                Με funk ‘n soul χαιρετισμούς, 



{jlex}folder:images/reviews/starlights{/jlex}

“Sweet dreams are made of these!
      Who am I to disagree?”
       Ποιος δεν γνωρίζει, δεν έχει τραγουδήσει, δεν έχει χορέψει, δεν έχει αγαπήσει αυτό το τραγούδι; Ήταν 1983, 32 χρόνια πριν, όταν οι EURYTHMICS, δηλαδή η Annie Lenox και ο David A. Stewart, πρωτοπόροι της τότε φρέσκιας, καθαρά ηλεκτρονικής pop μουσικής, το συνέθεσαν και το κυκλοφόρησαν στην πρώτη του εκδοχή. Λέγεται μάλιστα ότι ο David ανακάλυψε τυχαία το βασικό ηλεκτρονικό ριφ του τραγουδιού, παίζοντας ανάποδα ένα μελωδικό σχήμα μπάσου.
       Το τραγούδι έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία, αφού βρέθηκε για τέσσερις εβδομάδες στην πρώτη θέση του top ten της Αμερικής, αν και έφτασε μόνο στο νο.2 στη γενέτειρα τους, την Αγγλία. Όμως είχε ανάλογη επιτυχία στην παγκόσμια μουσική κοινότητα, το γεγονός δε ότι μέχρι και σημερινοί έφηβοι, 32 ολόκληρα χρόνια μετά, το αγαπούν και το τραγουδούν παθιασμένα, αρκεί για να αποδείξει ότι πρόκειται για ένα τραγούδι διαχρονικό και σημαντικό.
        Το σημείο που θα θέλαμε εμείς να εστιάσουμε περισσότερο, είναι οι στίχοι του τραγουδιού. Ίσως οι περισσότεροι fan του, στέκονται απλώς στην έννοια των “sweet dreams” και ονειρεύονται διάφορα… Όμως το τραγούδι είναι βαθιά ειρωνικό και καταγγελτικό της σύγχρονης - διεφθαρμένης πολλαπλώς - κοινωνίας μας.
       Ας δούμε όμως όλους τους στίχους:
“Sweet dreams are made of this
Who am I to disagree?
I travel the world and the seven seas,
Everybody's looking for something.
 
Some of them want to use you,
Some of them want to get used by you,
Some of them want to abuse you,
Some of them want to be abused.
 
Hold your head up
Keep your head up, movin' on
Hold your head up, movin' on
Keep your head up, movin' on…
 
Some of them want to use you
Some of them want to get used by you
Some of them want to abuse you
Some of them want to be abused.”
 
         Και σε μετάφραση:
«Τα γλυκά όνειρα είναι κατασκευασμένα απ’ αυτό.
Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω;
Ταξίδεψα τον κόσμο και τις επτά θάλασσες,
Όλοι ψάχνουν για κάτι.
 
Κάποιοι θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν,
Κάποιοι θέλουν να τους χρησιμοποιήσεις.
Κάποιοι θέλουν να σε εκμεταλλευτούν,
Κάποιοι θέλουν να τους εκμεταλλευτούν.
 
Κράτα το κεφάλι σου ψηλά και συνέχισε,
Κράτα το κεφάλι σου ψηλά και συνέχισε…
 
Κάποιοι θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν,
Κάποιοι θέλουν να τους χρησιμοποιήσεις.
Κάποιοι θέλουν να σε εκμεταλλευτούν,
Κάποιοι θέλουν να τους εκμεταλλευτούν…»
 
        Εδώ είναι και το επίσημο βίντεο του τραγουδιού που κυκλοφόρησε το συγκρότημα:
 

 
        Αργότερα, στη διασκευή που έκανε ο Marylin Manson το 1999 - η οποία τον κατέστησε και παγκόσμια γνωστό ως καλλιτέχνη - πρόσθεσε στο τέλος και τους εξής στίχους:
“I ‘m gonna use you and abuse you,
I ‘m gonna know what ‘s inside of you.”
Δηλαδή:
«Θα σε χρησιμοποιήσω και θα σ’ εκμεταλλευτώ,
Θα μάθω τι υπάρχει μέσα σου.»
 
         Αυτό που, πιστεύουμε, είναι φανερό, από την πρώτη κιόλας προσεκτική ανάγνωση των στίχων, είναι ότι το τραγούδι δεν μιλάει για πραγματικά γλυκά όνειρα, αλλά για φρικτά και άσχημα όνειρα, τα οποία δεχόμαστε και υπολαμβάνουμε εμείς ως γλυκά. Ακριβώς αυτό το ειρωνικό πλαίσιο συνεχίζει και ολοκληρώνει και ο αμέσως δεύτερος στίχος: “Who am I to disagree?” (Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω;) Αλίμονο! Εγώ να διαφωνήσω; Ποιος είμαι εγώ; Κάνας επαναστάτης; Κάνα ανήσυχο πνεύμα και ανυπότακτος; Όχι βέβαια! Είμαι απλά και μόνο άλλο ένα υπάκουο και μικρούλι προβατάκι και πιόνι του συστήματος, ή, όπως θα έλεγαν οι PINK FLOYD, “just another brick in the wall”, ακόμα ένα μικρό τούβλο του αδυσώπητου και τυραννικού κοινωνικού συστήματος!
 

 
         Κι είμαι σίγουρος, ξέρεις, άνθρωπε, ότι από αυτό το υλικό κατασκευάζονται τα γλυκά όνειρα, γιατί, συνεχίζουν οι στίχοι, γύρισα όλο τον κόσμο: “ I travel the world and the seven seas, everybody ‘s looking for something”. Όλοι ψάχνουν για κάτι! Και  τι άραγε να είναι αυτό; Κάτι όμορφο και καλό; Κάτι που οδηγεί σε sweet dreams ή που τα εκπληρώνει; Μα όχι!
         Κι εδώ στη συνέχεια, φανερώνεται πλήρως το ειρωνικό ύφος όλου του τραγουδιού.
         Άλλοι από αυτούς όλους, που ψάχνουν και ψάχνονται, θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν, εξουσιαστικά και σαδιστικά, και άλλοι θέλουν να χρησιμοποιηθούν από σένα, ταπεινωτικά και μαζοχιστικά! “Some of them want to use you, Some of them want to get used by you”! Άλλοι να σε καταχραστούν, να σε εκμεταλλευτούν ακραία, να σε abuse, και άλλοι να γίνουν οι ίδιοι αντικείμενο εκμετάλλευσης και κατάχρησης!
        Εδώ ακριβώς υποστασιοποιούνται τα αρρωστημένα και γλυκούλια όνειρα μας: πώς να εκμεταλλευτούμε και να χρησιμοποιήσουμε τους συνανθρώπους μας για το δικό μας όφελος, τη δικιά μας καλοπέραση, επιτυχία, ευτυχία, πρόοδο, ανάδειξη, φιγούρα, κι ό,τι άλλο προσωπικό και ιδιοτελές μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης και, όσο άρτιας τεχνολογικά, τόσο φθαρμένης ανθρωπιστικά κοινωνίας μας: η αποθέωση του αριβισμού, πως δηλαδή θα αναδειχθούμε και θα επιβιώσουμε πετυχημένα με κάθε μέσο εμείς και ο απαστράπτων εαυτούλης μας, χρησιμοποιώντας και εκμεταλλευόμενοι κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο και κάθε πλησίον μας άνθρωπο.
         Θα τολμήσω λοιπόν να πω, ότι η ενορχήστρωση των δημιουργών του τραγουδιού, των EURYTHMICS, ήταν αποτυχημένη, όσον αφορά την μουσική απόδοση της ειρωνείας η οποία χαρακτηρίζει τους στίχους. Ήταν μια απλή χορευτική και εύθυμη σύνθεση, με την οποία περνάει μεν καλά αυτός που το ακούει, χορεύει και κάνει sweet dreams, δεν «κλειδώνει» όμως όπως θα έπρεπε με το νόημα των στίχων! Βέβαια δεν θα μπορούσε ίσως να ζητήσει κάτι παραπάνω από την Annie και τον David, δύο καθαρά ποπ καλλιτέχνες με προσανατολισμό να φτάσουν τα νο.1 των παγκόσμιων charts…
           Όμως, μετά 12 ολόκληρα χρόνια της πρώτης κυκλοφορίας του τραγουδιού, ήρθε μια απρόβλεπτη διασκευή από τον κατ’ εξοχή εκκεντρικό καλλιτέχνη – ερμηνευτή, που έμελλε να αποδώσει την πραγματική εικόνα και ατμόσφαιρα των στίχων!
           Δηλώνω εξ αρχής ότι δεν ακούω Marylin Manson, δεν θεωρώ ακριβώς μουσική αυτό που παίζει και υποδύεται, ούτε πιστεύω ότι έχει οποιοδήποτε λόγο ύπαρξης ένα τέτοιο συγκρότημα (απέχω να μπω στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω επίθετα, που θα ήθελα να το χαρακτηρίσω…), γιατί δεν έχει να προσφέρει – κατά τη γνώμη μου - κάτι στην μουσική, ως τέχνη. Σημειωτέον ότι, πιο μικρός ιδίως, άκουγα πολύ Heavy metal και Hard rock, η δε συλλογή μου από βινύλια περιέχει μέχρι και σήμερα από Iron Maiden και Black Sabbath, μέχρι Motley Crue και Motorhead.
 

 
         Όμως η διασκευή του Marylin σε αυτό το τραγούδι είναι τόσο βίαια, τόσο χύμα, τόσο προκλητική, τόσο αναίσχυντη, τόσο κραυγαλέα (με την ουσιαστική έννοια της λέξης), τόσο χυδαία και εμετική θα έλεγα, που αποδίδει εντελώς πετυχημένα και ακριβώς το ειρωνικό και χυδαίο και χύμα νόημα των στίχων! Φωνάζει, κραυγάζει, χτυπιέται, ουρλιάζει, κλείνει το λάρυγγα από την απελπισμένη και δραματική διαπίστωση της ξεφτίλας και του ξεπεσμού μας σήμερα… Ναι! Αυτό είναι!
         Η εμετική ερμηνεία του τονίζει την ξεφτίλα και τον ξεπεσμό μας ! Αυτόν που διακατέχει και όλους τους στίχους! Ξεφτιλισμένοι άνθρωποι! Που το μόνο που γλυκά ονειρευόμαστε είναι πως θα ανεβούμε παντού πατώντας σε πτώματα, χρησιμοποιώντας και εκμεταλλευόμενοι ό,τι και όποιον βρεθεί μπροστά μας, όχι «με τον σταυρό στο χέρι», όπως έλεγαν οι παππούδες μας, αλλά μάλλον με κάνα νοητό σατανιστικό σύμβολο στο χέρι!
         Οι εκκωφαντικές και ακραίες κραυγές του Manson, θα μπορούσαν να είναι επίσης η αγανάκτηση, όσων ακόμα μπορούν να σκεφτούν λίγο λογικά, αυτών δηλαδή που πικρά διαπιστώνουν όλη αυτή τη χυδαία και διάχυτη εκμετάλλευση, οι οποίοι και αγανακτισμένοι κραυγάζουν με όλη τη δύναμη τους:
“Some of them want to use you,
Some of them want to get used by you.
Some of them want to abuse you,
Some of them want to be abused!”
          Αποκορύφωση του τραγουδιού στο τέλος της διασκευής του Manson, το σημείο όπου κραυγάζει τους πρόσθετους, δικούς του στίχους:
        “I ‘m gonna use you and abuse you, I ‘m gonna know what ‘s inside of you”!
        Ιδιαίτερες και πολύ δυναμικές είναι οι live εκτελέσεις του, οι οποίες στο συγκεκριμένο τραγούδι αποτελούν τις πιο αγαπημένες για το κοινό των τρελών συναυλιών του, όπως μπορούν να αποδείξουν και οι ζητωκραυγές του πλήθους στα διάφορα βίντεο. Ομολογώ ότι υπάρχουν μέρες και νύχτες που κυριολεκτικά κολλάω σε αυτές τις live ερμηνείες του συγκεκριμένου τραγουδιού με τον Manson, τις βλέπω και τις ακούω και ξανακούω πέντε και δέκα φορές στο Youtube!
          Απ’ όλες αυτές, διάλεξα εδώ αυτήν από το Αμερικάνικο Ozzfest του 2003, όπου χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά και συμβολικά επί σκηνής και τις αγαπημένες του ημίγυμνες χορεύτριες, ως αντικείμενα εκμετάλλευσης και ποταπής χρησιμοποίησης…
 


 

          Α ναι! Τι ωραία! Θα σκεφτούμε οι περισσότεροι! Όντως «μάς» εκμεταλλεύονται και «μάς» χρησιμοποιούν αυτοί, οι άλλοι, οι κακοί, οι ιδιοτελείς, οι αχαρακτήριστοι!  Εμείς, τα αθώα θύματα! Τα ήσυχα προβατάκια!
        ΟΧΙ φίλε και φίλη μου! ΟΧΙ σε πληροφορώ!
        Όλοι, λίγο ή πολύ, είμαστε συνένοχοι σε αυτή τη σύγχρονη τρέλα!
        Είσαι εσύ, που θυμήθηκες τη φίλη σου μόνο όταν την είχες ανάγκη να σου δώσει την τάδε πληροφορία ή βοήθεια.
        Είσαι εσύ, που ουσιαστικά δεν θέλεις για φίλο αυτόν τον γλοιώδη τύπο, όμως έχεις επαγγελματικό συμφέρον από αυτόν, οπότε ας υποκριθείς, όσο χρειάζεται, ότι είσαι φίλος του.
        Είσαι εσύ, που ζήτησες χτες στη φίλη σου να σε κεράσει, γιατί και καλά δεν είχες χρήματα, παρόλο που είχες, αλλά τα τσιγκουνεύτηκες για τον α ή β λόγο.
        Είσαι εσύ, που κράτησες εκείνη τη σχέση περισσότερο απ’ όσο πραγματικά ήθελες, δίχως να σ’ ενδιαφέρει αληθινά, απλά και μόνο γιατί περνούσες καλά, ή έκανες καλό σεξ, ή επειδή σε πήγαινε βόλτες χωρίς να πληρώνεις εσύ.
         Είσαι εσύ, που βρίσκεις και μιλάς με τον καθηγητή ή την καθηγήτρια ή τον οποιοδήποτε προϊστάμενο σου, όχι γιατί πραγματικά τον εκτιμάς ως άνθρωπο, αλλά για να εκμεταλλευτείς τη γνωριμία και σχέση μαζί του.
          Είσαι εσύ, που κάνεις σχέση με αυτή τη κοπέλα ή αυτό το αγόρι, όχι γιατί πραγματικά τον γουστάρεις, αλλά επειδή έχει ωραίο σώμα και παρουσιαστικό, ίσως και κάνα γεμάτο πορτοφόλι, και θες να χρησιμοποιήσεις το όλο πακέτο για να ικανοποιήσεις απλά τις ηδονές σου και τίποτε άλλο. (Μην παραπονεθείς όμως μετά βλαμμένο, όταν θα σου έχει συμπεριφερθεί άσχημα, έτσι κι αλλιώς δεν κοίταξες τον χαρακτήρα του, αλλά τους μυς και τα ευρώπουλα του...)
       Χρησιμοποίηση και εκμετάλλευση, εκμετάλλευση και χρησιμοποίηση, οι καθημερινοί εφιάλτες μας, τα «γλυκά» και ηλίθια και πλανεμένα μας όνειρα, δια των οποίων επιβαλλόμαστε και ξεγελάμε και απατούμε τους ανυποψίαστους πλησίον μας!  Μέχρι πότε;…
     Δώσε Marylin, ούρλιαξέ το ξανά!!!
 
 
Theo Lian, εκμεταλλευτής!

{fcomment}
 

Προτεινόμενα Video

 

 


#ΦΙΛΙΚΑ SITE

Στηριξτε μας με το like σας!!!

 

Social

Φόρμα Επικοινωνίας

  • ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ

  • ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

Loading
Loading